Πάνινα κουπιά-Σάκης Αθανασιάδης

                           

 Πάνινα κουπιά

Χάρτινα καράβια έφτιαχνα τα βράδια

Έφτιαχνα και πάνινα κουπιά

Όταν μεγαλώσω το μηδέν να σπάσω

Και να ταξιδέψω μακριά

Κόκκινα φεγγάρια γέμιζα τους τοίχους

Έσβηνα τους στίχους με φωτιά

Τη σιωπή μη χάσω το όνειρο ξεχάσω

Μείνω κολλημένος στη σκιά

Μα η αγάπη είναι δρόμος

Κανένας νόμος δεν θα στο πει

Η αγάπη πονάει σε φτύνει και γελάει

Δεν έχει διακοπές μονάχα ενοχές

Ο κόσμος αλλάζει κι όλο βουλιάζει

Στο νησί της κατανάλωσης σαπίζει αργά

Μαζεύει λεφτά για να αγοράσει

Το παιδί που έχει χάσει απ’ την καρδιά

Μην ακούς συμβουλές μόνος σου εσύ

Με πάνινα κουπιά φτάνεις στα νησιά

Γιατί είναι Ελλάδα εδώ με φως μαγικό

Αν το πιστέψεις στη φωτιά θα σε δω

Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

Ο άλλος δρόμος που με πάει… -Σάκης Αθανασιάδης

                

Ο άλλος δρόμος που με πάει…

Αν και κουρασμένος απ’ τον δρόμο

Μπορούσα να περπατήσω

Μακριά απ’ τον εαυτό μου

Τα μάτια μου να καθαρίσουν στον αέρα

Μέρες και νύχτες μάλωνα με την σκόνη

Χωρίς ένα χάρτη που να δείχνει τον δρόμο

Κι όλο ανθρώπους στο δρόμο ρωτούσα

Υπάρχει κάποιος δρόμος που σε σώνει

Κι όλο ρωτούσα

Ο άλλος δρόμος που με πάει…

Έτσι περπατούσα

Σε δάση που είχαν γίνει αυλές 

Ανάμεσα σε ανθρώπους με γυάλινες ψυχές

Κι έκαιγα κάθε παλιό στο μυαλό μου

Κι έφτανα στο τέλος εξαντλημένος

Ώσπου κατάλαβα το τέλος είναι φόβος

Και τότε είπα στου δρόμου τις φωνές

Ο φόβος είναι όπλο που σκοτώνει

Πέτρες πετούσα μακριά

Έτρεχα να τις πιάσω

Ίδρωνα μέσα στην ερημιά

Τόσο φως πώς να το χάσω

 

Μα όταν ξυπνούσα ήμουν καλά

Ο ήλιος αν είχε βγει το πρωί

Αν χόρευε στα μάτια μου η βροχή

Ήμουν καλά γιατί απάντηση για μένα είχα βρει

Ο άλλος δρόμος στην αγάπη με πάει

  Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

Την αγάπη σαν ζητιάνα αναγνωρίζει ο νόμος-Σάκης Αθανασιάδης

Την αγάπη σαν ζητιάνα αναγνωρίζει ο νόμος

Πως να δεις καθαρά, πώς να περάσει ο φόβος

Την αγάπη σαν ζητιάνα αναγνωρίζει ο νόμος

Βρες ένα σώμα λοιπόν να περάσεις την νύχτα

Κι όταν βαρεθείς το πετάς με μια καληνύχτα

Την πρώτη φορά η καρδιά θα πονά

Όταν έχουν γεμίσει τα μάτια σου χώμα

Μα συνηθίζεις σιγά- σιγά να βλέπεις θολά

Σαν κομπάρσος σε στημένο αγώνα

Όμως εγώ είμαι ο χαμένος του δρόμου

Ο  Έλληνας ξένος

Που δεν γνωρίζει καθόλου αγγλικά

Και τον λυπάται κάθε πολιτισμένος

Γι’ αυτό λοιπόν θα σας πω να κόβεται την γλώσσα

Σε αυτούς που μιλούν με το σώμα

Κι αν είναι γυναίκες ή παιδιά η ποινή

Να είναι πιο βαριά ακόμα

Μιλούν στους διαδρόμους σιγά

Μα εγώ προσπαθώ

Τον εαυτό μου να προσπεράσω

Πίσω την σκιά μου να αφήσω χωρίς να κρυφτώ

Κι αν λένε θα σβήσω απλά θα κερδίσω

Απλά για να πω σε όποιον μιλάει με το σώμα

Αυτή την παρέλαση μην σου την κλέψει ο χρόνος

Μην είσαι πελάτης κανενός γιατί είσαι μόνος

Την αγάπη σαν ζητιάνα αναγνωρίζει ο νόμος

  Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

Όχι ίσως, Ιερισσός-Σάκης Αθανασιάδης

Όχι ίσως, Ιερισσός

Κοιτάω τη θάλασσα

Και στην άμμο το βήμα με πάει

Τόση άνοιξη

Είναι κρίμα η ψυχή να πετά

Φυσάει ο άνεμος

Και σε σένα η σκέψη μου πάει

Τέτοια άνοιξη είναι κρίμα να κλαίει

Στο Μαύρο Αλώνι να προσκυνά

  

Πες το δυνατά να τ’ ακούσω

Έχω ανάγκη τον ύπνο μου να αφήσω

Όχι ίσως, Ιερισσός…

Πες το δυνατά να τ’ ακούσουν

Βλέπω πια την ανάγκη τα παιδιά τους να ζήσουν

Όχι ίσως, Ιερισσός…

Αλλάζω τις πόλεις μου

Μα το όνειρο ξωπίσω μου πάει

Σιγανά μου μιλά  στις στροφές

Και στη πλάτη φιλικά με χτυπάει

Σαν μου δείχνει τις πατρίδες γυμνές

Πάρε, πάρε μια αγκαλιά κι απόψε

Την ψυχή μου που πέφτει και σπάει

Πέφτουν τα κάστρα μα γίνονται άστρα

Και η ήττα να λες πως στη νίκη με πάει

  

Στείλε με μες τη νύχτα και απόψε

Να ανάψω στα αστέρια φωτιές

Κράτησε τη ψυχή μου ψηλά και απόψε

Αυτή την άνοιξη για να κάψω το χθες

Μίλα μου, μίλα μου με φιλιά και απόψε

Της καρδιάς μου η φωτιά να μη σβήσει ποτέ

Κράτησε τη ψυχή μου στο δάσος και απόψε

Αυτή η άνοιξη να έχει ρίζες  πολλές

·       Σάκης Αθανασιάδης

•  τα παπούτσια του μάγου χρόνου και άλλα ποιήματα-Β’ έκδοση (2014)

Λίγα λόγια για το ποίημα:

“Συνήθως δεν μιλάω γι’ αυτά που γράφω, τα βλέπω, τα ακούω, συναντιόμαστε. Δεν υπάρχει λόγος. Αλλά αφού το θέλετε τόσο πολύ θα σας πω πως: Όταν η γη πονάει, ο άνεμος φέρνει τις κραυγές της ως τη θάλασσα και μια χούφτα άνθρωποι τις ακούνε, αφήνουν τη βολική ζωή τους και βγαίνουν στο δρόμο, χωρίς να σκεφτούν τις συνέπειες ενός κράτους που νομοθετεί για εκδότες, εφοπλιστές και εργολάβους, που ταπεινωμένο πλήθος προσκυνά το σαθρό, είναι πολύ σπουδαίο φαντάζομαι. Είναι πολύ σπουδαίο όταν δεν έχουν να κερδίσουν εφήμερα υλικά, αλλά να παλέψουν να μη φύγουν μακριά τους τα χρώματα, του δάσους οι αναπνοές. Ένιωσα την ανάγκη να πω κάτι ελάχιστο, για κάτι πραγματικά πολύ σπουδαίο απέναντι στην απάθεια. Μια ελάχιστη τιμή, αυτό μόνο. Όχι ίσως, Ιερισσός…”

Σάκης Αθανασιάδης

Γυμνή θεά-Σάκης Αθανασιάδης

                  

Γυμνή θεά

Μοιάζω με άδειο κουτί που το κλωτσάει ο δρόμος

Που το αρπάζει ο αέρας το πετάει μακριά

Με κυνηγάει η βροχή κι ο χρόνος

Μα έχω στα μάτια την δική μου φωτιά

Έχω για σπίτι μια γραμμένη σελίδα

Που έχει ήλιο, νερό και φωτιά

Κι αν μοιάζω με άδειο κουτί δεν πειράζει

Έχω αφήσει το μέλλον στα δικά σου σκαλιά

Πώς να γυρίζω χιλιόμετρα πίσω

Σε ποιόν να μιλήσω και τι να πω

Γυμνή θεά θα κρυφτώ σε χαρτιά να φιλήσεις

Θα γίνω τραγούδι να το λες ψιθυριστά

Μοιάζω με όνειρο άδειο που το δέρνει ο ήλιος

Που κάθε χαστούκι στην σιωπή το γυρνά

Με κυνηγάνε σκυλιά στην πλατεία

Μα έχω ασπίδα την δική μου φωτιά

Γυρίζω στους δρόμους διαβάζω τους μόνους

Που τρέχουν τις νύχτες μα δεν παν’ πουθενά

Με κυνηγάνε οι κόρνες του νόμου

Μυρίζει βροχή γυμνή μου θεά μα είσαι μακριά

 Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

Τα μπλε μάτια του καθρέπτη-Σάκης Αθανασιάδης

                        

Τα μπλε μάτια του καθρέπτη

Πόσο γλυκά μου έλεγες θυμάμαι

Έλα στην θάλασσα να δεις το φως

Μην με ρωτάς πάρε κρασί και πάμε

Για μας να ξέρεις ο παράδεισος είναι ανοιχτός

Χρόνια μετά τα μάτια του καθρέπτη

Μέσα στους δρόμους τα βλέπω συνεχώς

Πάντα την νύχτα ένα αστέρι όταν πέφτει

Είναι της άμμου η αγάπη ο θεός

Όταν με δεις πάρε μαχαίρι κόψε

Κάθε σκοινί που με κρατά έξω απ’ το φως

Τα μπλε τα φώτα της καρδιά μου πρώτα

Θέλω να ανάψουν κι εσύ γνωρίζεις πως

Κομμάτια σκόνης καίνε το αίμα

Τα αστέρια θέλουν τώρα πληρωμή

Μα εγώ φοβάμαι τα όνειρα ακόμα

Γλυκιά πατρίδα σκλάβα και παιδί  

Χρόνια μετά στην άκρη του χειμώνα

Με κυνηγάει παγωμένη βροχή

Ρωτάω διαβάτες η άνοιξη αν φτάνει

Ίσως μπορεί να πέρασες κι εσύ

 Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)