Το καράβι της τύχης-Σάκης Αθανασιάδης

                 

Το καράβι της τύχης

Το ταξίδι τελειώνει

Όταν βγει στο λιμάνι

Το καράβι της τύχης

Και τους γλάρους ακούσεις

Καλημέρα να λένε αλήτη

Το ταξίδι αρχίζει

Από εκεί που τελειώνει

Το χωράφι της λύπης

Κι ο ήλιος θα διώχνει

Μακριά τη βροχή

Δεν με νοιάζει να δω

Απ’ το δικό σας παράθυρο

Έχω έναν κήπο

Ανθισμένο στη θάλασσα

Δεν με νοιάζει να ζω

Στον δικό σας παράδεισο

Έχω έναν ήλιο

Μικρό να μεγαλώσω

Το παιγνίδι αρχίζει

Απ’ τη σέντρα και πάλι

Και μπορεί να ηττηθείς

Και μπορεί να νικήσεις

Μα αν δεν παίξεις ποτέ

Πως θα δεις το καράβι της τύχης

Δεν με νοιάζει να ζω

Στον δικό σας παράδεισο

Δεν με νοιάζει να δω

Απ’ το δικό σας παράθυρο

 Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

Άκου το κύμα που χτυπάει σαν καρδιά-Σάκης Αθανασιάδης

                               

Άκου το κύμα που χτυπάει σαν καρδιά

Η νύχτα άρχισε να λέει την αλήθεια

Τα αυτοκίνητα στο δρόμο γελαστά

Άλλοι τα όνειρα τα βρίσκανε με σκόνη

Κι άλλοι τα είχαν στο κρεβάτι αγκαλιά

Μην περιμένεις ο κόσμος να αλλάξει

Μην περιμένεις να σου μάθω να πετάς

Όσο κι αν λες η φτήνια με τρομάζει

Μόνος θα κλάψεις γι’ αυτό που αγαπάς

Είναι καιρός να βγεις απ’ τη συνήθεια

Είναι καιρός να πέσεις στα βαθιά

Αν καταλάβεις πως η αγάπη είναι αλήθεια

Θα ακούς το κύμα να χτυπάει σαν καρδιά

Μην περιμένεις η μέρα να φωνάξει

Έρχεται ο ήλιος και θα ζήσουμε καλά

Άλλοι θα σπέρνουνε για πάντα το χωράφι

Κι άλλοι θα παίρνουνε δική τους τη σοδιά

Είναι καιρός να βγεις απ’ τη συνήθεια

Είναι καιρός να αλλάξεις  τα χαρτιά

Μα αν δεν μπορείς να αντέξεις λίγο πόνο

Να είσαι χαρούμενος ωραίε μου ραγιά

 Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

Για λίγη λευτεριά-Σάκης Αθανασιάδης

Για λίγη λευτεριά

  

Στο χώμα μόνο μου έγραφες

Πως λύνονται τα μάγια

Κι ύστερα πάλι με έριχνες

Στα άγρια τα νερά

Να περπατήσω φώναζες

Στης θάλασσας τα αστέρια

Σε ανθρώπινα ποτάμια

Που κρύβουν μυστικά

Μα εγώ ποτέ δεν γνώρισα

Το φως των νικημένων

Μα στην αγρύπνια αντάμωσα

Το φόβο νικητών

Κι αν είμαι εδώ και στέκομαι

Πάντα μακριά πετάω

Μες τα ταξίδια βρέχομαι

Για λίγη λευτεριά

Στο χάρτη μόνο μου έδειξες

Το δρόμο πώς να πάω

Μα δεν υπήρχε κι έσβησε

Στις νύχτες των θεών

Πατέρα εσύ κι αν έφυγες

Για δρόμους θα μιλάω

Τα αστέρια όπου ζυγώνουνε

Κι αφήνουνε φωτιά

Σάκης Αθανασιάδης

·        τα παπούτσια του μάγου χρόνου και άλλα ποιήματα-Β’ έκδοση (2014)