Το φιλί του καθρέφτη-Σάκης Αθανασιάδης

Το φιλί του καθρέφτη

 

Ήμουν κρεμασμένος σ’ ένα στίχο όταν χάθηκες

και σκεφτόμουν αν πέσω  

όλοι οι δρόμοι που περπάτησα τόσα χρόνια

θα είχαν μαύρο φως

Εσύ άλλαξες το τηλέφωνό σου για σιγουριά

έγινες το κορίτσι που περπατάει ξυπόλυτο στον καθρέφτη

κι άφησες την σιωπή να μιλάει

εγώ κρέμασα σε μανταλάκια το πρόσωπό σου

κι άφησα την βροχή να σε δέρνει

Από τότε παράτησα τα ποιήματα και περπάτησα πολύ

μόνος χωρίς ομπρέλα τον χειμώνα, λιγότερο μόνος την άνοιξη

ή και καθόλου τα καλοκαίρια της αγκαλιάς

όμως τώρα

πριν χαλάσουν και τα τελευταία μου παπούτσια

ψάχνω να βρω μια ακτή να περπατάω ξυπόλυτος

Όταν φυσάει να έρχεται το αλάτι στα χείλη μου

η γεύση που είχε το φιλί σου

το αίμα σου να αρχίσει στις φλέβες μου να κυλάει

γαλάζιο αίμα σαν θάλασσα

 Και θα ελπίζω τώρα

 που το φιλί του καθρέφτη σε κούρασε

 να πάρεις  καινούργια παπούτσια

 και  να έρθεις μια μέρα να με δεις

 για να μου δείξεις πως έπρεπε να σε αγαπήσω

 Σάκης Αθανασιάδης Η βροχή χορεύει στα κεραμίδια (2022)

Σαν Έλληνας ποιητής- Σάκης Αθανασιάδης

Σαν Έλληνας ποιητής

Είναι το ξέρω δύσκολο να πλέει

Μονάχη η ψυχή σε ωκεανό

Μα το καημένο το όνειρο θα κλαίει

Αν το αφήσεις και το κάνεις ναυαγό

Τα αστέρια σου αν δείχνουν πάλι δρόμο

Αν πέσεις γρήγορα θα σηκωθείς

Και από τον πόνο θα περάσεις σε άλλο ρόλο

Μέσα στο φως τη διαδρομή σου θα τη δεις

Είναι το ξέρω δύσκολο να πλέει

Μια βάρκα μόνη στου χειμώνα τον καιρό

Μα το καημένο το όνειρο θα κλαίει

Αν το πετάξεις και καθίσει στο βυθό

Τα μάτια σου κι αν πάγωσαν σε αντίο

Αυτά που αγάπησες μαζί σου να κρατάς

Κι αν στους πολλούς αυτό το πράγμα μοιάζει λίγο

Τις πέτρες σου στο αιώνιο μονάχα να πετάς

Οι συντροφιές που είχαν μόνο ίσως

Σου φέρναν φόβο θα θυμάσαι από μικρό

Γιατί δεν άκουγες το κύμα ως συνήθως

Και η θάλασσα σου φώναζε θα βγω

Σάκης Αθανασιάδης

•  τα παπούτσια του μάγου χρόνου και άλλα ποιήματα-Β’ έκδοση (2014)

Ποτέ μη ρωτάς οι αγάπες που πάνε-Σάκης Αθανασιάδης

Ποτέ μη ρωτάς οι αγάπες που πάνε

Προχωρούσα στο δρόμο τα μάτια μου σκάλωσαν

Ένα βλέμμα βαθύ είχε ρίξει φωτιά

Δεν είχα τη δύναμη ούτε μια λέξη να πω

Πολλές φορές τα λόγια είναι περιττά

Πόσα φώτα γεννήθηκαν ξαφνικά στο μυαλό μου

Πόσα αστέρια  μεγάλωσαν σε ένα μόνο λεπτό

Ποτέ μη ρωτήσεις να σου πω δεν θυμάμαι

Το νερό μοναξιά έχω εδώ

Περπατούσα στο κορμί σου ο δρόμος μεγάλωνε

Κάθε μέρα μαζί σου είχε ώρα φωτιάς

Ποτέ μη ρωτάς γιατί οι αγάπες πετάνε

Και πηγαίνουνε αλλού εσύ να πονάς

Ποτέ μη ρωτάς οι αγάπες που πάνε

Τα μάτια όταν  σπάνε σαν να είναι γυαλί  

Ποτέ μη ρωτάς οι αγάπες πως ζούνε

Αν γίνονται άνεμος αν λιώνουν στη γη

Σάκης Αθανασιάδης το γκρεμισμένο κάστρο των ηρώων-2015                

                 

Οι πιστοί της ησυχίας(Πρώτη δημοσίευση)Σάκης Αθανασιάδης

              (Πρώτη δημοσίευση)

Οι πιστοί της ησυχίας

Φανατικοί στις πλατείες
Πυροβολούν τα αστέρια
Να μην αλλάξει τίποτα εδώ
Να μην πετούν περιστέρια
Μαζί τους χιλιάδες πιστοί της ησυχίας
Με καταθέσεις και μετρητά

Να μην αλλάξει τίποτα
Στο όνομα της ελευθερίας


Κι εσύ νομίζεις πεινάνε τα μάτια σου
Μόλις ο ήλιος θα βγει κι ακούς καλημέρα
Βγαίνεις στο δρόμο για να σκοτώσεις 
με ένα πιστόλι στο μυαλό οπλισμένο

Όμως δεν έχεις σκεφτεί ποτέ τα παιδιά 
Όταν τα όνειρα τους βράχια θα βρουν
Και τα κρεμάσουν να μαραθούν
Σε μανταλάκια ιστοσελίδες "αλήθειας"
Οι νεκροθάφτες της νέας Ελληνικής  ιστορίας
Οι πιστοί της ησυχίας

Όμως δεν έχεις σκεφτεί
Αν σε πάει ο δρόμος αυτός
Στην φυλακή που έχεις χτίσει εσύ για σένα
Αφού η ψυχή σου έχεις πιστέψει πως έχει σωθεί 
Στο όνομα της ελευθερίας

Σου λένε απλά εκεί έξω ο κόσμος πεινάει
Κι εσύ πρέπει να φας καλά για να ζήσεις
Να φας αν πρέπει τον φίλο, τον αδελφό
Να είσαι σκληρός για να οικονομήσεις
Σάκης Αθανασιάδης cop.2026

Το αντικλείδι-Σάκης Αθανασιάδης

Το αντικλείδι

Τα όνειρα που μάζευα παιδί

Σαν τα έπιασα στα χέρια βρήκα χώματα

Τα έβρεξα στο δρόμο ήταν χαρτί

Τα άλλαξα με όνειρα από χρώματα

Τα όνειρα που μου ’δωσαν παιδί

Σαν τα έπιασα στα χέρια βρήκα χώματα

Αυτό που αξίζει όταν πέφτεις στη ζωή

Είναι να ψάχνεις έναν άνεμο με χρώματα

                 

Αυτό που αξίζει όταν πέφτεις στη ζωή

Είναι να πεις πως είμαι εδώ δεν άλλαξα

Είναι μεγάλο πράγμα η αγάπη να μπορεί

Να φέρει στο μπαλκόνι μια θάλασσα

Και αν έπεσες και χτύπησες πολύ

Σαν  σηκωθείς να πεις εγώ δεν άλλαξα

Το αντικλείδι ψάχνω που ανοίγει την ψυχή

Που φέρνει σε μια έρημο την θάλασσα

Πριν να αδειάσουν τα ποτήρια μου οι μέρες

Θα βρω τη δύναμη μηνύματα να αφήσω

Θα τα τυλίξω με τις κόκκινες κορδέλες

Σε ένα αέρα δυνατό θα τα σκορπίσω

Σάκης Αθανασιάδης

•  τα παπούτσια του μάγου χρόνου και άλλα ποιήματα-Β’ έκδοση (2014)

Του Δρόμου Μεθυσμένος Πιστός-Σάκης Αθανασιάδης

                                         

Του δρόμου μεθυσμένος πιστός

Του δρόμου μεθυσμένος πιστός

Που ταξιδεύει μονάχος

Η ομίχλη αραιώνει στο φως

Φέγγει ο ήλιος στο βάθος

Κοιτάω τις τσέπες μου που είναι αδειανές

Μα συνεχίζω το βήμα με πάθος

Του δρόμου μεθυσμένος πιστός

Που ταξιδεύει μονάχος

  

Να χορεύεις ψυχή μου στο φως

Μια φορά να σε δω να χορεύεις

Του δρόμου μεθυσμένη πιστή

Αγκαλιά να γυρεύεις

Μα δεν ξέρω τον τρόπο και πώς

Να σε μάθω εγώ να χορεύεις

Είναι λάθος μου λέν’ ο καιρός

Την αγάπη γυμνός να γυρεύεις

Πονάει το σώμα μα η ψυχή μου μπορεί

Σαν σκόνη να μη φεύγει στο λάθος

Του δρόμου μεθυσμένος πιστός

Που βλέπει φώτα στο βάθος

Σάκης Αθανασιάδης

•  τα παπούτσια του μάγου χρόνου και άλλα ποιήματα-Β’ έκδοση (2014)

Τα συρμάτινα αστέρια-Σάκης Αθανασιάδης

     Τα  συρμάτινα αστέρια

Τα κόκκινα τα σύννεφα ο άνεμος τα παίρνει

Και τα πετάει στο βουνό σαν άχρηστα χαλιά

Τα όμορφα τα όνειρα ο ποταμός τα δέρνει

Και τα πετάει στη θάλασσα να σβήσει η φωτιά

Συρμάτινο το  σώμα μου κι αυτό μαζί τους πάει

Κι όλο γυρίζει μοναχό τις νύχτες σαν σκιά

Κάπου μαζί θα ειν’  κι η ψυχή χαμένη μες το δάσος

Να κυνηγάει τον έρωτα σαν τα άγρια πουλιά

Ξημέρωσε νωρίς  κι απ’ την αγρύπνια

Φαντάστηκα τον ήλιο στην καρδιά

Να μου μαζεύεις πάλι τα λουλούδια

Να τα ανταλλάξεις με αγκαλιά

Το άγριο που είχα στη ψυχή αέρας θα είχε πάρει

Κι  αγγέλους θα αντάμωνα στον ύπνο μου καλούς

Αν δεν με άφηνες εδώ για ένα ακόμη βράδυ

Να κυνηγάω τα όνειρα στους άγριους ποταμούς

Συρμάτινα τα αστέρια μου συρμάτινες κι οι μέρες

Ανάβουνε τις νύχτες μου μα σβήνουνε πρωί

Πέφτουν και χάνονται ξανά σταγόνες μες το δρόμο

Συρμάτινο το σώμα μου χωρίς ένα φιλί

Σάκης Αθανασιάδης

•  τα παπούτσια του μάγου χρόνου και άλλα ποιήματα-Β’ έκδοση (2014)

Γιατί τα όνειρα κοιμούνται το πρωί-Σάκης Αθανασιάδης

                             

Γιατί τα όνειρα κοιμούνται το πρωί

Ξύπναγε πρωί η Πατησίων

Μάζευε τα σιδερένια τα σκυλιά

Έτρεχα κι εγώ με λεωφορεία

Να πάω νυσταγμένος στη δουλειά

Τα χρόνια πέρασαν κι ακόμα τρέχω

Χωρίς να φτάνω στον προορισμό

Είδα με μιας χωριά να πέφτουν

Λίμνες να γίνονται για τον πολιτισμό

Μόλις το καράβι απ’ το φάρο θα περάσει

Θα δει γαλάζια φώτα στην ακτή

Είναι τα μάτια μου που καίνε το σκοτάδι

Γιατί τα όνειρα κοιμούνται το πρωί

Όμως κρατήθηκα στα μάτια σου μια μέρα

Το σώμα μου τραντάχτηκε μεγάλη η φυλακή

Εκεί που δεν περίμενα με χτύπησε μια πέτρα

Νομίζω πάλι έγινα παιδί

Αύγουστος κι αγάπησα το κόκκινο φεγγάρι

Που περπατούσε στα μακριά σου τα μαλλιά

Όσα κι αν χρόνια πέρασαν το μόνο μου αλάτι

Είναι νομίζω τα φιλιά

Σάκης Αθανασιάδης 

• οι ανάσες των εραστών (2014)

Οι συμμορίες του απογεύματος | ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΖΑΝΤΖΗΣ | live at Six Dogs

                     


Οι συμμορίες του απογεύματος | ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΖΑΝΤΖΗΣ | live at Six Dogs
Από την παρουσίαση δίσκου " Το μεταξύ μας διάστημα" στις 21-10-19
Στίχοι: Σάκης Αθανασιάδης

Μπορεί να ήσουνα κι εσύ δεν ξέρω-Σάκης Αθανασιάδης

Μπορεί να ήσουνα κι εσύ δεν ξέρω
 

Είδα μια φωτιά στη θάλασσα

Άκουσα μια κραυγή

Μπορεί να ήσουνα κι εσύ δεν ξέρω

Μπορεί να ήτανε μονάχα μια ψυχή

Που ήθελε απλά να δροσιστεί

 

Πήρα μια χούφτα άμμο

Tη πέταξα μακριά στο νερό

Νόμιζα πως ήτανε ψέμα μα ήτανε αλήθεια

Όλες μου οι μνήμες είχαν σβήσει

 

Θα κάνω αυτό που θέλω

Αυτό που αγαπώ

Αυτό που μεγαλώνει τη ψυχή μου

Μπορεί να μείνω μόνος, μπορεί άδειος στο φως

Μπορεί και κάποιος να με βρίσει

 

Βρήκα ένα δρόμο ανέβηκα ψηλά

Είδα μια σπηλιά, ένα φως μικρό

Κάπου εκεί κοντά στεκόταν μια ψυχή

Μπορεί να ήσουνα κι εσύ δεν ξέρω

Σάκης Αθανασιάδης 

• οι ανάσες των εραστών (2014)

Στον έρωτα η ψυχή αναφλέγεται-Σάκης Αθανασιάδης

Στον έρωτα η ψυχή αναφλέγεται

Χτυπάει και μένα ο εχθρός

Κάθε πρωί με χιλιάδες χαμόγελα

Μου στέλνει χαρτιά συνεχώς

Πως η πατρίδα μου δεν είναι τα χώματα

Δεν φέρνει ζωή ο χρυσός

Όταν το δάσος πονάει και καίγεται

Τα αστέρια όταν χάνουν το φως

Και η αλήθεια στη νύχτα όταν κρέμεται

Γιατί να ανάψω το φως

Αφού στο σώμα σου η νύχτα μου καίγεται

Κοιμάμαι τα βράδια γυμνός

Γιατί στον έρωτα η ψυχή αναφλέγεται

Μπορεί να είμαι ο μικρός

Μα η φωτιά απ’ το όνειρο φαίνεται

Δεν φέρνει ζωή ο χρυσός

Μόνο σκουριά στον αέρα που καίγεται

Ο χρόνος αν είναι οδηγός

Το ποτήρι σαν άδειο μου φαίνεται

Ποτέ μισθοφόρος θεός

Την πατρίδα μου δεν ελευθέρωσε

Σάκης Αθανασιάδης

•  τα παπούτσια του μάγου χρόνου και άλλα ποιήματα-Β’ έκδοση (2014)

 

Ποτάμια με παραμύθια-Σάκης Αθανασιάδης

Ποτάμια με παραμύθια

Γνώρισα πολλούς ανθρώπους

σε δρόμους μικρούς, σε δρόμους μεγάλους

θάλασσες με όνειρα, ποτάμια με παραμύθια

και «λίγους» σαν κι εμένα που έψαχναν για χρόνια

να βρουν την πέτρα που κλαίει

Γνώρισα όμορφους δρόμους

κι έμαθα πως ο όμορφος δρόμος

είναι αυτός που δεν μιλάει για ταξίδια

σε αυτή την άγια σιωπή φέρνει τα χείλη σου

και τα καλύτερα αστέρια, τα μάτια σου

Στο καθαρό φως δεν υπάρχουν για μένα σύνορα

γιατί μπορώ να πετάω

μακριά απ’ το σώμα, μακριά απ’ τα σίγουρα

να γυρίζω πίσω τα χρόνια

το σκοτάδι να κοιτάζω κατάματα

Να κοιτάζω μέσα στα θολά σας τζάμια

τις μέρες που περνάνε στην ψυχή σας

με μάσκες μαύρες ξυπόλητες

Μέσα στο λίγο φως να βλέπω

φυλακισμένους της τηλεόρασης

αγέλαστα μάτια σε σκονισμένες φωτογραφίες

να γεμίζουν με λεφτά το μυαλό τους

αφού δεν σκέφτηκαν ποτέ πως η ομορφιά δεν αγοράζεται

και πως αυτό που αγοράζεται

είναι καταδικασμένο να πεθάνει στην σκόνη

Γνώρισα θάλασσες με όνειρα, λίμνες με σύνορα

μα λίγες σαν κι εσένα

που δεν ήθελαν να ξεχάσουν

τα ποτάμια με τα παραμύθια που είχα στο μυαλό μου

 Σάκης Αθανασιάδης Η βροχή χορεύει στα κεραμίδια (2022)