Όχι ίσως, Ιερισσός-Σάκης Αθανασιάδης

Όχι ίσως, Ιερισσός

Κοιτάω τη θάλασσα

Και στην άμμο το βήμα με πάει

Τόση άνοιξη

Είναι κρίμα η ψυχή να πετά

Φυσάει ο άνεμος

Και σε σένα η σκέψη μου πάει

Τέτοια άνοιξη είναι κρίμα να κλαίει

Στο Μαύρο Αλώνι να προσκυνά

  

Πες το δυνατά να τ’ ακούσω

Έχω ανάγκη τον ύπνο μου να αφήσω

Όχι ίσως, Ιερισσός…

Πες το δυνατά να τ’ ακούσουν

Βλέπω πια την ανάγκη τα παιδιά τους να ζήσουν

Όχι ίσως, Ιερισσός…

Αλλάζω τις πόλεις μου

Μα το όνειρο ξωπίσω μου πάει

Σιγανά μου μιλά  στις στροφές

Και στη πλάτη φιλικά με χτυπάει

Σαν μου δείχνει τις πατρίδες γυμνές

Πάρε, πάρε μια αγκαλιά κι απόψε

Την ψυχή μου που πέφτει και σπάει

Πέφτουν τα κάστρα μα γίνονται άστρα

Και η ήττα να λες πως στη νίκη με πάει

  

Στείλε με μες τη νύχτα και απόψε

Να ανάψω στα αστέρια φωτιές

Κράτησε τη ψυχή μου ψηλά και απόψε

Αυτή την άνοιξη για να κάψω το χθες

Μίλα μου, μίλα μου με φιλιά και απόψε

Της καρδιάς μου η φωτιά να μη σβήσει ποτέ

Κράτησε τη ψυχή μου στο δάσος και απόψε

Αυτή η άνοιξη να έχει ρίζες  πολλές

·       Σάκης Αθανασιάδης

•  τα παπούτσια του μάγου χρόνου και άλλα ποιήματα-Β’ έκδοση (2014)

Λίγα λόγια για το ποίημα:

“Συνήθως δεν μιλάω γι’ αυτά που γράφω, τα βλέπω, τα ακούω, συναντιόμαστε. Δεν υπάρχει λόγος. Αλλά αφού το θέλετε τόσο πολύ θα σας πω πως: Όταν η γη πονάει, ο άνεμος φέρνει τις κραυγές της ως τη θάλασσα και μια χούφτα άνθρωποι τις ακούνε, αφήνουν τη βολική ζωή τους και βγαίνουν στο δρόμο, χωρίς να σκεφτούν τις συνέπειες ενός κράτους που νομοθετεί για εκδότες, εφοπλιστές και εργολάβους, που ταπεινωμένο πλήθος προσκυνά το σαθρό, είναι πολύ σπουδαίο φαντάζομαι. Είναι πολύ σπουδαίο όταν δεν έχουν να κερδίσουν εφήμερα υλικά, αλλά να παλέψουν να μη φύγουν μακριά τους τα χρώματα, του δάσους οι αναπνοές. Ένιωσα την ανάγκη να πω κάτι ελάχιστο, για κάτι πραγματικά πολύ σπουδαίο απέναντι στην απάθεια. Μια ελάχιστη τιμή, αυτό μόνο. Όχι ίσως, Ιερισσός…”

Σάκης Αθανασιάδης

Γυμνή θεά-Σάκης Αθανασιάδης

                  

Γυμνή θεά

Μοιάζω με άδειο κουτί που το κλωτσάει ο δρόμος

Που το αρπάζει ο αέρας το πετάει μακριά

Με κυνηγάει η βροχή κι ο χρόνος

Μα έχω στα μάτια την δική μου φωτιά

Έχω για σπίτι μια γραμμένη σελίδα

Που έχει ήλιο, νερό και φωτιά

Κι αν μοιάζω με άδειο κουτί δεν πειράζει

Έχω αφήσει το μέλλον στα δικά σου σκαλιά

Πώς να γυρίζω χιλιόμετρα πίσω

Σε ποιόν να μιλήσω και τι να πω

Γυμνή θεά θα κρυφτώ σε χαρτιά να φιλήσεις

Θα γίνω τραγούδι να το λες ψιθυριστά

Μοιάζω με όνειρο άδειο που το δέρνει ο ήλιος

Που κάθε χαστούκι στην σιωπή το γυρνά

Με κυνηγάνε σκυλιά στην πλατεία

Μα έχω ασπίδα την δική μου φωτιά

Γυρίζω στους δρόμους διαβάζω τους μόνους

Που τρέχουν τις νύχτες μα δεν παν’ πουθενά

Με κυνηγάνε οι κόρνες του νόμου

Μυρίζει βροχή γυμνή μου θεά μα είσαι μακριά

 Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

Τα μπλε μάτια του καθρέπτη-Σάκης Αθανασιάδης

                        

Τα μπλε μάτια του καθρέπτη

Πόσο γλυκά μου έλεγες θυμάμαι

Έλα στην θάλασσα να δεις το φως

Μην με ρωτάς πάρε κρασί και πάμε

Για μας να ξέρεις ο παράδεισος είναι ανοιχτός

Χρόνια μετά τα μάτια του καθρέπτη

Μέσα στους δρόμους τα βλέπω συνεχώς

Πάντα την νύχτα ένα αστέρι όταν πέφτει

Είναι της άμμου η αγάπη ο θεός

Όταν με δεις πάρε μαχαίρι κόψε

Κάθε σκοινί που με κρατά έξω απ’ το φως

Τα μπλε τα φώτα της καρδιά μου πρώτα

Θέλω να ανάψουν κι εσύ γνωρίζεις πως

Κομμάτια σκόνης καίνε το αίμα

Τα αστέρια θέλουν τώρα πληρωμή

Μα εγώ φοβάμαι τα όνειρα ακόμα

Γλυκιά πατρίδα σκλάβα και παιδί  

Χρόνια μετά στην άκρη του χειμώνα

Με κυνηγάει παγωμένη βροχή

Ρωτάω διαβάτες η άνοιξη αν φτάνει

Ίσως μπορεί να πέρασες κι εσύ

 Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

Τα ποτάμια του έρωτα είναι πάντα κόκκινα-Σάκης Αθανασιάδης

Τα ποτάμια του έρωτα είναι πάντα κόκκινα

Άκου την φωνή ενός κόσμου που χάνεται
στο γυμνό του καθρέφτη
κι αν δεις τη θάλασσα με πόρτες και παράθυρα
στην φωτογραφία της ζωής σου
ή δεις την μοναξιά των κύκνων στην παγωμένη λίμνη
κοίταξε πιο πέρα υπάρχει δρόμος
Υπάρχει δρόμος που τρέχει μακριά απ’ τις μάσκες των σοφών
μακριά από την ακινησία των κουρασμένων θεών
μέσα στην σκόνη του δρόμου υπάρχει φωνή
ένα δάσος τα μάτια σου να αγκαλιάσουν
όταν σωπαίνεις μέσα στις κραυγές του όχλου
που με μια εντολή απ’ το μαύρο της οθόνης
το πλήθος μπορεί να σκοτώσει ότι είναι αδύναμο
ή έτοιμο να ζήσει στο φως
Όμως τα ποτάμια του έρωτα που θα συναντήσεις  στο δρόμο
να ξέρεις είναι πάντα κόκκινα απ’ το αίμα των αθώων
μα αν θέλεις να ζήσεις την αλήθεια
θα κολυμπήσεις σε ορμητικά νερά
σε βρώμικα νερά και στα παγωμένα νερά του Αχέροντα
δεν αγοράζεται η αθανασία με ένα κερί
Άκου την φωνή ενός κόσμου που χάνεται
στο γυμνό του καθρέφτη
μήπως είναι η δική σου ζωή που χάνεται
μέσα σε πόρτες και παράθυρα της συνήθειας
και σε λίγο δεν θα έχεις ούτε σώμα για έρωτα
ούτε ψυχή να χαρίσεις στο φως
κοίταξε πιο πέρα υπάρχει δρόμος
μα πρέπει να γνωρίζεις τώρα πως ο δρόμος
είναι η φωτιά της αγάπης

Σάκης Αθανασιάδης Η βροχή χορεύει στα κεραμίδια (2022)

                                      

Άλυτος γρίφος-Σάκης Αθανασιάδης

Άλυτος γρίφος

Το σημάδι απ’ το ατύχημα
Που φιλούσες το πρωί
Στο μυαλό μου η νύχτα φέρνει
Να διψάω για το φιλί σου

Μα το αύριο συλλογίζομαι
Που πονάει πιο πολύ
Μοναξιά καρφιά με σύρματα
Το αλάτι στην πληγή μου

Γρίφος άλυτος πως…
Το κορμί δεν πονάει
Γρίφος άλυτος πως…
Η ψυχή δεν διψάει
Γρίφος άλυτος πως…
Ξυπόλυτος βρίσκεις το φως

Το μικρό ταξίδι κάποτε
Που θα κάναμε μαζί
Στα μυαλό μου η νύχτα φέρνει
Να ζητάω την αγκαλιά σου

Που είσαι θάλασσα που έφερνες
Ένα κύμα να κρυφτώ
Το μικρό μου το όνειρο
Κολυμπάει στο νερό κοιμήσου

Έναφεγγάρι κοιτάζει απ’ το παράθυρο - Σάκης Αθανασιάδης(2018)

Τα Ψέματα-Σάκης Αθανασιάδης

Τα ψέματα

Σε μια αργία του μυαλού

Άνοιξα το καλάθι με τα ψέματα

Έτρεχαν οι καπνοί να έρθουν κι εδώ

Τα όνειρα να ρίξουνε στα αίματα

Κόκκινες έβλεπα κεραίες

Οθόνες έβλεπα να με κοιτάνε

Κόκκινες έβλεπα τις μέρες

Και πόρτες άκουγα να μου μιλάνε

Σε μια αργία του μυαλού
Άνοιξα το καλάθι με τα ψέματα

Κοίταζες όμως πάλι αλλού

Γιατί φοβόσουν τις πατρίδας σου τα αίματα

Φώναζαν τα βήματα στους δρόμους
Ο πόνος των σωμάτων φώναζε

Μα χάνονταν οι Έλληνες για πάντα
Όπως για πάντα χάνονται οι φοβισμένοι

Τυλιγμένος με λίγο ουρανό

Λαχτάρισα των πουλιών το τραγούδι
Μα πέθαιναν οι Έλληνες με νόμους

Που έλεγαν τα πάντα ξεπουλάμε

Σε μια αργία του μυαλού
Άνοιξα το καλάθι με τα ψέματα
Φοβόμουν τη φωτιά μα βρήκα ορμή

Να κάψω τα δικά μου όλα τα ψέματα

·       Σάκης Αθανασιάδης

•  τα παπούτσια του μάγου χρόνου και άλλα ποιήματα-Β’ έκδοση (2014)

Κάθε χαμόγελο ξένο-Σάκης Αθανασιάδης

                         

Κάθε χαμόγελο ξένο

Φώναζαν τα μεγάφωνα την νύχτα

Ο κύριος βουλευτής μεθαύριο θα μιλήσει

Να μαζευτούμε όλοι στην πλατεία

Είναι ο άνθρωπος που θα μας βοηθήσει

Και τρέχαν οι αγρότες ιδρωμένοι

Από νωρίς να πιάσουν πρώτη θέση

Να έχουν κάποιο μέσον τα παιδιά τους

Γιατί έτσι είναι ο κόσμος δεν αλλάζει

Φώναζαν κομματάρχες στην πλατεία

Ο βουλευτής μας έχει τώρα φτύσει

Θα βρούμε έναν άλλον ικανό

Την ψήφο μας να σεβαστεί

Και σίγουρα αυτός θα βοηθήσει

Μα τα δικά μου μάτια είχαν πάρει φωτιά

Καθώς μεγάλωνα στου δρόμου τον φόβο

Κι είπα θα φύγω μακριά από εδώ

Σε μια θάλασσα ανοιχτή να κολυμπήσω

Καλύτερα να κλάψω λίγες φορές

Να κάψω το μυαλό μου, να πεινάσω

Παρά να περιμένω κάθε μέρα μια αόρατη σφαίρα

Την βροχή να με φτύνει σαν νεκρό

Κανείς δεν μου είπε μείνε εδώ

Κανείς δεν με ρώτησε που θέλω να πάω

Κι έτσι ελεύθερος μέσα στο τρένο

Αγάπησα κάθε χαμόγελο ξένο

  Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

Μια μάσκα κάθεται στο σαλόνι και περιμένει την άνοιξη-Σάκης Αθανασιάδης

Μια  μάσκα κάθεται στο σαλόνι και περιμένει την άνοιξη

Κάτω απ’ το μαξιλάρι μου
κρύβω το ποτάμι
που τραγουδάει την σιωπή μου
κρύβω τον άνεμο, την βροχή
κι ότι δεν μπορεί να πουλήσει
όσο- όσο το παρελθόν του
γιατί εδώ στον λαβύρινθο της επανάληψης
δύσκολα αναπνέω τα χρώματα
και φοβάμαι μην μολυνθούν τα μάτια μου
από γυάλινους υπεράνθρωπους
που δεν θέλουν τίποτε να αλλάξουν
και κατασκευάζουν θεούς
δίνοντας όπλα στους φτωχούς να τους σκοτώσουν
Κάτω απ’ το μαξιλάρι μου
κρύβω τους κρεμασμένους
στα βαγόνια μετανάστες
γιατί κανείς δεν θέλει να βλέπει
τα πληγωμένα χέρια τους
που κλέβουν ήλιο απ’ το Πολύκαστρο
και ψάχνουν τον παράδεισο
στα εργοστάσια της Γερμανίας
Αλλά κι εσένα κρύβω που δεν άφησες
τη θάλασσα να μιλήσει με τα μάτια μου
κι άργησε να τραγουδήσει
το ποτάμι την σιωπή μου
Θα μεγάλωσες πολύ
που δεν θέλεις πια να αλλάξεις τον κόσμο
ή ίσως έχεις μολυνθεί
από τους γυάλινους υπεράνθρωπους
που δεν θέλουν τίποτε να αλλάξουν
εκτός από σπίτια κι αυτοκίνητα
και το μόνο που μπορείς να δεις σήμερα είναι
μια μάσκα που κάθεται στο σαλόνι σου
και περιμένει την άνοιξη

Σάκης Αθανασιάδης Η βροχή χορεύει στα κεραμίδια (2022)

Πλατεία Λαού-Σάκης Αθανασιάδης

Πλατεία Λαού
 

Εδώ που μένω εγώ

Περνάει το τρένο απ’ τα βουνά

Το κυνηγούν σκυλιά τις νύχτες

Εδώ που μένω εγώ

Γυναίκα λένε τη φωτιά

Μπόμπες ποτά τα μάτια της αλήθειας

 

Εδώ που μένω εγώ

Τι περιμένεις να σου πω

Οι ήρωες κοιμήθηκαν στις στάχτες του αιώνα

Εδώ που μένω εγώ

Μαθαίνω να μιλάω με σιωπή

Του Άρη η φωτιά δεν καίει στα σαλόνια 

 

Οι δρόμοι γέμισαν για την παρέλαση νωρίς

Με κινητά τηλέφωνα που συνοδεύανε παιδιά

Το μέλλον έψαχναν με μάτια κλειστά

Δήμαρχοι, ιερείς και κρατικοί και απορούσαν πως

Αρπάζει με φωτιά το αίμα

Αν πολεμάς για την ελευθερία

 

Εδώ που μένω εγώ

Περνάει μες τα μάτια η βροχή τα πλένει ή τα καίει

Με κυνηγάει η θάλασσα ο άνεμος μου φταίει

Εδώ που μένω εγώ

Ο Διάκος μες τα παγωμένα φώτα κλαίει

Για τις ψυχές που παραδόθηκαν στο αίμα

Σάκης Αθανασιάδης

νυχτερινές πατρίδες (2016)

Γυμνοί άγγελοι-Σάκης Αθανασιαδης

      Γυμνοί άγγελοι

Πίσω απ’ το φως στην πλατεία Δύσης έβλεπα πως

Οι μεγάλες σκιές ήταν μικροί άνθρωποι

Περπατάω αργά ένας άνθρωπος παραπατάει στο δρόμο

Μια τραβάει αριστερά μια δεξιά ώσπου χάνεται στην ομίχλη

Κι εγώ ανησυχώ γιατί ξέχασα να πετάξω τη σακούλα με τα κόμματα

Και τα όνειρα πάλι θα μυρίζουν σαν πτώματα

Αν έρθει ένα βέλος μπορεί να είναι τέλος

Μπορεί να σπάσει το γυαλί να εμφανιστεί η αγάπη

Αν τη γλιτώσω δεν μπορεί θα την αναγνωρίσω

Στους δρόμους είχα μάθει πως η νύχτα λέει αλήθεια

Ή θα αρχίσεις να πετάς ή θα κολλάς στη συνήθεια

Μα αν κολλάς στη συνήθεια κάποια στιγμή

Θα μπεις στην αποθήκη με τους παρατημένους

Πίσω απ’ το φως έβλεπα πως δεν υπήρχαν σκιές

Μονάχα γυμνοί άγγελοι που πετούσαν

Αν έρθει ένα βέλος μπορεί να είναι τέλος

Μπορεί να σπάσει το γυαλί να εμφανιστεί η αγάπη

Έναφεγγάρι κοιτάζει απ’ το παράθυρο - Σάκης Αθανασιάδης(2018)