Το άγριο της αγάπης νησί-Σάκης Αθανασιάδης

                           

   Το άγριο της αγάπης νησί

Κυνηγάω το δρόμο μα ο δρόμος ξεφεύγει

Σε πόλεις γυρνάω ρωτάω η αγάπη που μένει

Μου δείχνουν το χώμα, μου κρύβουν το δάσος, τη θάλασσα σβήνουν

Κουρασμένοι θεοί ένα μύθο μου δίνουν

Βλέπω στα φώτα την αγάπη που φεύγει

Μεθυσμένες γυναίκες ρωτάω η αγάπη που πάει

Τα αστέρια μου δείχνουν γελάνε και πίνουν

Μου χαρίζουν φιλιά μια κρύα  αγκαλιά

Μα ακόμα ρωτάω η αγάπη που μένει

Τι είναι το φως της  ψυχής και πως μπαίνει

Μα ακόμα ρωτάω η αγάπη που μένει

Έλα εδώ αν το ξέρεις εσύ το άγριο της αγάπης νησί

Κυνηγώ το φεγγάρι μα αυτό μου ξεφεύγει

Πέτρες πετάω τα φτερά μου κοιτάζω κομμένα

Μα θα ’ρθει η στιγμή να πετάξω

Αρκεί να μπορέσω να φτάσω στο άγριο της αγάπης νησί

Ένα φεγγάρι κοιτάζει απ’ το παράθυρο - Σάκης Αθανασιαδης (2018)

Η μοναξιά περνάει απ’ τα διόδια-Σάκης Αθανασιάδης

                               

  Η μοναξιά περνάει απ’ τα διόδια

Τρέχουν οι μέρες χάνονται στο δρόμο

Σαν αυτοκίνητα με λάστιχα παλιά

Κι εγώ μετράω τα λεφτά για άλλο φόρο

Για να πιστέψεις πως είμαι μια χαρά

Κι όσο μετράω τα λεφτά και δεν βγαίνουν

Γεμίζει θάλασσα το άδειο μου μυαλό

Ρίχνω τα ρούχα μου στο πάτωμα και πάω

Για να βουτήξω στο νερό να ονειρευτώ

Το καλοκαίρι που έφυγε να φτάσω

Λίγο ψυχή να βρω να δροσιστώ

Ότι κατάφερα να σώσω το έχω δώσει

Ότι περίσσευε το έχω στο μυαλό

Η μοναξιά περνάει τα διόδια

Ως το ξημέρωμα γυρνάει με φακό

Με τις αγάπες τις παλιές στα άδεια υπόγεια

Τι να πληρώσει θα ρωτάει το θεό

Χτυπούν καμπάνες τώρα ο ήλιος ανατέλλει

Περνάει τη γέφυρα και φτάνει προς τα εδώ

Αν τη ζητήσεις η μοναξιά σου εδώ μένει

Και την κρατάω αγκαλιά μες το νερό

Κι όσο περνάει ο καιρός και μεγαλώνω

Ξυπνάω χαράματα τον ήλιο σου να δω

Κι αν δεν τον δω η μοναξιά σου εδώ θα μένει

Να με ξυπνάει με ένα σε αγαπώ

Ένα φεγγάρι κοιτάζει απ’ το παράθυρο - Σάκης Αθανασιαδης (2018)