Τα ποτάμια του έρωτα είναι πάντα κόκκινα-Σάκης Αθανασιάδης

Τα ποτάμια του έρωτα είναι πάντα κόκκινα

Άκου την φωνή ενός κόσμου που χάνεται
στο γυμνό του καθρέφτη
κι αν δεις τη θάλασσα με πόρτες και παράθυρα
στην φωτογραφία της ζωής σου
ή δεις την μοναξιά των κύκνων στην παγωμένη λίμνη
κοίταξε πιο πέρα υπάρχει δρόμος
Υπάρχει δρόμος που τρέχει μακριά απ’ τις μάσκες των σοφών
μακριά από την ακινησία των κουρασμένων θεών
μέσα στην σκόνη του δρόμου υπάρχει φωνή
ένα δάσος τα μάτια σου να αγκαλιάσουν
όταν σωπαίνεις μέσα στις κραυγές του όχλου
που με μια εντολή απ’ το μαύρο της οθόνης
το πλήθος μπορεί να σκοτώσει ότι είναι αδύναμο
ή έτοιμο να ζήσει στο φως
Όμως τα ποτάμια του έρωτα που θα συναντήσεις  στο δρόμο
να ξέρεις είναι πάντα κόκκινα απ’ το αίμα των αθώων
μα αν θέλεις να ζήσεις την αλήθεια
θα κολυμπήσεις σε ορμητικά νερά
σε βρώμικα νερά και στα παγωμένα νερά του Αχέροντα
δεν αγοράζεται η αθανασία με ένα κερί
Άκου την φωνή ενός κόσμου που χάνεται
στο γυμνό του καθρέφτη
μήπως είναι η δική σου ζωή που χάνεται
μέσα σε πόρτες και παράθυρα της συνήθειας
και σε λίγο δεν θα έχεις ούτε σώμα για έρωτα
ούτε ψυχή να χαρίσεις στο φως
κοίταξε πιο πέρα υπάρχει δρόμος
μα πρέπει να γνωρίζεις τώρα πως ο δρόμος
είναι η φωτιά της αγάπης

Σάκης Αθανασιάδης Η βροχή χορεύει στα κεραμίδια (2022)

                                      

Άλυτος γρίφος-Σάκης Αθανασιάδης

Άλυτος γρίφος

Το σημάδι απ’ το ατύχημα
Που φιλούσες το πρωί
Στο μυαλό μου η νύχτα φέρνει
Να διψάω για το φιλί σου

Μα το αύριο συλλογίζομαι
Που πονάει πιο πολύ
Μοναξιά καρφιά με σύρματα
Το αλάτι στην πληγή μου

Γρίφος άλυτος πως…
Το κορμί δεν πονάει
Γρίφος άλυτος πως…
Η ψυχή δεν διψάει
Γρίφος άλυτος πως…
Ξυπόλυτος βρίσκεις το φως

Το μικρό ταξίδι κάποτε
Που θα κάναμε μαζί
Στα μυαλό μου η νύχτα φέρνει
Να ζητάω την αγκαλιά σου

Που είσαι θάλασσα που έφερνες
Ένα κύμα να κρυφτώ
Το μικρό μου το όνειρο
Κολυμπάει στο νερό κοιμήσου

Έναφεγγάρι κοιτάζει απ’ το παράθυρο - Σάκης Αθανασιάδης(2018)

Τα Ψέματα-Σάκης Αθανασιάδης

Τα ψέματα

Σε μια αργία του μυαλού

Άνοιξα το καλάθι με τα ψέματα

Έτρεχαν οι καπνοί να έρθουν κι εδώ

Τα όνειρα να ρίξουνε στα αίματα

Κόκκινες έβλεπα κεραίες

Οθόνες έβλεπα να με κοιτάνε

Κόκκινες έβλεπα τις μέρες

Και πόρτες άκουγα να μου μιλάνε

Σε μια αργία του μυαλού
Άνοιξα το καλάθι με τα ψέματα

Κοίταζες όμως πάλι αλλού

Γιατί φοβόσουν τις πατρίδας σου τα αίματα

Φώναζαν τα βήματα στους δρόμους
Ο πόνος των σωμάτων φώναζε

Μα χάνονταν οι Έλληνες για πάντα
Όπως για πάντα χάνονται οι φοβισμένοι

Τυλιγμένος με λίγο ουρανό

Λαχτάρισα των πουλιών το τραγούδι
Μα πέθαιναν οι Έλληνες με νόμους

Που έλεγαν τα πάντα ξεπουλάμε

Σε μια αργία του μυαλού
Άνοιξα το καλάθι με τα ψέματα
Φοβόμουν τη φωτιά μα βρήκα ορμή

Να κάψω τα δικά μου όλα τα ψέματα

·       Σάκης Αθανασιάδης

•  τα παπούτσια του μάγου χρόνου και άλλα ποιήματα-Β’ έκδοση (2014)

Κάθε χαμόγελο ξένο-Σάκης Αθανασιάδης

                         

Κάθε χαμόγελο ξένο

Φώναζαν τα μεγάφωνα την νύχτα

Ο κύριος βουλευτής μεθαύριο θα μιλήσει

Να μαζευτούμε όλοι στην πλατεία

Είναι ο άνθρωπος που θα μας βοηθήσει

Και τρέχαν οι αγρότες ιδρωμένοι

Από νωρίς να πιάσουν πρώτη θέση

Να έχουν κάποιο μέσον τα παιδιά τους

Γιατί έτσι είναι ο κόσμος δεν αλλάζει

Φώναζαν κομματάρχες στην πλατεία

Ο βουλευτής μας έχει τώρα φτύσει

Θα βρούμε έναν άλλον ικανό

Την ψήφο μας να σεβαστεί

Και σίγουρα αυτός θα βοηθήσει

Μα τα δικά μου μάτια είχαν πάρει φωτιά

Καθώς μεγάλωνα στου δρόμου τον φόβο

Κι είπα θα φύγω μακριά από εδώ

Σε μια θάλασσα ανοιχτή να κολυμπήσω

Καλύτερα να κλάψω λίγες φορές

Να κάψω το μυαλό μου, να πεινάσω

Παρά να περιμένω κάθε μέρα μια αόρατη σφαίρα

Την βροχή να με φτύνει σαν νεκρό

Κανείς δεν μου είπε μείνε εδώ

Κανείς δεν με ρώτησε που θέλω να πάω

Κι έτσι ελεύθερος μέσα στο τρένο

Αγάπησα κάθε χαμόγελο ξένο

  Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

Μια μάσκα κάθεται στο σαλόνι και περιμένει την άνοιξη-Σάκης Αθανασιάδης

Μια  μάσκα κάθεται στο σαλόνι και περιμένει την άνοιξη

Κάτω απ’ το μαξιλάρι μου
κρύβω το ποτάμι
που τραγουδάει την σιωπή μου
κρύβω τον άνεμο, την βροχή
κι ότι δεν μπορεί να πουλήσει
όσο- όσο το παρελθόν του
γιατί εδώ στον λαβύρινθο της επανάληψης
δύσκολα αναπνέω τα χρώματα
και φοβάμαι μην μολυνθούν τα μάτια μου
από γυάλινους υπεράνθρωπους
που δεν θέλουν τίποτε να αλλάξουν
και κατασκευάζουν θεούς
δίνοντας όπλα στους φτωχούς να τους σκοτώσουν
Κάτω απ’ το μαξιλάρι μου
κρύβω τους κρεμασμένους
στα βαγόνια μετανάστες
γιατί κανείς δεν θέλει να βλέπει
τα πληγωμένα χέρια τους
που κλέβουν ήλιο απ’ το Πολύκαστρο
και ψάχνουν τον παράδεισο
στα εργοστάσια της Γερμανίας
Αλλά κι εσένα κρύβω που δεν άφησες
τη θάλασσα να μιλήσει με τα μάτια μου
κι άργησε να τραγουδήσει
το ποτάμι την σιωπή μου
Θα μεγάλωσες πολύ
που δεν θέλεις πια να αλλάξεις τον κόσμο
ή ίσως έχεις μολυνθεί
από τους γυάλινους υπεράνθρωπους
που δεν θέλουν τίποτε να αλλάξουν
εκτός από σπίτια κι αυτοκίνητα
και το μόνο που μπορείς να δεις σήμερα είναι
μια μάσκα που κάθεται στο σαλόνι σου
και περιμένει την άνοιξη

Σάκης Αθανασιάδης Η βροχή χορεύει στα κεραμίδια (2022)

Πλατεία Λαού-Σάκης Αθανασιάδης

Πλατεία Λαού
 

Εδώ που μένω εγώ

Περνάει το τρένο απ’ τα βουνά

Το κυνηγούν σκυλιά τις νύχτες

Εδώ που μένω εγώ

Γυναίκα λένε τη φωτιά

Μπόμπες ποτά τα μάτια της αλήθειας

 

Εδώ που μένω εγώ

Τι περιμένεις να σου πω

Οι ήρωες κοιμήθηκαν στις στάχτες του αιώνα

Εδώ που μένω εγώ

Μαθαίνω να μιλάω με σιωπή

Του Άρη η φωτιά δεν καίει στα σαλόνια 

 

Οι δρόμοι γέμισαν για την παρέλαση νωρίς

Με κινητά τηλέφωνα που συνοδεύανε παιδιά

Το μέλλον έψαχναν με μάτια κλειστά

Δήμαρχοι, ιερείς και κρατικοί και απορούσαν πως

Αρπάζει με φωτιά το αίμα

Αν πολεμάς για την ελευθερία

 

Εδώ που μένω εγώ

Περνάει μες τα μάτια η βροχή τα πλένει ή τα καίει

Με κυνηγάει η θάλασσα ο άνεμος μου φταίει

Εδώ που μένω εγώ

Ο Διάκος μες τα παγωμένα φώτα κλαίει

Για τις ψυχές που παραδόθηκαν στο αίμα

Σάκης Αθανασιάδης

νυχτερινές πατρίδες (2016)

Γυμνοί άγγελοι-Σάκης Αθανασιαδης

      Γυμνοί άγγελοι

Πίσω απ’ το φως στην πλατεία Δύσης έβλεπα πως

Οι μεγάλες σκιές ήταν μικροί άνθρωποι

Περπατάω αργά ένας άνθρωπος παραπατάει στο δρόμο

Μια τραβάει αριστερά μια δεξιά ώσπου χάνεται στην ομίχλη

Κι εγώ ανησυχώ γιατί ξέχασα να πετάξω τη σακούλα με τα κόμματα

Και τα όνειρα πάλι θα μυρίζουν σαν πτώματα

Αν έρθει ένα βέλος μπορεί να είναι τέλος

Μπορεί να σπάσει το γυαλί να εμφανιστεί η αγάπη

Αν τη γλιτώσω δεν μπορεί θα την αναγνωρίσω

Στους δρόμους είχα μάθει πως η νύχτα λέει αλήθεια

Ή θα αρχίσεις να πετάς ή θα κολλάς στη συνήθεια

Μα αν κολλάς στη συνήθεια κάποια στιγμή

Θα μπεις στην αποθήκη με τους παρατημένους

Πίσω απ’ το φως έβλεπα πως δεν υπήρχαν σκιές

Μονάχα γυμνοί άγγελοι που πετούσαν

Αν έρθει ένα βέλος μπορεί να είναι τέλος

Μπορεί να σπάσει το γυαλί να εμφανιστεί η αγάπη

Έναφεγγάρι κοιτάζει απ’ το παράθυρο - Σάκης Αθανασιάδης(2018)

Με τους ελεύθερους μες τη βροχή-Σάκης Αθανασιάδης

                                       

Με τους ελεύθερους μες τη βροχή

Αναμμένες μηχανές κυνηγάνε το δρόμο

Τρέχουν κούκλες πλαστικές στα μεγάλα φώτα

Είδα μια ψυχή να την κλέβει η νύχτα

Είδα εσένα φυλακισμένη στον καθρέπτη

Χτυπάω κάρτα πρωί μετά μαζεύω λέξεις

Εικόνες που πρέπει να διαλέξω ποιες είναι να σωθούν

Κατασκευάζω σφαίρες πολεμάω τις άδειες μέρες

Πριν φτάσουν οι προφήτες και γυμνό με δουν

Μα εσύ μου έχεις δείξει χίλιους τρόπους πως να χάνω

Μα εγώ γνωρίζω απ’ το δρόμο

Πως η αγάπη ζει

Με τους ελεύθερους μες τη βροχή

Ανοίγω τα παράθυρα να φύγει η σιωπή

Αν θες γίνε νερό έχω διψάσει

Είναι στιγμές που είμαι αδύνατος 

Που απ’ τα μάτια μου το πράσινο έχει σπάσει

Περπατάω στο δρόμο βλέπω μόνο μάτια 

Μάτια που βρίζουν τον ουρανό

Σου χαρίζω ένα αστέρι

Να θυμάσαι ένα μεσημέρι

Που είχα φύγει για να ψάξω το θεό

Τρέχω πίσω απ’ τον ήλιο

Μα αυτό είναι λίγο γι αυτούς που χτίζουν φυλακή

Τα μεγάλα τα λόγια τα έκαψα το χειμώνα

Να ζεστάνω την ψυχή

Ένα φεγγάρι κοιτάζει απ’ το παράθυρο - Σάκης Αθανασιαδης (2018)

Να μου μιλάς αν είσαι μόνη-Σάκης Αθανασιάδης

Να μου μιλάς αν είσαι μόνη

Τώρα μου λες αν σε θυμάμαι

Στα όνειρά μου αν σου μιλώ

Αν σε κρατώ σφιχτά απ’ το χέρι

Στα σύννεφά μου όταν πετώ

Τώρα μου λες εγώ νομίζω

Πως το ταξίδι με ζητά

Να βγω απ’ την έρημο να ζήσω

Μια αγάπη σαν φωτιά

Σου είχα χαρίσει ένα σταυρό

Να τον φοράς αν είσαι μόνη

Να λες η αγάπη αν είναι χιόνι

Μέσα στο ψέμα δεν θα μπω

Σου είχα χαρίσει ένα σταυρό

Να μου μιλάς αν είσαι μόνη

Να λες η αγάπη δεν κρυώνει

Κι ας πέφτει πάντα στο νερό

Τώρα μου λες  εγώ νομίζω

Πως είμαι σύννεφο ψηλά

Που κάθε μέρα το τρυπάει

Ένα αστέρι την καρδιά

Μόλις αγγίζεις το σταυρό μου

Αρπάζω δυνατή φωτιά

Να ξέρεις γράφω αυτές τις λέξεις

Και κάθε μνήμη με πονά

     Σάκης Αθανασιάδης 

• οι ανάσες των εραστών (2014)

Σύνθημα τοίχου-Σάκης Αθανασιάδης

                               

 Σύνθημα τοίχου

Άσε με στη νύχτα

Των αστεριών να ακούσω τις φωνές

Να δω που πάω να δω μήπως γερνάω

Τον δρόμο μήπως έχω πάρει λάθος με φωτιές

Κράτα με πάλι με αυτά τα χέρια

Που μου χαϊδεύουν την ψυχή 

Να μη διστάσω την αγάπη να βγάλω

Στο κτήνος που σαν φίλος θα φανεί

Κοίτα με στα μάτια χτίσε τα παλάτια

Ένωσε τη γέφυρα που έγινε κομμάτια

Δεν είσαι η Αλίκη στη χώρα κάποιου μύθου

Μα είσαι η ελπίδα στο σύνθημα ενός τοίχου

Μίλα μου τα βράδια διώξε τα σκοτάδια

Γέμισε το σώμα μου με έρωτα σημάδια

Δώσε χίλια χάδια στη ψυχή την άδεια

Σε μια νύχτα τέλειωσε του φόβου όλα τα χνάρια

Δώσε χίλια χάδια στη ψυχή την άγρια

Γίνε φως και ουρανός

Σάκης Αθανασιάδης 

• οι ανάσες των εραστών (2014)

Η θάλασσα των ονείρων-Σάκης Αθανασιάδης

            Η θάλασσα των ονείρων

Κάποια στιγμή φαντάστηκα πως με κρατούν το χέρι

Μα ήτανε η γάτα μου που ήθελε να παίξει

Πεινούσα και σκεφτόμουνα δεν θα τα καταφέρω

Πολλές βιτρίνες όμορφες μα η πόλη γριά σκλάβα

Κοιμόμουν πάντοτε αργά την νύχτα είχα μάνα

Μα όταν ξυπνούσα έψαχνα αγκαλιά να με ζεστάνει

Πήγαινα πρώτος στη δουλειά με μια ώρα ύπνο

Μα ήταν λίγα τα λεφτά τσιγάρα και κονσέρβες

Το σώμα μου το έκρυβα στα παιδικά μου ρούχα

Πετούσα και χανόμουνα στο φως και στο σκοτάδι

Μάζευα λέξεις στα κρυφά από τασάκια άδεια

Μα δεν γινόμουν ποιητής έλειπε η φωνή μου

Όσα κορίτσια γνώρισα έκλεψα μια στιγμή τους

Τις άδειες σελίδες μου με έρωτα να γεμίσω

Χρώματα απ’ τα μάτια τους μέσα μου να κρατήσω

Να μη χαθούν οριστικά τώρα που έχουν φύγει

Κάποια στιγμή ονειρεύτηκα τα μαγικά παπούτσια

Πως τα φοράω και περπατώ στο ορμητικό ποτάμι

Δεν είχα ανάγκη τα υλικά στο μαγικό ταξίδι

Στην θάλασσα των ποιητών διψούσα για να φτάσω

Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

Τα ρολόγια του χειμώνα -Σάκης Αθανασιάδης

               

Τα ρολόγια του χειμώνα

Αν σου πω απόψε

Κράτα μου μια θάλασσα

Πέρασε καιρός θέλω

Σε ένα όνειρο να κολυμπήσω

Αν σου πω απόψε

Φέρε το φεγγάρι στα παράθυρα

Ξέχασα το φως

Και θέλω δύναμη το μαύρο να νικήσω

Ξέρω πως θα πιεις

Εκείνο το κρασί της σιωπής

Να μην κουραστείς κυνηγώντας την φωνή σου

Και σε κανέναν τίποτα η καρδιά δεν θα χρωστάει

Όμως χρωστάς έναν ήλιο στην θάλασσα

Χρωστάς ένα χαμόγελο

Σε κάποιον που σκότωσε

Μια φορά για σένα τα ρολόγια του χειμώνα

Αν σου πω απόψε

Τίποτε δεν θα άλλαζα

Θα έκανα αυτά κι άλλα τόσα

Ακόμη κι αν το ήξερα πως ίσως θα λυγίσω

Δεν θα έλεγα ποτέ είναι αδύνατον να αγαπήσω

Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ (Alternative version 2021) - ARPEGGIOSMP

Τραγούδι: Γιάννης Βελίκης. Στίχοι: Σάκης Αθανασιάδης. Σύνθεση - Κιθάρες: Γιάννης Βελίκης. Ηχοληψία - Παραγωγή: Χρήστος Φολτόπουλος. 
 

Στο Δρόμο της Αγάπης

Σε  ένα φάρο…

Τα μάτια μου ταξίδευαν

Το πλοίο πριν να πάρω

Κι όταν θα φύγω…

Δεν θα υπάρχει πια ζωή

Τα ίχνη  θα ’χουνε σβηστεί

Θα ζω στο λίγο

Τρέξε…στο δρόμο της αγάπης πάλι τρέξε

Τη νύχτα με βιολιά κι αστέρια παίξε

Να ακούω μιας νεράιδας τη φωνή

Είναι μεγάλο το ταξίδι της αγάπης

Έχει πολλές και δύσκολες στροφές

Μα όταν θα βγεις στο δρόμο της διαβάτης

Έχει στιγμές μοναδικές

Το μόνο της ζωή μου καλοκαίρι

Αυτό που με κρατούσες απ’ το χέρι

Αυτό που με ξυπνούσες μεσημέρι

Το μόνο της ζωή μου καλοκαίρι

Τρέξε… στον ύπνο μου με  να  φακό και φέξε

Στο όνειρο βάλε φωνή και παίξε

Θα μάθεις  αν σε αγάπησα πολύ

                      

Είναι μεγάλο το ταξίδι της αγάπης

Έχει πολλές και δύσκολες στροφές

Μα όταν θα βγεις στο δρόμο της διαβάτης

Έχει στιγμές μοναδικές 

Κι όταν σαλπάρω…

Το Φως από τα μάτια σου

Να δώσεις σε ’να φάρο

Για να με πάρει αγκαλιά

Τη νύχτα πριν σαλτάρω

Δώρα…δεν χάνεται η αγάπη σε μια μπόρα

Δεν σβήνει  όταν βρεις την ανηφόρα

Αντέχει όταν είναι αληθινή

Είναι μεγάλο το ταξίδι της αγάπης

Έχει πολλές και δύσκολες στροφές

Μα όταν θα βγεις στο δρόμο της διαβάτης

Έχει στιγμές μοναδικές