Μόνο το σώμα σου έχω θάλασσα -Σάκης Αθανασιάδης

Μόνο το σώμα σου έχω θάλασσα        

                       

Κολυμπούσα ρηχά στα εφήμερα

Για να βρω το νησί δεν περίμενα

Eίχα αφήσει τον ήλιο εκεί που μεγάλωσα

Μες της νύχτας τα βράχια νομίζω σκάλωσα

Είχα φτάσει Αθήνα απλά να τη δω και ξεχάστηκα

Δεκαπέντε χρονάκια μοναχά και κουράστηκα

Κολυμπούσα ρηχά στα εφήμερα

Μα η ζωή δίνει μόνο μαθήματα

Μόνο το σώμα σου έχω θάλασσα

Ελευθερία να δραπετεύω απ’ το κορμί μου

Μόνο τα μάτια σου έχω φώτα μου

Τη μουσική τη δυνατή στη σιωπή μου

Κι αυτό μου φτάνει, σου λέω είναι αρκετό

Μες το σκοτάδι το βαθύ, αυτό μου φτάνει

Κολυμπούσα  βαθειά και ξεχάστηκα

Και ο ήλιος κρυβόταν, μα πιάστηκα

Μες τα όνειρα που είχα και έτρεχαν
Σε δυο μάτια που είδα και έφεγγαν

                                                                                                                

Κι αυτό μου φτάνει, να ταξιδεύω μακριά

Να ξεδιψάω με της αγάπης το νερό

Αυτό μου φτάνει…

Σου λέω είναι αρκετό αυτό μου φτάνει

Σάκης Αθανασιάδης το γκρεμισμένο κάστρο των ηρώων-2015                

Μες τον ιδρώτα σου γεννιέμαι απ’ το χώμα-Σάκης Αθανασιάδης

                                     

Μες τον ιδρώτα σου γεννιέμαι απ’ το χώμα

Τρέχει ο άνεμος φιλιά μικρά τα παίρνει

Που να είσαι τώρα που η άνοιξη με δέρνει

Μόλις θα βγαίνει το φεγγάρι

Θέλω να ακούσω την ανάσα σου κοντά

Παίζει ο ήλιος ωραία χρώματα μου φέρνει

Όσο υπάρχεις απ’ τα μάτια σου θα βγαίνω

Να ζωγραφίσω την  ελπίδα

Μέσα στην πόλη που το φως της ξεψυχά

Όλοι μου λένε απ’ το καράβι τώρα πήδα

Έχει η θάλασσα αδειάσει από νερό

Τι περιμένεις κοίτα τον ήλιο χτυπημένο

Στις αγορές πουλιέται σαν ένα όνειρο σφαγμένο

Μα εγώ τον έρωτα γνωρίζω

Στα άγια χώματα φωνάζω το θεό

Τρέχουν οι άνθρωποι να βρουν την ευκαιρία

Μέσα στο φόβο μοιάζουν με άγρια θηρία

Μένω εδώ να μην αλλάξω

Ένας ξυπόλυτος κάτω απ’ τον έναστρο ουρανό

Μυρίζω πάλι το βρεγμένο σου το σώμα

Μες τον ιδρώτα σου γεννιέμαι απ’ το χώμα

Τι να φοβάμαι αφού γνωρίζω

Πως μες τον έρωτα έχω μάθει να πετώ

Ένα φεγγάρι κοιτάζει απ’ το παράθυρο - Σάκης Αθανασιάδης (2018)

Μέσα στη Θάλασσα να Απλώσω Ουρανό(ο Αξιός μου)Σάκης Αθανασιάδης

                                        

Μέσα στη Θάλασσα να Απλώσω Ουρανό

                      (ο Αξιός μου)

Πουλιά περνούσαν και  μου λέγαν’ καλημέρα

Και εγώ κοιτούσα τα παιγνίδια του νερού

Και περπατούσα με τα μάτια στα νησιά του

Μα ήταν άγρια η ροή του ποταμού

Μόλις αγγίξω το κορμί του με τραβάει

Στη αγκαλιά του να με πάρει στο βυθό

Ο Αξιός μου πάντα θέλει να μιλάει

Με το αθάνατο στο σώμα του νερό

Ο Αξιός μου είναι ο δρόμος που θα πάρω

Μέσα στη θάλασσα να απλώσω ουρανό

Χωρίς αυτόν θα ήμουνα βαρκάρης

Κουπιά σε ανθρώπινα ποτάμια να τραβώ

Χωρίς αυτόν δεν θα έβρισκα πυξίδα

Πόλεις να αλλάζω να προσανατολιστώ

Ο Αξιός μου είναι ο δρόμος που έχω πάρει

Μέσα στην έρημο το πλοίο μου να βρω

Τραβούσα κατά μήκος στο ποτάμι

Κι ο χρόνος είχε σταματήσει να κυλά

Ο ήλιος μου στον ουρανό σαν το βαρκάρη

Χτυπούσε τα κουπιά να φτάσει στα βουνά

Σάκης Αθανασιάδης

• •  τα παπούτσια του μάγου χρόνου και άλλα ποιήματα-Β’ έκδοση (2014)

Ένα παράθυρο να βλέπουνε οι μέρες-Σάκης Αθανασιάδης

Ένα παράθυρο να βλέπουνε οι μέρες

Έχω στα μάτια μου τα χείλη σου και τρέχω

Μέσα στον άνεμο την αύρα σου ζητώ

Σταγόνα  μες το ψέμα μου να σε έχω

Αναπνοή στον άγριο τον καιρό

Ένα φιλί σου ψάχνω για να αντέχω

Ξυπνώ τον άνεμο που βρίσκεσαι ρωτώ

Στην αγκαλιά σου μια άνοιξη αν δω

Εμένα ίσως βρω κι ας μη σε έχω

Χτυπώ το σύννεφο  να πέσουν οι ευχές

Να σου γεμίσω μια βάρκα με αυτές

Κάτω απ’ τον ψεύτη ουρανό  με προσευχές

Φτιάχνω μια θάλασσα  ταξίδι  για να έχω 

Έχω στα χείλη μου εκείνο το φιλί

Που διώχνει τη σκουριά κι όλες τις ξέρες

Σταγόνα  μες το ψέμα μου  εσύ

Ένα παράθυρο να βλέπουνε οι μέρες

• Σάκης Αθανασιάδης
  •  τα παπούτσια του μάγου χρόνου και άλλα ποιήματα-Β’ έκδοση (2014)

Κάπου στη μέση κάπου στο πουθενά-Σάκης Αθανασιάδης

Κάπου στη μέση κάπου στο πουθενά

Σε πόλεις που έχουν αστυνόμο για τον έρωτα

Θεά  γυμνή η μοναξιά θα έρχεται δίχως  χέρια

Σε πόλεις που έχουνε  ουλές στο σώμα από μαχαίρια

Θεά  γυμνή η μοναξιά θα σβήνει όλα τα σχέδια

Άγιος ο δρόμος  μου στις ήσυχες τις  μέρες

Θα με  φωνάζει να κρυφτώ στις καλησπέρες

Στο σώμα μου αντί φιλί θα στέλνει σφαίρες

Άγιος ο δρόμος  μου στις ξένες μόνο μέρες

Κάπου στη μέση κάπου στο πουθενά

Θα πέφτει μια βροχή μια αλήθεια θα ξυπνά

Κάπου στη μέση κάπου στο πουθενά

Δεν θα είναι αυταπάτη μα ανάγκη η αγκαλιά

Κάπου στη μέση κάπου στο πουθενά

Θα υπάρχει μια πηγή να πιω νερό που ξεδιψά

Κάπου στη μέση κάπου στο πουθενά

Το φόβο μου μπορώ να τον πετάξω στη φωτιά

Σε πόλεις που έχουν αστυνόμο για τον έρωτα

Θεά  γυμνή η μοναξιά θα έρχεται δίχως χέρια

Ψυχές θα λιώνουν σε παγκάκια καλοκαίρια

Άδεια θα μένουν τα χαρτιά σε όλα μου τα σχέδια

Μη με διατάζεις να κρυφτώ να μη ξυπνάω τις μέρες

Θεά  γυμνή μου μοναξιά τον τόκο έχεις πάρει

Μη με ζυγώνεις δεν μπορώ να δώσω άλλες μέρες

Θεά  γυμνή μου μοναξιά σκληρό μου μαξιλάρι

• Σάκης Αθανασιάδης
  •  τα παπούτσια του μάγου χρόνου και άλλα ποιήματα-Β’ έκδοση (2014)

Είμαι αυτό που θέλουν οι άλλοι-Σάκης Αθανασιάδης

Είμαι αυτό που θέλουν οι άλλοι

Σταμάτησα να πιάσω την αγάπη μα έτρεξε μακριά

Έτσι την ακολούθησα σε πόλεις και χωριά

Δίψασα και ζήτησα νερό παράθυρα κλειστά

Μνημόνια κάρφωναν κορμιά άδεια η καρδιά

Περπάτησα τη θάλασσα να βρω γυμνός να μπω

Κοιτούσα ένα αστέρι μακρινό χαμογελούσα στο κενό

Εσένα ήθελα να βρω μα δεν μπορώ να θυμηθώ

Αν η αγάπη ήταν η Μαρία, αν ήταν της Βασιλικής η απουσία

Αν ήτανε απλά η γάτα μου που ξενυχτούσε για να κοιμηθώ

Σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ που ήθελα να πάω

Τι χάλι, είμαι αυτό που θέλουν οι άλλοι

Ξημέρωσε κι ήμουν νηστικός η θάλασσα εχθρός

Το κρύο ήτανε πολύ η αγάπη είχε απομακρυνθεί

Περπάτησα και πάλι στα τυφλά να βρω το δρόμο

Μα ο δρόμος είχε εξαφανιστεί νομίζω την αγάπη είχε βρει

Σάκης Αθανασιάδης

νυχτερινές πατρίδες (2016)

Ζωγράφισε μια θάλασσα να έρθει καλοκαίρι-Σάκης Αθανασιάδης

Ζωγράφισε μια θάλασσα να έρθει καλοκαίρι

Τα μολυβένια στρατιωτάκια

Που έπαιζα μικρό παιδί

Τώρα τα βλέπω με σακάκια

Να κάνουν βόλτες στη βροχή

Μέσα στις τσέπες μου κοιτάω

Αν έχω ακόμα το κλειδί

Να τα κλειδώσω στο κουτί μου

Πριν να μου κλέψουν τη ζωή

Έχω απλώσει σε έναν τοίχο

Γαλάζιο χρώμα να μπορώ

Στα όνειρα να βάζω ήχο

Στα μάτια σου ήλιο να βρω

Ζωγράφισε μια θάλασσα να έρθει καλοκαίρι

Κι άνοιξε μια αγκαλιά να πέσει ένα αστέρι

Να αφήσουμε μια μουσική αγάπη να μας φέρει

Ζωγράφισε μια θάλασσα να έρθει καλοκαίρι

Ζωγράφισε μια θάλασσα και ένα φιλί αστέρι

Και αγκάλιασε τη ζωγραφιά να έρθει καλοκαίρι

Και πάλι ρίξε τη ζαριά ελπίδα για να φέρει

Ζωγράφισε μια θάλασσα να έρθει καλοκαίρι

Μέσα στα μάτια σου κοιτάω

Πως έχω ακόμα το κλειδί

Τα μολυβένια στρατιωτάκια

Να τα κλειδώσω σε κουτί

Έχω αφήσει στο μπαλκόνι

Λιγάκι χώμα απ’ την αυλή μου

Σαν το πατάω να πιστεύω

Πως φτάνει ο ήλιος στην ψυχή μου

Ζωγράφισε μια θάλασσα να έρθει καλοκαίρι...

• Σάκης Αθανασιάδης
  •  τα παπούτσια του μάγου χρόνου και άλλα ποιήματα-Β’ έκδοση (2014)

Μη περιμένεις να σου πω-Σάκης Αθανασιάδης

                                

Μη περιμένεις να σου πω

Μη περιμένεις να σου πω ποιος είναι ο καλός ο δρόμος

Έτσι κι αλλιώς

Μονάχα τα ονόματα κάνουν τους δρόμους διαφορετικούς

Μα αν δεν μπορείς να σκονιστείς μείνε εδώ

Μες την ασφάλεια της δουλειάς

Μη περιμένεις να σου πω αν είσαι για μένα η μάγισσα

Αφού το ξέρεις εδώ και καιρό απ’ τα νύχια ξεσκάλωσα

Μη περιμένεις να σου πω ποια είναι η πιο όμορφη θάλασσα

Αν δεν μπορείς να κολυμπάς μείνε εδώ

Γιατί όταν φανεί το κύμα

Θα φοβηθείς κι απλά θα πεις

Δεν είμαι έτοιμη ακόμα να βραχώ

Ένα φεγγάρι κοιτάζει απ’ το παράθυρο - Σάκης Αθανασιαδης (2018)

Το φιλί του καθρέφτη-Σάκης Αθανασιάδης

Το φιλί του καθρέφτη

 

Ήμουν κρεμασμένος σ’ ένα στίχο όταν χάθηκες

και σκεφτόμουν αν πέσω  

όλοι οι δρόμοι που περπάτησα τόσα χρόνια

θα είχαν μαύρο φως

Εσύ άλλαξες το τηλέφωνό σου για σιγουριά

έγινες το κορίτσι που περπατάει ξυπόλυτο στον καθρέφτη

κι άφησες την σιωπή να μιλάει

εγώ κρέμασα σε μανταλάκια το πρόσωπό σου

κι άφησα την βροχή να σε δέρνει

Από τότε παράτησα τα ποιήματα και περπάτησα πολύ

μόνος χωρίς ομπρέλα τον χειμώνα, λιγότερο μόνος την άνοιξη

ή και καθόλου τα καλοκαίρια της αγκαλιάς

όμως τώρα

πριν χαλάσουν και τα τελευταία μου παπούτσια

ψάχνω να βρω μια ακτή να περπατάω ξυπόλυτος

Όταν φυσάει να έρχεται το αλάτι στα χείλη μου

η γεύση που είχε το φιλί σου

το αίμα σου να αρχίσει στις φλέβες μου να κυλάει

γαλάζιο αίμα σαν θάλασσα

 Και θα ελπίζω τώρα

 που το φιλί του καθρέφτη σε κούρασε

 να πάρεις  καινούργια παπούτσια

 και  να έρθεις μια μέρα να με δεις

 για να μου δείξεις πως έπρεπε να σε αγαπήσω

 Σάκης Αθανασιάδης Η βροχή χορεύει στα κεραμίδια (2022)

Σαν Έλληνας ποιητής- Σάκης Αθανασιάδης

Σαν Έλληνας ποιητής

Είναι το ξέρω δύσκολο να πλέει

Μονάχη η ψυχή σε ωκεανό

Μα το καημένο το όνειρο θα κλαίει

Αν το αφήσεις και το κάνεις ναυαγό

Τα αστέρια σου αν δείχνουν πάλι δρόμο

Αν πέσεις γρήγορα θα σηκωθείς

Και από τον πόνο θα περάσεις σε άλλο ρόλο

Μέσα στο φως τη διαδρομή σου θα τη δεις

Είναι το ξέρω δύσκολο να πλέει

Μια βάρκα μόνη στου χειμώνα τον καιρό

Μα το καημένο το όνειρο θα κλαίει

Αν το πετάξεις και καθίσει στο βυθό

Τα μάτια σου κι αν πάγωσαν σε αντίο

Αυτά που αγάπησες μαζί σου να κρατάς

Κι αν στους πολλούς αυτό το πράγμα μοιάζει λίγο

Τις πέτρες σου στο αιώνιο μονάχα να πετάς

Οι συντροφιές που είχαν μόνο ίσως

Σου φέρναν φόβο θα θυμάσαι από μικρό

Γιατί δεν άκουγες το κύμα ως συνήθως

Και η θάλασσα σου φώναζε θα βγω

Σάκης Αθανασιάδης

•  τα παπούτσια του μάγου χρόνου και άλλα ποιήματα-Β’ έκδοση (2014)

Ποτέ μη ρωτάς οι αγάπες που πάνε-Σάκης Αθανασιάδης

Ποτέ μη ρωτάς οι αγάπες που πάνε

Προχωρούσα στο δρόμο τα μάτια μου σκάλωσαν

Ένα βλέμμα βαθύ είχε ρίξει φωτιά

Δεν είχα τη δύναμη ούτε μια λέξη να πω

Πολλές φορές τα λόγια είναι περιττά

Πόσα φώτα γεννήθηκαν ξαφνικά στο μυαλό μου

Πόσα αστέρια  μεγάλωσαν σε ένα μόνο λεπτό

Ποτέ μη ρωτήσεις να σου πω δεν θυμάμαι

Το νερό μοναξιά έχω εδώ

Περπατούσα στο κορμί σου ο δρόμος μεγάλωνε

Κάθε μέρα μαζί σου είχε ώρα φωτιάς

Ποτέ μη ρωτάς γιατί οι αγάπες πετάνε

Και πηγαίνουνε αλλού εσύ να πονάς

Ποτέ μη ρωτάς οι αγάπες που πάνε

Τα μάτια όταν  σπάνε σαν να είναι γυαλί  

Ποτέ μη ρωτάς οι αγάπες πως ζούνε

Αν γίνονται άνεμος αν λιώνουν στη γη

Σάκης Αθανασιάδης το γκρεμισμένο κάστρο των ηρώων-2015