Άοπλος-Σάκης Αθανασιάδης

Νικολαος Γύζης-Το φιλί της μάνας

                                    

Άοπλος

Ζητούσες πάλι να με δεις η πόλη σε είχε σπάσει

Μου έστελνες μηνύματα: Καίγεται το κορμί μου

Ήταν μεγάλο λάθος μου εσένα που έχω χάσει

Κανένας δεν μου άφησε ποτέ λίγο ψυχή

Μάζεψα τη βαλίτσα μου και βγήκα λίγο έξω

Μες τη βροχή για να σταθώ μήπως τα παρατήσω

Μα το κορμί μου έκαιγε κι ας ήτανε  βρεγμένο

Ζητούσε μόνο αγκαλιά μέσα της να κρυφτεί

Καθόμουν και σκεφτόμουνα στο ατέλειωτο ταξίδι

Πάλι στην πόλη την τρελή θα αρχίσω να υποφέρω

Πάλι το λίγο σου φιλί διπλή δίψα θα φέρνει

Συχνά κάτω απ’ το πάτωμα θα κρύβεται η ψυχή

Μια φεύγεις μια έρχεσαι μια χύνεις το φαρμάκι

Μια λες αιώνια με αγαπάς μα αλλάζεις στη στιγμή

Τον εαυτό σου αγάπησες πολύ πάνω από μένα

Κι αυτόν τον ερωτεύτηκες για πάντα στη ζωή

Μέσα στις σκέψεις τις πολλές το κρύο είχε αρχίσει

Και το ταξίδι έγινε μεγάλη αποτυχία

Δεν άντεχα με τίποτα στην πόρτα σου να φτάσω

Άοπλος πάλι στον ιστό αμέσως να πιαστώ

Σαν έφτασα ως το σταθμό είπα γυρίζω πίσω

Σε μια κρύα αγκαλιά τι έχω εγώ να δώσω

Όλα μου τα υπάρχοντα στα χάρισα να ελπίζω

Απ’ τα στιχάκια μου να βγεις να ελευθερωθώ

Σάκης Αθανασιάδης 

το γκρεμισμένο κάστρο των ηρώων-2015

Αυτή την άνοιξη θέλω να σου χαρίσω-Σάκης Αθανασιάδης

Αυτή την άνοιξη θέλω να σου χαρίσω

Πέφτει ο ήλιος στα νερά να κοιμηθεί

Λέω να μπω κι εγώ να περπατήσω

Να μου μιλάει η θάλασσά μου σαν μητέρα σε παιδί

Αυτή την άνοιξη θέλω να σου χαρίσω

Κάθομαι ώρες στην ακτή

Χαϊδεύω τα μαλλιά σου

Η θάλασσά μου άτακτο παιδί

Μοιάζει πολύ στην αγκαλιά σου

Αυτή την άνοιξη θέλω να σου χαρίσω

Θέλω να σου χαρίσω νέο φως…

Κάθομαι ώρες στην ακτή

Φέρνει άνοιξη τα χάδια

Έτσι αφήνω τα καράβια μου μακριά

Να ζωγραφίσουν τα ταξίδια μου στα μάτια

Μια μέρα δίχως έρωτα είναι βρισιά το ξέρω

Κατάδικος των υλικών θα νοιώθω ότι ζω

Μια μέρα δίχως έρωτα

Ποτέ σου μη σκεφτείς να μου χαρίσεις

Σάκης Αθανασιάδηςτο γκρεμισμένο κάστρο των ηρώων-2015 

Η αποθήκη των θεών -Σάκης Αθανασιάδης

                                 

Η αποθήκη των θεών

Έπινα κρασί κάτω απ’ τον ήλιο

Κι ήρθε ο πατέρας μου εκεί να πιει μαζί μου

Ρακένδυτος και νηστικός στο φως

Λίγο καμένος με αθάνατη φωτιά

Τρέχει ο δρόμος τρέχει

Άνθρωποι μαλώνουν η φτώχια λιώνει

Πρώτα τα μάτια μετά τη ψυχή

Ένα κουρέλι ποιος να σταματήσει να το δει

Ο βασιλιάς χρυσός έχει πει 

Πως είμαστε Αιχμάλωτοι των άγριων καιρών

  

Ντρέπομαι τόσο μου λέει ο πατέρας μου  ψιθυριστά

Τη μέρα που σου έδωσα 

τα υλικά του μίσους 

Περνάνε τα σύννεφα περνάει η μουσική

Περνάει η ζωή χωρίς αγάπη

Χωρίς έρωτα αιώνια θα γυρνάς γυμνός

Δραπέτης των νεφών ίσως μαζί μου

Τρέχει ο δρόμος τρέχει

Άνθρωποι μαλώνουν η φτώχια λιώνει

Ένα κουρέλι ποιος να δει στη βροχή

Είναι χιλιάδες τα κουρέλια στη λάσπη

Σάκης Αθανασιάδης

νυχτερινές πατρίδες (2016)

Η μόνη μου αλήθεια είναι το λάθος-Σάκης Αθανασιάδης

Η μόνη μου αλήθεια είναι το λάθος

Βρήκα μια θάλασσα που είχε στο σώμα της σημάδια

Απ’ το φεγγάρι που τη χάιδευε τα βράδια

Η μόνη μου αλήθεια είναι το λάθος

Που αγάπησα τη θάλασσα με τόσο πάθος

Όλα είναι αλήθεια όλα είναι τρομακτικά

Οι φύλακες με τους φυλακισμένους μοιάζουν ίδιοι

Περήφανος κι ας είμαι κανένας στη στεριά

Αν καταφέρω να χαράξω μια ψυχή με ένα στίχο

Πήρα ξανά απ’ το δρόμο τη φωνή μου

Αυτή που σύντροφοι την πέταξαν στην σκόνη

Να σταματήσει κάθε απειλή

Η αριστερά μην πληγωθεί απ’ την δημοκρατία

Όλα είναι αλήθεια όλα είναι τρομακτικά

Το είπαν χίλιες δυο φορές για να το συνηθίσεις

Χωρίς ναρκωτικά κι εύκολα λεφτά

Χαζός κι ασήμαντος θα καταντήσεις

Η μόνη μου αλήθεια το ξέρω είναι το λάθος

Μα είναι ένα λάθος που με βοηθά

Το αθάνατο να μη το φτύσω

Τον θάνατό τους να μην τον προσκυνήσω

Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)        

Πάνινα κουπιά-Σάκης Αθανασιάδης

                           

 Πάνινα κουπιά

Χάρτινα καράβια έφτιαχνα τα βράδια

Έφτιαχνα και πάνινα κουπιά

Όταν μεγαλώσω το μηδέν να σπάσω

Και να ταξιδέψω μακριά

Κόκκινα φεγγάρια γέμιζα τους τοίχους

Έσβηνα τους στίχους με φωτιά

Τη σιωπή μη χάσω το όνειρο ξεχάσω

Μείνω κολλημένος στη σκιά

Μα η αγάπη είναι δρόμος

Κανένας νόμος δεν θα στο πει

Η αγάπη πονάει σε φτύνει και γελάει

Δεν έχει διακοπές μονάχα ενοχές

Ο κόσμος αλλάζει κι όλο βουλιάζει

Στο νησί της κατανάλωσης σαπίζει αργά

Μαζεύει λεφτά για να αγοράσει

Το παιδί που έχει χάσει απ’ την καρδιά

Μην ακούς συμβουλές μόνος σου εσύ

Με πάνινα κουπιά φτάνεις στα νησιά

Γιατί είναι Ελλάδα εδώ με φως μαγικό

Αν το πιστέψεις στη φωτιά θα σε δω

Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

Ο άλλος δρόμος που με πάει… -Σάκης Αθανασιάδης

                

Ο άλλος δρόμος που με πάει…

Αν και κουρασμένος απ’ τον δρόμο

Μπορούσα να περπατήσω

Μακριά απ’ τον εαυτό μου

Τα μάτια μου να καθαρίσουν στον αέρα

Μέρες και νύχτες μάλωνα με την σκόνη

Χωρίς ένα χάρτη που να δείχνει τον δρόμο

Κι όλο ανθρώπους στο δρόμο ρωτούσα

Υπάρχει κάποιος δρόμος που σε σώνει

Κι όλο ρωτούσα

Ο άλλος δρόμος που με πάει…

Έτσι περπατούσα

Σε δάση που είχαν γίνει αυλές 

Ανάμεσα σε ανθρώπους με γυάλινες ψυχές

Κι έκαιγα κάθε παλιό στο μυαλό μου

Κι έφτανα στο τέλος εξαντλημένος

Ώσπου κατάλαβα το τέλος είναι φόβος

Και τότε είπα στου δρόμου τις φωνές

Ο φόβος είναι όπλο που σκοτώνει

Πέτρες πετούσα μακριά

Έτρεχα να τις πιάσω

Ίδρωνα μέσα στην ερημιά

Τόσο φως πώς να το χάσω

 

Μα όταν ξυπνούσα ήμουν καλά

Ο ήλιος αν είχε βγει το πρωί

Αν χόρευε στα μάτια μου η βροχή

Ήμουν καλά γιατί απάντηση για μένα είχα βρει

Ο άλλος δρόμος στην αγάπη με πάει

  Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

Την αγάπη σαν ζητιάνα αναγνωρίζει ο νόμος-Σάκης Αθανασιάδης

Την αγάπη σαν ζητιάνα αναγνωρίζει ο νόμος

Πως να δεις καθαρά, πώς να περάσει ο φόβος

Την αγάπη σαν ζητιάνα αναγνωρίζει ο νόμος

Βρες ένα σώμα λοιπόν να περάσεις την νύχτα

Κι όταν βαρεθείς το πετάς με μια καληνύχτα

Την πρώτη φορά η καρδιά θα πονά

Όταν έχουν γεμίσει τα μάτια σου χώμα

Μα συνηθίζεις σιγά- σιγά να βλέπεις θολά

Σαν κομπάρσος σε στημένο αγώνα

Όμως εγώ είμαι ο χαμένος του δρόμου

Ο  Έλληνας ξένος

Που δεν γνωρίζει καθόλου αγγλικά

Και τον λυπάται κάθε πολιτισμένος

Γι’ αυτό λοιπόν θα σας πω να κόβεται την γλώσσα

Σε αυτούς που μιλούν με το σώμα

Κι αν είναι γυναίκες ή παιδιά η ποινή

Να είναι πιο βαριά ακόμα

Μιλούν στους διαδρόμους σιγά

Μα εγώ προσπαθώ

Τον εαυτό μου να προσπεράσω

Πίσω την σκιά μου να αφήσω χωρίς να κρυφτώ

Κι αν λένε θα σβήσω απλά θα κερδίσω

Απλά για να πω σε όποιον μιλάει με το σώμα

Αυτή την παρέλαση μην σου την κλέψει ο χρόνος

Μην είσαι πελάτης κανενός γιατί είσαι μόνος

Την αγάπη σαν ζητιάνα αναγνωρίζει ο νόμος

  Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)