Όλα είναι φως όλα είναι σκοτάδι-Σάκης Αθανασιάδης

Όλα είναι φως όλα είναι σκοτάδι        

Στο άγνωστο νησί στην άκρη του μυαλού μου

Mια θάλασσα μικρή όλο θυμώνει

Εκεί δεν κολυμπώ το κύμα έχει βγει

Αγάπη που ξενύχτησε  με τα θεριά μαλώνει

Όλα είναι φως όλα είναι σκοτάδι

Μέσα στο πλήθος όταν περπατώ

Στη λεωφόρο των αθώων κι αυτό το βράδυ

Χωρίς παπούτσια μέσα στο νερό

Μήπως ακούσω τη βροχή που κλαίει

Μόλις ο άνεμος φωνάξει δυνατά

Μήπως ακούσω μια φωνή να λέει

Ανέβα λίγο πιο ψηλά

  

Όλα είναι φως όλα είναι σκοτάδι

Αν αγαπάς ή αν μισείς δυνατά

Ότι κι αν λέω εσύ μη μου πεις

Ποιον δρόμο έχω πάρει

Ποιος θα με διώξει απ’ το σκοτάδι

Ποιος θα μου μάθει της γης την αγάπη

Γεμάτος χρώματα ο ουρανός

Αν μεθύσεις θα δεις φωτιά το φεγγάρι

Στο άγνωστο νησί στην άκρη του μυαλού μου

Ένα παιδί γυμνό κρυώνει

Εκεί μη το σκεφτείς να έρθεις να το δεις

Αγάπη που δεν χάθηκε  με τα θεριά μαλώνει

Ένα φεγγάρι κοιτάζει απ’ το παράθυρο - Σάκης Αθανασιάδης(2018)

Οι αστυνόμοι της σκιάς- Σάκης Αθανασιάδης

Οι αστυνόμοι της σκιάς 

Μάζεψαν επαγγελματίες που χειροκροτούν σε κηδείες

το ένδοξο παρελθόν του έθνους

μουντζούρωσαν τα όνειρα για να μυρίζουν σάπιο κρέας

να κλέψουν τον ήλιο απ’ τις ψυχές

εύκολα να πουληθεί  στις αγορές της Ευρώπης

Έτσι γέμισαν τους δρόμους με τράπεζες

έφεραν τις κατάλληλες σκιές που έμοιαζαν με ανθρώπους

έφτιαξαν την αστυνομία της σκιάς

τα λόγια των σοφών έβαλαν σε κουστούμια

πήραν ένα πληκτρολόγιο κι άλλα ηλεκτρονικά όπλα

και σιγά-σιγά άρχισαν να κλέβουν ήλιο από τις ψυχές

ώσπου ο ήλιος χάθηκε

Αλλά κανένα στην πολιτεία δεν τον πείραξε που ήταν νύχτα μέσα του

αφού οι τράπεζες έδιναν χρήματα σε όποιον άνοιγε την πόρτα

κι αυτός αγόραζε, αγόραζε, αγόραζε να γεμίσει τα μάτια του

χωρίς να καταλάβει ποτέ του πως άδειαζε η ψυχή

Γιατί οι αστυνόμοι της σκιάς τους είχαν κάνει όλους να πιστέψουν

πως ο ήλιος της ψυχής καίει τα μάτια

κι αν δεν τον διώξεις μακριά σε κάνει επικίνδυνο για τον εαυτό σου

τυφλό που αφήνεις τους άλλους να κερδίζουν

Μα πέρασαν τα χρόνια τα χρήματα τελείωσαν

οι γείτονες μάλωναν μεταξύ τους

τα αδέλφια μάλωναν μεταξύ τους

τα παγκάκια έγιναν κρεβάτια

κι οι αστυνόμοι της σκιάς φόρεσαν τα ρούχα πολιτικών

έγραφαν κι έσβηναν νόμους στα αγγλικά

λίγο χώμα, λίγο γυμνό και μερικούς νεκρούς

να δώσουν στους πιστούς τους να φάνε

Σάκης Αθανασιάδης

νυχτερινές πατρίδες (2016)

Τα νύχια ενός παράξενου αγγέλου-Σάκης Αθανασιάδης

                   

Τα νύχια ενός παράξενου αγγέλου

Μένω εδώ μα ταξιδεύω

Χιλιόμετρα τα χρόνια να σε βρω

Το σώμα μου διψάει σαν το χώμα

Η άνοιξη θυμώνει αν δεν πιω

Σε είδα στην αγρύπνια της Αθήνας

Ξυπόλυτη για ήλιο να μιλάς

Ζητούσες από μένα μια βοήθεια

Τα όνειρα να μάθεις να κρατάς

Τα νύχια ενός παράξενου αγγέλου

Καίνε τα μάτια πριν τα κλείσω

Μια νύχτα αιωνιότητας θα ζήσω

Μέσα στα μάτια σου αν χαθώ

Μένω εδώ μα ταξιδεύω

Είμαι βροχή που σε αγγίζει στα κρυφά

Δεν έχω σύνορα να σπάσω

Μέσα μου ο ήχος τα περνά

Λέω ο άνεμος θα καίει

Που η καρδιά χτυπάει δυνατά

Απόψε κανένας δεν μου φταίει

Που η φωνή σου ακούγεται κοντά
 Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

Γιατί τα σύνορα είναι μέσα μας-Σάκης Αθανασιάδης

    

Γιατί τα σύνορα είναι μέσα μας

Δεν θα χτυπήσω τις πόρτες να ζητήσω
νερό για να ξεφύγω απ’ την σκόνη
των παιδικών μου βημάτων
με ξεδιψάνε χαρούμενα μάτια
εδώ ο βαρδάρης τραγουδάει
αλλά κανείς δεν ακούει
γιατί τα σύνορα είναι μέσα στις ψυχές

Θα μιλήσω ξανά για την σιωπή
για την σιωπή των απόντων
αυτή που λίγοι ακούνε στα σύνορα
και μπορούνε να δούνε
τις πέτρες όταν κλαίνε για τους αθώους του εμφυλίου
το ποτάμι που αργοπεθάνει στις αυλές 
τον κήπο στην ψυχή των παιδιών μαραμένο
και τους κρυμμένους στο σκοτάδι
που φοβούνται να αγαπήσουν τον ήλιο

Δεν θα ανοίξω τα παράθυρα
να βάλω το φεγγάρι στα μάτια
εδώ το φως είναι παντού
αλλά δεν είναι ψωμί
κι έτσι κανείς δεν το βλέπει
γιατί τα σύνορα είναι μέσα μας

Σάκης Αθανασιάδης cop.2024

Ένα ποτάμι που ανθίζουν τριαντάφυλλα - Σάκης Αθανασιάδης

Ένα ποτάμι που ανθίζουν τριαντάφυλλα

Δεν είμαι εγώ ο δικός σου παράδεισος

Δεν είμαι εγώ ένα δρόμος μεγάλος

Σε ακούω που λες το πρωί

Φοβισμένη πολύ και μάλλον δακρύζεις                             

Μα δεν θέλω να κλαις για ένα σου λάθος

Να νοιώθεις γυμνή και να χάνεις τον δρόμο

Αν μάθεις να ακούς τη σιωπή

Θα δεις την αγάπη στα μάτια μου

Και να θυμάσαι κι αυτό

Δεν είμαι εγώ ο δικός σου παράδεισος

Δεν είμαι εγώ ένα δρόμος μεγάλος

Μόνο ελεύθερος είμαι να ονειρευτώ

Γιατί να κρυφτώ θα στο πω

Μεγάλωσα μόνος στο φόβο

Κι είπα θα πάω πιο πέρα τον δρόμο

Σε ένα ποτάμι που ανθίζουν τριαντάφυλλα

Δεν θέλω να κλαις για ένα σου λάθος

Γιατί μπορείς να με πας ως τη θάλασσα

Και να με αφήσεις να κοιτάζω το φεγγάρι στα μάτια σου

Γιατί είσαι εσύ ο δικός μου παράδεισος

 Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

Η αράχνη που τραγουδάει-Σάκης Αθανασιάδης

Η αράχνη που τραγουδάει

Μόλις θα σταματήσει να περνάει

απ’ τα μάτια σου η θάλασσα

κι η βροχή δεν θα φτάνει στο μαξιλάρι μου

να το θυμάσαι καλά

θα απαγορευτεί ο έρωτας

Να το θυμάσαι καλά

μεθυσμένη θα ακούς μια οθόνη

να σε μαλώνει κάθε μέρα

χωρίς να ξέρεις πως η άνοιξη φεύγει

μαζί με τα χελιδόνια της

αφού θα βλέπεις διαφημίσεις

και σαν καλή μηχανή δεν θα έχεις φωνή να πεις τίποτα

Μόλις καρφωθούν τα παράθυρα

θα απαγορευτούν αμέσως τα φιλιά

και κάθε τι που μπορεί να φέρει τον θεό μέσα σου

κι εγώ που έμαθα να τρέχω μακριά απ' το σκοτάδι

δεν θα έχω μάτια να κοιτάξω την ψυχή μου

Όμως νομίζω θα είσαι καλά προστατευμένη

μόλις θα απαγορευτεί ο έρωτας

μακριά από αρρώστιες και πολέμους

μακριά από τον ήλιο, την βροχή και τον αέρα

μακριά απ’ το φως

μακριά απ’ τον δρόμο

θα ζεις μια ήσυχη ζωή

ακούγοντας την αράχνη που τραγουδάει στα κεραμίδια

Σάκης Αθανασιάδης Η βροχή χορεύει στα κεραμίδια (2022)

Η πεταλούδα της άμμου-Σάκης Αθανασιάδης

                               

Η πεταλούδα της άμμου

Κάποτε έρχεται στα μάτια μου η μπόρα

Σαν να ήταν τώρα που ο άνεμος φυσά

Πόρτα που έκλεισε να σβήσει το φεγγάρι

Τους άσπρους τοίχους η αγάπη να κοιτά

Έτσι συνήθισα να ζω μες το σκοτάδι

Με ένα τσιγάρο να ανάβω την καρδιά

Από την άμμο να ζητάω καλοκαίρι

Δεν είσαι εδώ δεν είσαι όμως μακριά

Από το τίποτα ο δρόμος είναι κάτι

Έχει τα λόγια για να γράφω μουσική

Μια θάλασσα κάπου θα περιμένει

Που έχει μάθει να αγαπά

Ανοίγουν πόρτες άνοιξη περνάει

Τρέχει στο δάσος που διψάει για αγκαλιά

Μα εγώ στην άμμο ζωγραφίζω το φεγγάρι

Το πρώτο κύμα να το πάρει στα ανοιχτά

Πάλι περπάτησα να βρω το μονοπάτι

Στους άγριους δρόμους με τα μάτια χαμηλά

Από το τίποτα ο δρόμος είναι κάτι

Κάπου σε πάει και ξεχνάς καμιά φορά

Έναφεγγάρι κοιτάζει απ’ το παράθυρο - Σάκης Αθανασιάδης(2018)

Καλύτερα να μάθεις να γελάς-Σάκης Αθανασιάδης

                              

 Καλύτερα να μάθεις να γελάς

Όταν το τρένο σταματήσει στην ομίχλη

Αφρίζει η θάλασσα σαν να μιλάει

Αν δεν κατέβεις στην ακτή θα μπεις στο δίχτυ

Και σύντομα θα έρθει ένα τέρας να σε φάει

Γεννήθηκα μέσα στο χιόνι του Οκτώβρη

Εκεί που οι άγγελοι παίζαν  κρυφτό με το θεό

Έτσι έμαθα να μη φοβάμαι το λευκό

Να συγχωρώ και τις ψυχές που έπιασε μια μέρα το σκοτάδι

Γεννήθηκα μέσα στο χιόνι

Γι’ αυτό αγάπησα το καλοκαίρι

Η θάλασσα με έκλεψε με πήρε απ’ το χέρι

Μια μέρα μου έμαθε πως τίποτα δεν ξέρω

Όταν το βράδυ θα σε δω έξω στο δρόμο

Έρχεται ένας άγγελος και μου μιλάει:

Μόνο η αγάπη θα σε σώσει ή θα σε φάει

Γι’ αυτό καλύτερα να μάθεις να γελάς

Όταν ακούω να μιλούν για ελευθερία

Το χάρτη για να βρω τον δρόμο καίω

Καλύτερα το σώμα  να πονάει

Ώσπου να φτάσω μια ψυχή που στο σκοτάδι περπατάει

Στη φυλακή της σκόνης μη χαθώ

Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

Στο δάσος του ονείρου-Σάκης Αθανασιάδης

                      

Στο δάσος του ονείρου

Σφυρίζει ένα τρένο

Μα δεν υπάρχουν στις ράγες βαγόνια

Μονάχα ένα ματωμένο φεγγάρι 

Που θέλει στο μυαλό μου να μπει

Για να σπάσω αιώνια

Μα αφού έμαθα τον φόβο

Πρέπει από παντού να περάσω

Μόνος, μια αναπνοή πριν το τέλος

Στο δάσος του ονείρου να φτάσω

Στο δάσος του ονείρου

Να σε κρατάω αγκαλιά μες το χιόνι

Στο άσπρο φως       

Να ακούω τι μου λένε τα μάτια σου

Να μην κρυώνω με τα πόδια γυμνά

Τα χέρια μου να απλώνω

Το φεγγάρι στα μαλλιά σου να πιάσω

Η ψυχή μου να μάθει την αγάπη

Κι αν όλα πάνε στραβά και δεν φτάσω

Θα έχει μείνει ο δρόμος

Και το τέλος θα γίνει βροχή

Σε μια καινούργια διαδρομή

Γιατί θα πρέπει αυτή τη φορά να περάσω

Ποτάμια που σπάνε τις πόλεις

Τις μηχανές που τρώνε ανθρώπους

Στο δάσος του ονείρου να φτάσω

Να ακούσω τι μου λένε τα μάτια σου

Η ψυχή μου να μάθει την αγάπη

Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

Βιοτεχνία Ονείρων-Σάκης Αθανασιάδης

  Βιοτεχνία Ονείρων

Κατασκευάζω τους έρωτες
Όταν δεν έρχεται αγάπη
Λαχταρώ τη φωνή της να αρπάξω
Αγία η δύναμη της αγάπης.
Στο μυστικό μου εργαστήρι
Μαζεύω στάλα-στάλα τις λέξεις
Μικραίνω τον θεό
Και φτιάχνω ποιήματα

Σάκης Αθανασιάδης

• o μικρός ήλιος κι άλλα όνειρα του δρόμου, β΄ έκδοση (2014)

Το καράβι της τύχης-Σάκης Αθανασιάδης

Το καράβι της τύχης

Το ταξίδι τελειώνει

Όταν βγει στο λιμάνι

Το καράβι της τύχης

Και τους γλάρους ακούσεις

Καλημέρα να λένε αλήτη

Το ταξίδι αρχίζει

Από εκεί που τελειώνει

Το χωράφι της λύπης

Κι ο ήλιος θα διώχνει

Μακριά τη βροχή

Δεν με νοιάζει να δω

Απ’ το δικό σας παράθυρο

Έχω έναν κήπο

Ανθισμένο στη θάλασσα

Δεν με νοιάζει να ζω

Στον δικό σας παράδεισο

Έχω έναν ήλιο

Μικρό να μεγαλώσω

Το παιγνίδι αρχίζει

Απ’ τη σέντρα και πάλι

Και μπορεί να ηττηθείς

Και μπορεί να νικήσεις

Μα αν δεν παίξεις ποτέ

Πως θα δεις το καράβι της τύχης

Δεν με νοιάζει να ζω

Στον δικό σας παράδεισο

Δεν με νοιάζει να δω

Απ’ το δικό σας παράθυρο

Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)