Αφού δεν έχετε να πείτε τίποτα πια-Σάκης Αθανασιάδης

 

Αφού δεν έχετε να πείτε τίποτα πια

Αφού δεν έχετε να πείτε τίποτα πια
και το τραγούδι στην οθόνη
με βουρκωμένα μάτια που μας λέτε
είναι κάθε μέρα το ίδιο
ελευθερώστε τον δρόμο ελευθερώστε τα όνειρα
αφήστε την θάλασσα να περάσει

Χωρίς χρώματα τα μάτια των παιδιών είναι φτωχά
μπορεί να μολυνθούν απ’ τις κραυγές
ή μπορεί να πνιγούν απ’ τις γραβάτες σας
τώρα που έφυγε η βροχή
και μες τον κόσμο των χάρτινων σοφών
δεν φυτρώνει κανένα όνειρο

Σταματήστε τα βαγόνια του φόβου
γέμισαν με σκοτάδι τα σεντόνια των φτωχών
τους γελαστούς γέρους που σβήνουν το φως
αυτό το φως που διώχνει μακριά
τον θάνατο της ψυχής

Αφού δεν έχετε να πείτε τίποτα πια
μπορώ εγώ να σας πω
πως δεν θα γίνω ποτέ ο στρατιώτης σας
να πολεμάω τον εαυτό μου
ώσπου να πέσω στο χώμα
Σάκης Αθανασιάδης Η βροχή χορεύει στα κεραμίδια (2022)

Tο σπίτι που γεννήθηκα-Σάκης Αθανασιάδης

Το σπίτι που γεννήθηκα

Το σπίτι που γεννήθηκα είναι άδειο από φωνές

Κλειστά τα παράθυρα στη χαρά και την λύπη

Μα ο ήλιος σκαρφαλώνει στην σκεπή

Κάθε πρωί παλεύει να σπάσει τα κεραμίδια

Οι τοίχοι του μυρίζουν χειμώνα

Μέχρι να ανθίσουν οι ακακίες

Μέχρι να έρθουν τα χελιδόνια

Να φέρνουν την άνοιξη στην αυλή

Το σπίτι που γεννήθηκα είναι δέντρο

Ένας τοίχος του αν πέσει

Όλες οι ρίζες μου θα κοπούν

Μέσα στο μικρό μου φως θα πέσει σκοτάδι

Στα μικρά δωμάτια στο σπίτι αυτό

Τα πρόσωπα είναι όνειρα που κοιμούνται

Αφήνω λίγο κρασί κάθε καλοκαίρι

Όταν ξυπνήσουν να έχουν κάτι να πιούν 

Το σπίτι που γεννήθηκα έχει χέρια

Που με κρατούν όρθιο στις πόλεις να μη πέσω στο χώμα

Έχει χέρια με άγγιγμα ηλεκτρικό

Μέσα στο φτηνό να μην λερωθώ 

Το σπίτι που γεννήθηκα 

Έχει θεμέλια με κάρβουνα κι αίμα

Το μαύρο, το κόκκινο, το γαλάζιο χρώμα
Τα ψεύτικα όνειρα του εμφυλίου

Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

Το αίμα της Δημοκρατίας-Σάκης Αθανασιάδης

Το αίμα της Δημοκρατίας

Τώρα που κοιμήθηκαν οι φωνές

Θα βγω απ’ τη φυλακή των λέξεων

Με γραμμένα συνθήματα στο σώμα 

Ντυμένος στις εκπτώσεις των Μ.Μ.Ε. επανάσταση

  

Κουρασμένος απ΄ τις νύχτες του καιρού

Θα βοηθήσω  τους παρατημένους στη σκόνη

της ανάγκης αστυνόμους να καθαρίσουν την πλατεία

Απ’ το αίμα της Δημοκρατίας

 Στο πλήθος θα χαθώ

Ακολουθώντας βιαστικά βήματα

Στον κίτρινο αέρα των δακρυγόνων

  

Τώρα...  που η πόλη ντυμένη στα κόκκινα

Παρατημένη εταίρα στην χώρα του Περικλή

Ξυπνά απ' τη λήθη τους ποιητές

Ζητιανεύει  όνειρα

Να κολλήσει στα άδεια μάτια των παιδιών

Τώρα... που ακούγονται καθαρά οι κραυγές

θα βγω απ’ τη φυλακή των λέξεων

Γλιστρώντας στο ζεστό κόκκινο αίμα της Δημοκρατίας

Σάκης Αθανασιάδης

• Ο μικρός ήλιος κι άλλα όνειρα του δρόμου, β΄ έκδοση (2014)

Μακριά απ’ τις φωνές των σκλάβων-Σάκης Αθανασιάδης

Μακριά απ’ τις φωνές των σκλάβων

Δεν ήθελα να είμαι το σπίτι

που θα άφηνες τα όνειρά σου να κοιμηθούν

ούτε ήθελα να γίνω το πρώτο αστέρι

που θα έσβηνε στα μάτια σου

μόνο ήθελα να μείνω στο αίμα σου σαν καλοκαίρι

Δεν ήθελα να είμαι ο σκονισμένος δρόμος για τα παπούτσια σου

ούτε ήθελα να είμαι κοντά σου όταν πέφτεις

μπροστά στον καθρέπτη

κοιτώντας τα άσπρα μαλλιά σου

ήθελα να πιστέψω τον μύθο της αθανασίας

Δεν ήθελα να ακούω να μου λες

δεν έχτισα ένα σπίτι για σένα στη θάλασσα

την λάσπη να βγάλεις απ’ το αίμα σου

αλλά σε άφησα μονάχη να περάσεις τον εαυτό σου

και χάθηκα στο δάσος με τις καρδιές

ξυπόλητος στο ποτάμι χωρίς φαγητό

ψάχνοντας αυτό που για σένα δεν υπάρχει, την αγάπη

Όμως πάντα ήθελα να περπατήσω στη βροχή

πάντα ήθελα να μιλήσω στον άνεμο

για ένα καινούριο μου όνειρο

να μιλήσω μακριά απ’ τις φωνές των σκλάβων

Σάκης Αθανασιάδης Η βροχή χορεύει στα κεραμίδια (2022)

Σφαγείο αγγέλων-Σάκης Αθανασιάδης

        

            
  Σφαγείο αγγέλων

Ήθελα να σου πω πως έχασα τον καθρέφτη σου

και δεν βλέπω τα μάτια σου όταν νυχτώνει

ούτε πια μαζεύω αστέρια να σου τα χαρίσω

γιατί δεν χρειάζεσαι φως απ’ τα δικά μου χέρια

Ήθελα να σου πω πως ξέχασα

τα ονόματα από την θάλασσά σου

ίσως γιατί τρέχοντας μακριά απ’ τις άγριες φωνές των δρόμων

αγάπησα την ανάσα της νύχτας  

όμως έχω γεμίσει την μνήμη μου με σκιές που χορεύουν

σκιές που μοιάζουν περισσότερο με πωλητές άμμου παρά με θεούς

που παλεύουν ακούραστα μεταξύ τους

ποια θα με οδηγήσει στην αθανασία

Όμως θυμάμαι στην Οία τον ήλιο

που έσπρωχνες με τα μάτια σου στην θάλασσα

να φύγουν οι τουρίστες με τις φωτογραφικές μηχανές

μέσα σε ένα ποτήρι κρασί να ακούσεις την σιωπή μου

να ακούσεις τον φόβο της φωτιάς στην βραδινή βροχή

Όπως θυμάμαι και τα κόκκινα μαλλιά σου

τα δάκρυα των δέντρων που έκλεβες ξημερώματα

για να τα πάρεις μαζί σου

να ζωγραφίσεις το καλοκαίρι στους τοίχους

μα έχω ξεχάσει αν ήμουν εγώ ναυαγός στο δικό σου νησί

ή εσύ ήσουν ναυαγός στο νησί της αγκαλιάς μου

ούτε θυμάμαι τα κύματα από την θάλασσά σου

ούτε αν ήσουνα θάλασσα κάποτε

στο σφαγείο αγγέλων της Κυψέλης

Σάκης Αθανασιάδης Η βροχή χορεύει στα κεραμίδια (2022)

Σε κρύβω εκεί που η βροχή δεν μιλάει- Σάκης Αθανασιαδης

Σε κρύβω εκεί που η βροχή δεν μιλάει

Σου δίνω το χέρι μου για να σε αφήσω

Να κολυμπήσεις στα δικά σου παγωμένα νερά

Σε κρύβω εκεί που η καρδιά δεν ακούει

Να ζεις σαν σκιάχτρο στη δική μου μοναξιά 

 

Μπορώ να δραπετεύσω μια μέρα

Μπορώ να μείνω εδώ και να φυτέψω

Ένα δέντρο στο δάσος

Μπορώ γυάλινα μάτια απ’ τον Όργουελ να κλέψω

 

Τι ζητάω εδώ τι ελπίζω

Γαβγίζει η αγάπη όταν φεύγει

Με δαγκώνει η νύχτα δακρύζω

Κάθε αστέρι θα σβήνει όταν πέφτει

Κοιτάζω στο χάρτη το μέλλον

Σου δίνω το μυαλό μου να κάψεις

Μέσα στις στάχτες ένας άλλος δρόμος

Που δεν θα δεις να αντιγράψεις

 

Σε κρύβω εκεί που η βροχή δεν μιλάει

Να βλέπεις την άνοιξη σε ένα μεγάλο καθρέπτη

Αφού η σιωπή στη ψυχή δεν περνάει

Κάθε αστέρι θα σβήνει όταν πέφτει

Έναφεγγάρι κοιτάζει απ’ το παράθυρο - Σάκης Αθανασιάδης(2018)

Κράτα με σφιχτά σου λέω(τα όνειρα της Μαρίας Π.)Σάκης Αθανασιάδης

ΛΕΑΝΔΡΟΣ ΚΑΙ ΗΡΩ - WILLIAM ETTY

                                    

Κράτα με σφιχτά σου λέω

(τα όνειρα της Μαρίας Π.)

Άρχισε βροχή να πέφτει κράτα με σφιχτά

Να μη πέσω μες τη λάσπη ζήσω στη σκλαβιά

Έλεγαν θεοί θα έρθουν με χρυσά σπαθιά

Ως αθάνατοι θα διώξουν τους εχθρούς μακριά

Μα όσο πέρναγαν τα χρόνια στα ψηλά βουνά

Οι ευχές έγιναν χιόνι κι έλιωσαν μετά

Έριχναν οι μισθοφόροι βόλια στα τυφλά

Τη ψυχή να τη χωρίσουν από τη καρδιά

Μα η ψυχή μου παίρνει αίμα από τη φωτιά

Άντεχε κι ακόμα αντέχει σφαίρες να κοιτά

Άρχισε βροχή να πέφτει κράτα με σφιχτά

Να μη πέσω μες τη λάσπη ζήσω στη σκλαβιά

Που η ψυχή της  είναι μαύρη τα νερά νεκρά

Έχει έντομα ανθρώπους μέταλλο καρδιά

Πάλι έπινα μονάχος κι είδα ξαφνικά

Το φεγγάρι να χορεύει πάνω στη φωτιά

Κράτα με σφιχτά σου λέω άνεμος φυσά

Η φωτιά ίσως να φτάσει εδώ

Σάκης Αθανασιάδης

νυχτερινές πατρίδες (2016)

Ένα καινούργιο καλοκαίρι- Σάκης Αθανασιάδης (Πρώτη δημοσίευση)

                           (Πρώτη δημοσίευση)

Ένα καινούργιο καλοκαίρι

 
Στο κρύο του χειμώνα
Ζητάς να σου χαρίσω ένα καινούργιο καλοκαίρι
Σε ένα νησί χωρίς τηλέφωνα
Έξω απ’ τον χάρτη του μυαλού σου
Μόνα τα αστέρια να μας βλέπουνε τη νύχτα

Να θυμηθείς τα κάστρα σου στην άμμο
Μισά από παιδί που έχεις αφήσει
Και στα χαλούσανε τα κύματα
Σαν τους παλιάτσους του χειμώνα τώρα τα μάτια

Μα το μυστικό μου σου λέω
Για να αντέχει το κάστρο

Στα μάτια να βάλεις  ένα αστέρι

Μια νύχτα του Αυγούστου και να μη το αφήσεις ποτέ
Σαν την αγάπη..
Σαν την αγάπη την δική μας
να μην την αφήσεις ποτέ

Έτσι θα φύγουν μακριά σου
Οι παλιάτσοι του χειμώνα
Έτσι θα έρθει στη δική μας φωτιά
Ένα καινούργιο καλοκαίρι
Σάκης Αθανασιάδης cop.2026

Μεγάλωσα κι εγώ στα παραμύθια-Σάκης Αθανασιάδης

Μεγάλωσα κι εγώ στα παραμύθια

Μεγάλωσα ένα μικρό παιδί

Μα άντρα το συνάντησα στο δρόμο

Είχε την κιθάρα του στον ώμο

Ένοιωσα τα μάτια μου υγρά

Ποτέ δεν το περίμενα πως θα ’ρθει μια στιγμή

Πατέρας πως θα γίνω, μοιάζει ψέμα

Τις μέρες μου θα χόρταινα με παιδικές τροφή

Θα άρχισα να μοιράζομαι το αίμα

Μα έτσι βρίσκει τρόπο η ζωή

Φωτιά να μεγαλώνουνε τα μάτια

Την πέτρα αν χτυπάς να πληγωθεί

Να τρέχει αίμα από αυτή μες τα κομμάτια

Μεγάλωσε κι άντρας το παιδί

Μεγάλωσα κι εγώ στα παραμύθια

Τις πόλεις τις σιχάθηκα γεράσανε πολύ

Σκυφτές να προσκυνούν από συνήθεια

Σάκης Αθανασιάδης

νυχτερινές πατρίδες (2016)

Χίλιες βροχές-Σάκης Αθανασιάδης

 Χίλιες βροχές
 

Δύσκολοι οι αποχαιρετισμοί όταν o ένας χάνει

Και πετά στα νερά το παρελθόν να πνιγεί

Γιατί δεν μπορεί να πιστέψει πως μια ήττα του φτάνει

Να ανέβει ψηλά στη κορυφή

Γιατί δεν μπορεί να πιστέψει πως μια ήττα του φτάνει

Να μιλήσει στον ήλιο

Να μυρίσει τη θάλασσα

Και απ’ τα μάτια του να διώξει το φόβο 

 

Μια ζωή με θυμάμαι να φεύγω

Απ’ τους τοίχους μακριά, απ’ τους φίλους μακριά

Μακριά απ’ τον εαυτό μου

Να ρωτάω τον άνεμο αν γελούν τα πουλιά

Κι αν τα σύννεφα έχουν επάνω τους

Ένα δάκρυ δικό μου

 

Γιατί οι κόρες  απ’ τα μάτια μου έχουν θάλασσα

Γιατί η νύχτα αγαπάει τους εραστές

Γιατί είσαι αθώα για να κλέβεις τις στιγμές

Γιατί αντίο όταν φεύγω δεν μου λες

Παρά μονάχα σε αγαπώ

 

Γιατί να μην ακούς τι λένε οι βροχές

Το κάθε τέλος μόλις σπάνε οι καρδιές

Που είναι  αρχή  για να ανέβεις  το βουνό

Να ξαναβρείς αναπνοές, καινούργιο δρόμο

 

Μια ζωή με θυμάμαι να φεύγω

Να ξυπνάω και να τρέχω μακριά

Πριν πνιγώ απ’ τα νερά της συνήθειας

Γιατί σε κάθε ταξίδι νοιώθω τόσο δυνατός

Που πατάω σε σπασμένα γυαλιά

Που περνάω τη σπηλιά του θανάτου

Που περνάω τον εαυτό μου

Και βουτάω στα νερά της αλήθειας

Σάκης Αθανασιάδης 

• οι ανάσες των εραστών (2014)

Ημέρα ελευθερίας - Σάκης Αθανασιάδης

    
  Ημέρα ελευθερίας

Όταν μυρίσεις το αίμα της πόλης
θα δεις τις ομάδες αλήθειας
να τρέχουν με τις μηχανές τους
στους άδειους δρόμους
να μαζεύουν ερωτευμένους, άστεγους
φοιτητές αμαρτωλούς
που θέλουν ανοιχτά πανεπιστήμια
κι ανθρώπους χωρίς πατρίδα
όλοι τους επικίνδυνοι για την ημέρα ελευθερίας
που οι «άριστοι» γιορτάζουν
με γεμάτα τα ποτήρια τους χρυσάφι
Κι αν πεις έπρεπε να γίνει αυτό
για να μείνει η πόλη καθαρή
θα μείνεις μια πέτρα στο κάστρο τους για πάντα
μια πέτρα όταν ονομάσουν το σκοτάδι τους νέο φως
Ξεχασμένος στον ύπνο σου
δεν θα βλέπεις κανένα όνειρο
ούτε τον εαυτό σου θα βλέπεις
πεταμένο άδειο μπουκάλι
στο εργοστάσιο μνήμης
να χάνει το παρελθόν του
ούτε τις ομάδες του ήλιου με λευκά γάντια θα βλέπεις
να σε φορτώνουν σε λεωφορεία
και να σε στέλνουν στα σύνορα
στρατιώτη της λάσπης
πρόθυμο να σκοτωθείς για τους «άριστους»
αλλά δεν θα θυμάσαι γιατί πρέπει να πολεμήσεις

Σάκης Αθανασιάδης Η βροχή χορεύει στα κεραμίδια (2022)

Για τους χαμένους που αγαπάνε οι θεοί-Σάκης Αθανασιάδης

                           

Για τους χαμένους που αγαπάνε οι θεοί

Αμέτρητες σφαίρες χτυπάνε τις μέρες

Παλιάτσοι-προφήτες χορεύουν στο γυαλί

Σκυλιά με γαβγίζουν μετά με γνωρίζουν

Γιατί τη νύχτα η αλήθεια είναι γυμνή

Ατέλειωτα μάτια γυαλιά σε κομμάτια

Για ξεροκόμματα χαρίζουν μια ζωή

Μα εγώ θα μιλάω για αγάπη ακόμα

Για τους χαμένους που αγαπάνε οι θεοί

Όπου και να είσαι να μη φοβάσαι

Έχω αφήσει μια πόρτα ανοιχτή

Όταν κρυώνεις και στο τέλος ζυγώνεις

Με μια φωνή σου θα είμαι πάντα εκεί

Να σου μιλάω για αγάπη ακόμα

Για τους χαμένους που αγαπάνε οι θεοί

Φωνές σαν χαλάζι το ψέμα κουράζει

Αυτούς που ζήτησαν την άνοιξη να ΄ρθεί

Κι έφυγαν μόνοι μες το σκοτάδι
Μακριά από εκείνους που έχουν μεταλλαχτεί

Ανώνυμες πόλεις κοιμήθηκαν μόλις

Για επανάσταση απόψε δεν μιλάνε

Όπου και να είσαι αν δεν φοβάσαι

Μέσα στα μάτια σου τα όνειρα θα ζουν

Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

Τα Τριαντάφυλλα του Οκτώβρη-Σάκης Αθανασιάδης

                         

Τα Τριαντάφυλλα του Οκτώβρη

  

Στα ψέματα των άδειων δρόμων

Ακούω τη βροχή

Πιασμένος στην παγίδα των νόμων

Με αλυσίδα χρυσή

Μιλάω για να ακούς εσύ

Μα ακούω τη φωνή μου

Τον άνεμο που έχει γιορτή

Μέσα στη φυλακή μου

Σου λέω τα τριαντάφυλλα του Οκτώβρη

Πως μυρίζουν πολύ

Αν τα έβρισκες κι ερχόσουν πάλι

Θα είχα γίνει παιδί

Σου λέω τα τριαντάφυλλα του Οκτώβρη

Μου μυρίζουν φιλί

Αν τα έφερνες θα άκουγα πάλι

Η αγάπη μπορεί

Μιλάω για να ακούς εσύ

Μα ακούω τη φωνή μου

Στα χώματα των άδειων δρόμων

Στην άγια σιωπή μου

Σάκης Αθανασιάδης 

• οι ανάσες των εραστών (2014)

 

Ένας παλιάτσος στην πλατεία γελάει (Πρώτη δημοσίευση)Σάκης Αθανασιάδης

                                 (Πρώτη δημοσίευση)

Ένας παλιάτσος στην πλατεία γελάει

Όπου ακούς δυνατά για αγάπη
είναι το αίμα της γης που γελάει
όταν με όπλα μιλούν οι σοφοί
ένας παλιάτσος για θυσία μιλάει

Όπου υπάρχει στα μάτια το φως πονάει η καρδιά
όταν η θάλασσα καίγεται το δάκρυ μιλάει
μη τραγουδάς σε πόλεις νεκρές
ένας παλιάτσος στην πλατεία για σένα γελάει

Ήρθε καιρός να βάλεις φωτιά
μια μέρα αλήθειας στο μυαλό σου
παπούτσια από χρόνια  κι ας έχεις παλιά
που περπατάνε μονάχα την νύχτα

Όπου υπάρχει αγάπη ανθίζει η καρδιά
όπου γελάνε παιδιά τραγουδάνε αστέρια
κανένας δεν τρέχει να βάλει φωτιά
να κάψει τα μικρά καλοκαίρια

Ήρθε καιρός να βάλεις φωτιά
σε όνειρα χάρτινα της συλλογή σου
να κάψεις τα σκιάχτρα που είναι κοντά
πριν ξεχαστείς στην φυλακή σου
Σάκης Αθανασιάδης cop.2026

Το τελευταίο δικό σου φιλί-Σάκης Αθανασιάδης

                              

Το τελευταίο δικό σου φιλί

Με ρωτάνε στο δρόμο ο δρόμος που πάει

Η μπαταρία τους άδειασε κι έχουν χαθεί

Κάπου πιο πέρα η νύχτα κερνάει

Το τελευταίο δικό σου φιλί

   

Ταξιδεύω στο χρόνο μια μπροστά μια πίσω

Τι θα κρατήσω τι θα αφήσω ποιος θα μου πει

Μια ιστορία θα χτίσω να σε ντύσω

Γιατί η αγάπη περπατάει πάντα γυμνή

Πέρασα όμορφα βουνά θάλασσα που είχε μάτια

Ώσπου στην πόλη έφτασα ψάχνοντας να σε βρω

Τηλέφωνα δεν σήκωνες τα μάτια μου σαν στάχτες

Γιατί η αγάπη άδειασε χωρίς εγώ να πιω

Πέρασα απέναντι απ’ το φως

Γυναίκες είχαν μάσκες

Έμοιαζαν γη και ουρανός στη νύχτα

Τότε λοιπόν κατάλαβα πως πάντα θα διψάω

Γιατί η αγάπη άδειασε χωρίς εγώ να πιω

Έναφεγγάρι κοιτάζει απ’ το παράθυρο - Σάκης Αθανασιάδης(2018)