Ποτάμια με παραμύθια-Σάκης Αθανασιάδης

Ποτάμια με παραμύθια

Γνώρισα πολλούς ανθρώπους

σε δρόμους μικρούς, σε δρόμους μεγάλους

θάλασσες με όνειρα, ποτάμια με παραμύθια

και «λίγους» σαν κι εμένα που έψαχναν για χρόνια

να βρουν την πέτρα που κλαίει

Γνώρισα όμορφους δρόμους

κι έμαθα πως ο όμορφος δρόμος

είναι αυτός που δεν μιλάει για ταξίδια

σε αυτή την άγια σιωπή φέρνει τα χείλη σου

και τα καλύτερα αστέρια, τα μάτια σου

Στο καθαρό φως δεν υπάρχουν για μένα σύνορα

γιατί μπορώ να πετάω

μακριά απ’ το σώμα, μακριά απ’ τα σίγουρα

να γυρίζω πίσω τα χρόνια

το σκοτάδι να κοιτάζω κατάματα

Να κοιτάζω μέσα στα θολά σας τζάμια

τις μέρες που περνάνε στην ψυχή σας

με μάσκες μαύρες ξυπόλητες

Μέσα στο λίγο φως να βλέπω

φυλακισμένους της τηλεόρασης

αγέλαστα μάτια σε σκονισμένες φωτογραφίες

να γεμίζουν με λεφτά το μυαλό τους

αφού δεν σκέφτηκαν ποτέ πως η ομορφιά δεν αγοράζεται

και πως αυτό που αγοράζεται

είναι καταδικασμένο να πεθάνει στην σκόνη

Γνώρισα θάλασσες με όνειρα, λίμνες με σύνορα

μα λίγες σαν κι εσένα

που δεν ήθελαν να ξεχάσουν

τα ποτάμια με τα παραμύθια που είχα στο μυαλό μου

 Σάκης Αθανασιάδης Η βροχή χορεύει στα κεραμίδια (2022)

Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί(Πρώτη δημοσίευση)Σάκης Αθανασιάδης

                                                        (Πρώτη δημοσίευση)

Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί

'Ένα γράμμα που άφησες διάβασα το πρωί
μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί
πηγαίνω στην δουλειά και νιώθω ζωντανός
μες τo κρύo γραφείo στη τσέπη βρίσκω φως

Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί
μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί...

Μια φορά ευχήθηκα η αγέλη να βρει
το ποτάμι με ήλιο και νερό καθαρό
στα κρυφά χαμογέλασες και ρωτούσες γιατί
τον θεό τον σκοτώνουν για μια φέτα ψωμί

Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί
μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί



Ένα βράδυ Χριστούγεννα πάνω στην εθνική
σε σκοτάδι πυκνό πετούσε η ψυχή
είχα χάσει το φως μα με βρήκες εσύ
μου έδωσες τον φακό έναν δρόμο να βρω

Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί
μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί

Είναι κάποιες φορές που θυμάμαι σαν χθες
κάτι ασύλληπτους τύπους με μεγάλες κοιλιές
που μιλούσαν συνέχεια και μου τάζαν χρυσό
να με σώσουν ζητούσαν από το δρόμο αυτό

Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί
μόνο η αγάπη μπορεί στο αιιώνιο να ζει
Σάκης Αθανασιάδης cop.2026

ΚΕΙΜΕΝΑ ΙΙΙ-ΚΟΥΡΟΣ ΑΝΤΩΝΗΣ:ΣΑΚΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ

                                     ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΟΥΡΟΣ

Ο Αντώνης Κούρος γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά. Δικηγόρος Αθηνών μέλος του ΔΣΑ με διακεκριμένους ρόλους στο χώρο της Δικηγορίας. Επίτιμος Δικηγόρος. Αρθρογράφος και χρονογράφος σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά. Μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών. Μέλος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Λογοτεχνίας. Μέλος της Ένωσης Πολιτιστικών Συντακτών. Έχει γράψει δοκίμιο, διήγημα και ποίηση.

Υπάρχουν θάλασσες που δεν έκαψε η φωτιά-Σάκης Αθανασιάδης

Υπάρχουν θάλασσες που δεν έκαψε η φωτιά                                                   

Παγωμένα μάτια, σκόνη, ποτά

Κοίταξε αυτόν τον κόσμο καλά δεν σου μοιάζει

Πάρε μια ανάσα στα βαθιά

Κοίταξε τον κόσμο καλά με κοπάδι μοιάζει

Γνώρισε τα μάτια της αγάπης το σώμα του έρωτα

Σώσε μια μέρα ακόμα απ’ το χώμα

Σώσε μια μέρα απ’ τους διαφημιστές και τα αντίγραφα

Μην γίνεις οπαδός στην τέχνη της απάτης

Δεν έχω τίποτε άλλο να σου πω                               

Τώρα που φεύγεις μακριά μικρό μου αγόρι

Κράτα το φως καθαρό

Κι αυτό μονάχα φτάνει για τον δρόμο

Υπάρχουν θάλασσες που δεν έκαψε η φωτιά

Δεν έχεις λόγο να φοβάσαι

Κοίταξε τον κόσμο που τρέχει μπροστά

Πήγαινε σιγά στις στροφές υπάρχουν παγίδες

Παιδιά με ηλεκτρονικά μάτια

Έχουν κάψει εκεί τα μυαλά τους

Περπάτησε από μένα μακριά

Βάλε φωτιά στα παγωμένα μου μάτια

Μύρισε ξανά το βρεγμένο χώμα στο χωριό

Κλέψε λίγο άνεμο απ’ την Μακεδονία

Τώρα που φεύγεις μακριά

Καμιά φορά να θυμάσαι

Υπάρχουν θάλασσες

Που δεν έκαψε η φωτιά

Δεν έχεις λόγο να φοβάσαι

Σώσε μια μέρα ακόμα απ’ το χώμα

Σώσε τα μάτια σου με έρωτα

Κράτα το φως καθαρό

Όπου θα είσαι εσύ θα είμαι κι εγώ

Η άνοιξη υπάρχει ακόμα

  Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)   

Ναύπλιο-Σάκης Αθανασιάδης

 Ναύπλιο

Έτρεχε ο δρόμος είχα μείνει μόνος

Νόμοι κι άλλοι νόμοι για τη μοναξιά

Πάρε το κορμί μου σήκωσε τη ψυχή μου

Μάτια κουρασμένα με σκόνη η καρδιά

Έφτασα στο Ναύπλιο που λάτρεψες με πάθος

Έπιασα για σένα μια πρόχειρη φωλιά

Σου ζήτησα να έρθεις μα είπες είναι λάθος

Που θέλω να φιλήσω τα μάτια σου ξανά

Τι αμαρτία όταν τρέμεις τη βροχή

Λουλούδια πλαστικά όταν έχεις στα μπαλκόνια

Ο ήλιος μη φωνάξει τα αηδόνια

Πως να μιλήσω τι να σου εξηγήσω

Αφού έχεις μάθει να πεθαίνεις στα ποτά

Αφού είσαι καλά στην ηλεκτρονική ζωή σου

Ήρθε πρωί και θέλω μόνος μες το Ναύπλιο να δακρύσω

Τι να σου πω να καταλάβεις δεν μπορείς

Γεννάς ζωή που δεν μπορείς πλέον να δεις που πάει

Αφού έχεις μάθεις την αγάπη να πονάει

Πως να μιλήσω τι να σου εξηγήσω

Φύσησε ο αέρας έβγαλε φωνή

Η θάλασσα μου μύριζε το σώμα σου ας φύγω

Ζήτησα ένα τσιγάρο με εσένα στη βροχή

Αγάπη μου φοβήθηκες το αίμα σου μη γίνω

Σάκης Αθανασιάδης 

• οι ανάσες των εραστών (2014)

Ο χορός των αθώων-Σάκης Αθανασιάδης

Ο χορός των αθώων

Αυτός που λέει κάθε μέρα

φοβάμαι να ζω σαν νεκρός

σε πόλεις δίχως μάτια

που μυρίζουν σκοτάδι

φοβάμαι να χαρίσω τα παιδιά μου

την ανυπόφορη φτώχεια σας

για ένα ξεροκόμματο δρόμο

αυτός που όταν δεν βρέχει

χορεύει ξυπόλυτος στην καυτή άμμο

τον χορό των αθώων

αυτός που φωνάζει στον καθρέπτη του:

«Ίσως αν πέθαναν όλοι οι θεοί

θα ήταν ζωντανά τα παιδιά μου»

αυτός που όταν έρθουν οι στρατιώτες

να τον πυροβολήσουν

σαν αιρετικό ή σαν τρελό, θα βρούνε λόγο

μουρμουρίζει κοιτώντας τους στα μάτια:

«ευχαριστώ για την αθανασία»

αυτός είναι  ποιητής

Γι’ αυτό οι πιο πολλοί μισούνε τους ποιητές

τους θυμίζουν το παιδί που μεγάλωσε

κι έτρεξε τρομαγμένο μακριά τους

τους θυμίζουν αυτό που φοβούνται περισσότερο

τον έρωτα και τον θάνατο

γιατί ξέρουν πως τίποτε

δεν είναι πιο επικίνδυνο από ένα στίχο

που μπορεί να ματώσει τα μάτια τους

που μπορεί το αίμα τους να αρχίσει να καίει

και να θυμηθούν πως περπατώντας στον δρόμο της «επιτυχίας»

έγιναν ασήμαντοι αριθμοί

Κι όμως πέρα από αυτούς είναι κάποιες γυναίκες

που ερωτεύονται τους ποιητές

γιατί πιστεύουν πως οι στίχοι τους

ανοίγουν την πόρτα της αθανασίας

χωρίς να γνωρίζουν όμως πως αυτοί

περνούν μόνοι τους το σκοτάδι

Σάκης Αθανασιάδης Η βροχή χορεύει στα κεραμίδια (2022)

Αόρατες καρδιές- Σάκης Αθανασιάδης

 
Αόρατες καρδιές

Μεγάλωσα δίχως φωνή
ξυπόλητος στη επαρχία
εκεί που ο Μεγάλος Αδελφός
τάζει σε όλους ευτυχία

Περνάει το ποτάμι απ’ την καρδιά
γιατί έμαθα στη βροχή να μιλάω
πληρώνω τον φόρο στην σιωπή
τελείες και κόμματα γιατί δεν προσκυνάω

Μυρίζω θυμό με ρούχα παλιά
αστυνόμοι κοιτάνε τον εχθρό εαυτό τους
γυρίζω να βρω μια αγάπη παλιά
με όλες πενθούν το χαμένο όνειρό τους

Μεγάλωσα στου δρόμου την φωτιά
και περπατάω μακριά απ’ τον φόβο
τα μάτια μου πριν σπάσουν και καώ
μια θάλασσα να αγκαλιάσω μόνο

Χτυπάει τον καθρέφτη η βροχή
τους κέρινους ανθρώπους ας ξεχάσω
που κρύβονται στον ήλιο μην καούν
αόρατες καρδιές πώς να τις φτάσω
Σάκης Αθανασιάδης Η βροχή χορεύει στα κεραμίδια (2022)

Με τα μάτια αγγέλου-Σάκης Αθανασιάδης

Με τα μάτια αγγέλου

 
Ανοίγω όλες τις πόρτες
Φυσάει αλμυρός άνεμος
Άδεια αγκαλιά-κακή εποχή
Ένα τρένο φεύγει
Παίρνει μαζί του όλες τις ήττες
Μουτζουρώνει ο καπνός τις σελίδες μου
Καθώς ο θόρυβος της μηχανής σβήνει
Σκέφτομαι τα φώτα που έχεις
Στο πρόσωπό σου
Αυτά που οι άνθρωποι ονομάζουν μάτια
Μερικές φορές αναρωτιέμαι
Γιατί οι άγγελοι έμειναν στη γη
Ποιος ξέρει;
Ίσως για να βυζαίνουν
Ελευθερία οι ποιητές
Κι ακούραστοι να σκορπίζουν όνειρα
Έτσι δεν φύτρωσαν οι επαναστάσεις;

Σάκης Αθανασιάδης

• Ο μικρός ήλιος κι άλλα όνειρα του δρόμου, β΄ έκδοση (2014)

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ - ΕΛΛΗ ΧΑΤΖΗ & ARPEGGIOSMP

 Το όνειρο

Τραγούδι: Έλλη Χατζή

Σύνθεση: Γιάννης Βελίκης

Στίχοι: Σάκης Αθανασιάδης  

Στο όνειρο μου κάποιο βράδυ

Φυσούσε αέρας δυνατός

Παντού ο δρόμος μου σκοτάδι

Μα εγώ ζητούσα λίγο φως

Στο όνειρο μου κάθε βράδυ

Βάζω σημάδι και χτυπώ

Πετώ μια πέτρα στο σκοτάδι

Σπάζω το τζάμι το θολό

Αν κρύφτηκε στη θάλασσα η αγάπη

Ψάχνω τα χνάρια της στην άμμο της να μπω

Πετάω έξω απ’ το κορμί μου έναν αιώνα

Ρίχνω ένα σύννεφο και γίνομαι νερό

Όποιο λιμάνι και να πιάσω

Μες στο όνειρό μου το καλό

Θα ψάχνω ήλιο και θα βρίσκω

Στα μάτια πάντα να κρατώ

    

Όποιο λιμάνι και να πιάσω

Αν είσαι εκεί θα ’μαι και εγώ

Να σε κεράσω λίγη αγάπη

Πριν απ’ το όνειρό μου βγω

Αν έπεσε σε μια στροφή η αγάπη

Ρίχνω ένα λάσο και τη βγάζω απ’ τον γκρεμό

Κι ακούω πάλι μια φωνή που λέει τώρα

Κάνε το όνειρο να μοιάζει αληθινό

Κι αν το όνειρό μου είναι λάθος

Κι αν το ταξίδι έχει στεριά

Πάντα θα βρίσκω έναν δρόμο

Να ταξιδεύω μακριά

Αν κρύφτηκε στη θάλασσα η αγάπη

Ψάχνω τα χνάρια της στην άμμο της να μπω

Πετάω έξω απ’ το κορμί μου έναν αιώνα

Ρίχνω ένα σύννεφο και γίνομαι νερό

Μόνο γυμνό θα με χάσεις-Σάκης Αθανασιάδης

  Μόνο γυμνό θα με χάσεις

Πριν τυφλωθώ από τον ίσκιο σου

Θα φύγω από δω

Θα βρω μια θάλασσα να ελευθερωθώ

Από την μυρωδιά, τα χείλη, την ανάσα σου

Αλλά εσύ μόνο γυμνό θα με χάσεις

Πριν τρελαθώ απ’ την αγάπη και το μίσος σου

Σπάσω τα μάτια στο τείχος σου

Θα ελευθερωθώ από τις αλυσίδες

Και θα ξεχάσω το σώμα, την ανάσα σου

Αλλά εσύ μόνο γυμνό θα με χάσεις

Σε κάθε μου στίχο το αίμα σου θα καίει

Θα παλεύεις με σώματα να με ξεχάσεις

Μα ο πόλεμος δεν είναι χορός

Πριν φύγω από δω θα αφήσω στον τοίχο

Μια καρδιά που να βγάζει ήχο

Να ακούς την φωνή μου το βράδυ:

«Αλλάζεις όταν δεν ακολουθείς το ποτάμι»

   Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)           

Η ψυχή των αθώων-Σάκης Αθανασιάδης

Η  ψυχή των αθώων

Ο έρωτας είναι ένας θάνατος γλυκός

Που σε σκεπάζει ξαφνικά με χίλια φώτα

Δεν σκέφτεσαι, ούτε πονάς

Και τίποτε δεν είναι όπως πρώτα

Ο έρωτας είναι φωνή που την ακούς μια φορά

Και την θυμάσαι πάντα

Όταν τα μάτια σου μυρίσουν μοναξιά

Όταν ο κόσμος γίνεται ξανά χίλια κομμάτια

Αν με ακούς, αν με ακούς…

Δεν ξέρω αν υπάρχει αγάπη

Όμως για νύχτες σε κρατούσα αγκαλιά

Και ας ήσουνα μακριά, σε άδειο κρεβάτι

Ο έρωτας είναι ένας δείπνος με το φως

Μια βρισιά στη βία των ηρώων

Σε αυτούς που συμβιβάζονται με ίσως και πως

Γιατί φοβούνται τη ψυχή των αθώων

Αν με ακούς, αν με ακούς…

Δεν ξέρω αν υπάρχει αγάπη

Είναι όμως σπουδαίο να φαντάζομαι πως

Έχω καρδιά με φωτιά αντί για απάτη

Ο έρωτας είναι ένας δρόμος σκοτεινός

Που δεν σε νοιάζει αν πας σωστά ή λάθος

Αν είναι θάνατος, θα είναι γλυκός

Γι’ αυτό μη σκέφτεσαι και τρέξεις στο λάθος

Nα γεννάς, να πονάς θα σου λένε

Να μην αγαπάς, η αγάπη χάνει

Θα κλαίνε να σε πείσουν θα λένε φτάνει

Στον έρωτα όλοι στο τέλος χάνουν

Μα δεν υπάρχει τίποτε πιο μεγάλο

Να είσαι εσύ, εσύ καρδιά μου

Σάκης Αθανασιάδης 

• οι ανάσες των εραστών (2014)

Το άγριο της αγάπης νησί-Σάκης Αθανασιάδης

 Το άγριο της αγάπης νησί

Κυνηγάω το δρόμο μα ο δρόμος ξεφεύγει

σε πόλεις γυρνάω ρωτάω η αγάπη που μένει

μου δείχνουν το χώμα, μου κρύβουν το δάσος

τη θάλασσα σβήνουν

κουρασμένοι θεοί ένα μύθο μου δίνουν

Βλέπω στα φώτα την αγάπη που φεύγει

μεθυσμένες γυναίκες ρωτάω η αγάπη που πάει

τα αστέρια μου δείχνουν γελάνε και πίνουν

μου χαρίζουν φιλιά μια κρύα αγκαλιά

Μα ακόμα ρωτάω η αγάπη που μένει

τι είναι το φως της ψυχής και πως μπαίνει

μα ακόμα ρωτάω η αγάπη που μένει

έλα εδώ αν το ξέρεις εσύ το άγριο της αγάπης νησί

Κυνηγάω το φεγγάρι μα αυτό μου ξεφεύγει

πέτρες πετάω τα φτερά μου κοιτάζω κομμένα

μα θα ’ρθει η στιγμή να πετάξω

αρκεί να μπορέσω να φτάσω στο άγριο της αγάπης νησί

Ένα φεγγάρι κοιτάζει απ’ το παράθυρο - Σάκης Αθανασιαδης (2018)

Ο φόβος των νικητών-Σάκης Αθανασιάδης

 Ο φόβος των νικητών

Τον έρωτα αν ψάχνεις μέσα στη μοναξιά

Και νομίζεις στο φως του έχεις πάει

Και μετά ξεχνάς τη διαδρομή και δεν είσαι καλά

Το ταξίδι σου δεν έγινε ποτέ

Το δρόμο αν ψάχνεις να βρεις

Εκεί που τρέχει το κορμί να φτάσει

Η ζωή μαραίνεται και ο έρωτας και η αγάπη

Και το φιλί αρμυρό θα μοιάζει σαν να είναι δάκρυ

Τη θάλασσα κοίτα το σώμα της το κόκκινο

Στον ήλιο που δύει σαν ερωμένη να φλέγεται

Το χώμα απλά κοίτα το χώμα αυτό που πατάς

Αρώματα που μοιράζει όταν η άνοιξη το επισκέπτεται

Και μη κοιτάς τις πόλεις που λιώνουν τα χρώματα

Για να φτιάξουν κι άλλα όπλα μοναξιάς

Το φόβο των νικητών  μη ζήσεις

Αν πεις καλά είμαι εδώ στην ήσυχη ζωή

Και δεν πονάς όταν οι άλλοι κλαίνε

Θολά ποτάμια τα χρόνια θα σε φτάσουν

Στην έρημο θα σε παρασύρουν και θα διψάς

Το βουνό να κοιτάς το βουνό που γεννήθηκες

Κάτι θα βρεις από φως να μου φέρεις

Μια σταγόνα του ξέρεις μου φτάνει

Να πιστέψω κι εγώ στην ανάσταση

Σάκης Αθανασιάδης 

• οι ανάσες των εραστών (2014)

Αστυνόμοι μοναξιάς-Σάκης Αθανασιάδης

Αστυνόμοι μοναξιάς

 Καπνίζει η ψυχή για μια καλημέρα

Για ένα αθώο φιλί

Αστυνόμοι μοναξιάς στο δρόμο

Με κοιτάζουν σαστισμένοι βουβοί

 

Μυρίζει ο άνεμος θυμό πιο πέρα

Κάπου κοντά πονάει η γη

Τα τόσα χρόνια σιωπής στα πάντα

Έχουν φέρει οργή

 

Αστυνόμοι μοναξιάς στο δρόμο άδεια μαγαζιά

Τον έρωτα δικάζουν μόνο σπάνε τη καρδιά

Πάλι σε έρημο θα φτάσω να διψώ ξανά

Αστυνόμοι μοναξιάς στο δρόμο και η ζωή περνά

 

Αστυνόμοι μοναξιάς στο δρόμο η σιωπή βοά

Ότι πια δεν το πληρώνω μίσος με κερνά

Αστυνόμοι μοναξιάς στο δρόμο όλα παν’ καλά

 

Βουλιάζω στο μυαλό μου μια άχαρη μέρα

Πριν δω ένα αστέρι μικρό

Ακούω τους ήχους του δρόμου

Το σώμα της πόλης κοιτώ

 

Ποτίζω με νερό το χώμα

Φυτρώνει η ζωή

Αυτό το μάταιο για σένα ταξίδι

Είναι για μένα μια ανάσα μικρή

Σάκης Αθανασιάδης 

• οι ανάσες των εραστών (2014)