Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

Θάλασσα Ομόνοιας-Σάκης Αθανασιάδης

Α. Τάσσος-χαρακτικό «17 Νοέμβρη 1973»
                          
   Θάλασσα Ομόνοιας

Περνούσαν οι Νοέμβρηδες από την Πατησίων
Φωνάζανε συνθήματα «στην θάλασσα» Ομόνοιας
Χτυπούσαν τα παράθυρα για να ξυπνήσει η «θάλασσα» μα η «θάλασσα» κοιμόταν
Ο άνεμος έπαιρνε τα συνθήματα μακριά
Κι όσο περνούσε ο θυμός και τα μαλλιά αρπίζανε
Τα λιώσανε οι Δεκέμβρηδες σαν να ήταν παγωτά

Σε άγνωστα μέρη περπατώ παρατημένα
Το καλοκαίρι κράτα αγκαλιά
Στα μάτια σου για μένα που είμαι  ξένος
Χειμώνας ήτανε εδώ Χειμώνας είναι ακόμα
Κάποια πληρώθηκαν με μετρητά
κι άλλοι πια τώρα φωνάζουν μόνο για το κόμμα

Όσο περνούσε ο καιρός γνωστοί χαθήκανε
Κάθισαν στις καρέκλες τους και μέτραγαν τα λόγια
Που πήγαν οι Νοέμβρηδες ποτέ τους δεν μου είπανε
Κοιτούσαν να χαλάσουν της μνήμης τα ρολόγια

Κι έτσι το μαύρο απλώθηκε μακριά ως την Σαλονίκη
Σε κάμπους, σε λιμάνια, σε χωριά
Και οι φοιτητές ξεχάστηκαν στο απλήρωτο το νοίκι
Οι βάρβαροι επιστρέψαν  μοιράζουν δανεικά

Σε άγνωστα μέρη περπατώ
Πεθαίνω για μια μέρα
Σηκώνομαι κι αναζητάω τον θεό
Που πήγαν οι Νοέμβρηδες ποτέ πια δεν ρωτάω
Τα μάτια τους γνωρίζω απ' τις πληγές
 Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

Ο Αιχμάλωτος θεός-Σάκης Αθανασιάδης

 

Ο Αιχμάλωτος θεός

Με τον καιρό κατάλαβα πως ήταν μια παγίδα
Να μπω κι εγώ στο σύστημα απλό λογισμικό
Κι αντί να ψάχνω πέρασμα στον έρωτα να πάω
Το Δία να μου δείχνουνε στο χώμα και γυμνό

Ψάχνω τη δύναμη λοιπόν να πάρω ένα ψαλίδι
Μήπως και κόψω το σκοινί που σφίγγει την καρδιά
Πριν η ανάσα μου η μικρή χαλάσει σαν παιγνίδι
Και με πετάξουν άχρηστο σε κάποια αμμουδιά

Βγάζω απ’ τα μάτια μου λάσπη και χώμα
Κι όλα τα ψεύτικα τα δώρα εκδοτών
Μιλάει ο καθρέπτης και μου λέει άκου τώρα
Ο ουρανός δεν δέχεται αιχμάλωτο θεό

Με τον καιρό κατάλαβα πως ήταν μια παγίδα
Να μπω κι εγώ στο κάστρο τους και εκεί να κλειδωθώ
Κι αντί να χτίζω όνειρα τη νύχτα με τους ήχους
Κατάδικος στο κάστρο τους τις πέτρες να χτυπώ

Χάθηκαν τα παιδιά απ’ το παράθυρό μου
Ξυπόλυτη πια βλέπω την ελπίδα σε παγκάκια
Να περπατάει μόνη νύχτα στα σοκάκια
Τα όνειρα στα χέρια της να λιώνουν παγωτό

Με τον καιρό κατάλαβα πως ήταν μια παγίδα
Να μπω κι εγώ στο κάδρο τους να φωτογραφηθώ
Μα το κουστούμι πούλησα να βρω μια ελπίδα
Για να μιλώ στον ήλιο μου και στο μικρό μου γιό

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2026

Το πηγάδι των παραμυθιών-Σάκης Αθανασιάδης

                                          

Το πηγάδι των παραμυθιών

 

Ανοίγω το παράθυρο καλύτερα να δω το πράσινο του Αξιού

ακίνητο είναι το νερό μοιάζει σαν ζωγραφιά

μα όσο σκέφτομαι ξανά στον χαλασμένο δρόμο

δεν άλλαξε και τίποτα εδώ

ματώνουν οπαδοί ο πόλεμος κρατάει χρόνια

είναι η πατρίδα μου αυτή, είναι η πατρίδα μου που ήξερα παλιά και με πονάει

είναι οι «στρατιώτες» που χορεύουν και γελάνε

όταν το κόμμα κυβερνάει ως το πρωί στα πανηγύρια

 

Αφήνω αυτοκίνητο κλειδιά μαζεύω τα κλαδιά

χορτάριασε και πάλι η αυλή

μα όλα είναι εκεί ζωγραφισμένα στο μυαλό μου

στους τοίχους θα χορεύουν οι σκιές

στη σιωπή θα ακούγονται φωνές

τα κεραμίδια του σπιτιού θα στάζουν αίμα

ονόματα παραμυθιών

τα δώρα των πολεμιστών και των απόντων

 

Ξανά θα ανάψω ένα κερί γι’ αυτούς που έμειναν εκεί για πάντα

που μου έδωσαν ένα φιλί, μια βροχή να ζωγραφίσω

από τους φράχτες για να βγω να μάθω να μιλάω

να βάλω ήλιο και βροχή στην χάρτινη ζωή μου

πηγάδι των παραμυθιών το δώρο των ξυπόλητων προσφύγων

των νικητών μα ηττημένων της αλήθειας

Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026

Νέο βιβλίο free ebοok Το βαμβάκι που δακρύζει στο χιόνι Σάκης Αθανασιάδης

 Νέο βιβλίο free ebοok Το βαμβάκι που δακρύζει στο χιόνι, Σάκης Αθανασιάδης link


Νοέμβριος 2026
“Το βαμβάκι που δακρύζει στο χιόνι Σάκης Αθανασιάδης link https://books.google.gr/

ISBN: : 978-618-84709-2-7

,1η έκδ. 2026

Γλώσσα: Ελληνική

Ebook

102 σελ.

«Το βαμβάκι που δακρύζει στο χιόνι» είναι το νέο βιβλίο του Σάκη Αθανασιάδη, το οποίο κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2026. Το έργο διατίθεται δωρεάν σε ψηφιακή μορφή (free e-book) μέσα https://books.google.gr/

Περιγραφή

Το βαμβάκι που δακρύζει στο χιόνι, η νέα ποιητική συλλογή του Σάκη Αθανασιάδη

Μια μεγάλη διαδρομή μέσα στην σκόνη του χρόνου 

Τα μάτια των φάρων-Σάκης Αθανασιάδης

Τα μάτια των φάρων

Γυρίζω στο σπίτι μου κυνηγημένος
Ένας δραπέτης  εποχής
Αφήνω το φιλί, αφήνω τη ζωή
Μα αυτό που αφήνω σήμερα για πάντα θα χαθεί

Μαζεύω λίγη θάλασσα τη βάζω στο μυαλό μου
Αυτή μονάχα ξέρει να κλείνει τις πηγές
Αυτή μονάχα ξέρει να μπαίνει στο όνειρό μου
Και δρόμο να μου δείχνει μακριά από κάθε χθες

Ζηλεύω τα μάτια των γλάρων
Τα ταξίδια τους στον ουρανό
Ζηλεύω τον ήχο του ανέμου
Τις ανάσες απ’ τον άγριο ποταμό

Ζηλεύω τα ίχνη στην άμμο απ’ τα κύματα
Ζηλεύω τα φώτα, της νύχτας τα μηνύματα
Γελάω, κλαίω, μα βουτάω πάλι στα όνειρα
Μισό μέτρο πλέω μα ελπίζω σε χιλιόμετρα

Αφού δεν μπόρεσα ποτέ  να προσπεράσω
Και ποιητής να γίνω, τις νύχτες κοσμικός
Πλησιάζω στην ομίχλη ένα σύννεφο να πιάσω
Υπάρχουν δρόμοι στο λευκό που είναι φως

Ζηλεύω τα μάτια των φάρων στη θάλασσα
Ζηλεύω το γέλιο των δέντρων, την ανάσα τους 
Ζηλεύω τα αηδόνια τη νύχτα άνοιξη
Ζητάω τον ήλιο να έρχεται

Χάρτινος δρομέας-Σάκης Αθανασιάδης

                                         
 Χάρτινος δρομέας

Άργησα να καταλάβω πως οι μνήμες έχουν βλέμμα
Πως οι νίκες στο σκοτάδι έχουν πρόσωπα με αίμα
Κι αν στον τοίχο τους χτυπήσω θα πονέσω μες τη νύχτα
Μα εκεί θα συναντήσω της ζωή μου την αλήθεια

Μες τη νύχτα που ξυπνάνε τις γιαγιάς μου οι ιστορίες
Με φωνές πως με φορτώνουν και χιλιάδες αμαρτίες
Βγαίνω πάλι λεωφόρο τρέχω κόντρα στο σκοτάδι
Σαν τον χάρτινο δρομέα που θα λιώσει σε ένα βράδυ

Μα η αγάπη μπορεί να κοιμάται γυμνή να μη κρυώνει
Κι ας ακούει βροχή κι ας πονάει πολύ κι ας είναι μόνη

Άργησα να καταλάβω πως ο χρόνος είναι ψέμα
Πως οι μνήμες όταν τρέχουν έχουν σώματα και βλέμμα
Κι αν τους φίλους μου ρωτήσω αν κοστίζει η αλήθεια
Με σιωπή θα απαντήσουν κουρασμένοι απ’ τη συνήθεια

Μα η αγάπη μπορεί να γεννά στη σιωπή, να μεγαλώνει
Κι αν υπάρχουν πολλοί που δεν πιστεύουν σε αυτή να μη τους θυμώνει

Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2026

Η λευκή φωτιά-Σάκης Αθανασιάδης

Η λευκή φωτιά

Έψαχνα να βρω τρόπο να εκφραστώ
Μακριά  έξω απ’ τα τείχη
Οι φίλοι μου οι καλοί μου λέγανε στο αυτί
Θα σκεπαστείς στη λήθη

Έψαχνα να βρω φωτιά λευκή να βγω
Μέσα απ’ το μέγα ψύχος
Οι φίλοι οι παιδικοί μου λέγανε σιγή
Το σύστημα απαιτεί

Η πόλη έχει δοθεί σε τραστ για μαγαζί
Χειροκροτάει το πλήθος
Και αυτοί σαν αμοιβή του δίνουμε τροφή
Σκουπίδια στη τιβί

Μα είμαι στο βουνό
Κι αγγίζω ουρανό, αγγίζω φως
Το μίζερο εγώ το ρίχνω σε γκρεμό
Σε αληθινό νερό βαπτίζομαι απλός

Οι φίλοι μου οι καλοί μου λέγανε στο αυτί
Στο σύστημα να μπω να αναγνωριστώ

Έψαχνα να βρω τρόπο να εκφραστώ
Να φύγω απ’ τα ίσως
Οι φίλοι μουσικοί μου λέγανε σιγή
Αυτή την εποχή χειροκροτάει το μίσος

Όταν περάσει το φως δεν υπάρχει άλλο φως-Σάκης Αθανασιαδης



Όταν περάσει το φως δεν υπάρχει άλλο φως

Οι άνθρωποι ζούνε το χρυσάφι να βρούνε
Κι αν σου μιλήσει ο καθρέπτης απλά θα πιστέψεις
Πως ο θεός της αγάπης είναι ψεύτης
Παλιάτσος σωστός και χαρτοπαίχτης

Δεν φταις εσύ κανένας δεν φταίει
Τώρα η βροχή που τα μάτια σου καίει
Άνθρωποι ζούνε το χρυσάφι να βρούνε
Όταν περάσει το φως δεν υπάρχει άλλο φως

Οι άνθρωποι ζούνε στο κοπάδι να μπούνε
Κι αν σου χαρίσουν λουράκι να μείνεις
Θα σου ζητήσουν τασάκι γίνεις
Κι αν καταλάβεις το λάθος απλά θα σου πούνε
Πως ο θεός της αγάπης είναι ψεύτης

Δεν φταις εσύ κανένας δεν φταίει
Που ο καθρέφτης το ψέμα για αλήθεια στο λέει
Δεν φταις εσύ που βλέπω μόνο γυαλί
Και νομίζω ποτέ σου δεν φταις
Μα όταν περάσει το φως δεν υπάρχει άλλο φως
Ένα φεγγάρι κοιτάζει απ’ το παράθυρο - Σάκης Αθανασιαδης (2018)

Η ψυχή των αθώων-Σάκης Αθανασιάδης

Η  ψυχή των αθώων

Ο έρωτας είναι ένας θάνατος γλυκός
Που σε σκεπάζει ξαφνικά με χίλια φώτα
Δεν σκέφτεσαι, ούτε πονάς
Και τίποτε δεν είναι όπως πρώτα

Ο έρωτας είναι φωνή που την ακούς μια φορά
Και την θυμάσαι πάντα
Όταν τα μάτια σου μυρίσουν μοναξιά
Όταν ο κόσμος γίνεται ξανά χίλια κομμάτια

Αν με ακούς, αν με ακούς…
Δεν ξέρω αν υπάρχει αγάπη
Όμως για νύχτες σε κρατούσα αγκαλιά
Και ας ήσουνα μακριά, σε άδειο κρεβάτι

Ο έρωτας είναι ένας δείπνος με το φως
Μια βρισιά στη βία των ηρώων
Σε αυτούς που συμβιβάζονται με ίσως και πως
Γιατί φοβούνται τη ψυχή των αθώων

Αν με ακούς, αν με ακούς…
Δεν ξέρω αν υπάρχει αγάπη
Είναι όμως σπουδαίο να φαντάζομαι πως
Έχω καρδιά με φωτιά αντί για απάτη

Ο έρωτας είναι ένας δρόμος σκοτεινός
Που δεν σε νοιάζει αν πας σωστά ή λάθος
Αν είναι θάνατος, θα είναι γλυκός
Γι’ αυτό μη σκέφτεσαι και τρέξεις στο λάθος

Nα γεννάς, να πονάς θα σου λένε
Να μην αγαπάς, η αγάπη χάνει
Θα κλαίνε να σε πείσουν θα λένε φτάνει
Στον έρωτα όλοι στο τέλος χάνουν
Μα δεν υπάρχει τίποτε πιο μεγάλο
Να είσαι εσύ, εσύ καρδιά μου

Για πια πατρίδα θα μιλήσεις-Σάκης Αθανασιάδης

                      
Για πια πατρίδα θα μιλήσεις
                             
Κάπου θα ακούς τον άνεμο να λέει:
Έλα μαζί μου ταξιδεύω τις ψυχές
Θα είσαι γυμνός και η ψυχή θα πλέει
Στη θάλασσα γεμάτη γρατσουνιές

Χιλιάδες όνειρα μέσα στο δάσος
Τα έχεις κόψει για να χτίσεις μοναξιά
Τα έχεις ρίξει στη φωτιά με πάθος
Να μη φοβάσαι πως θα φτάσει η χαρά

Για πια πατρίδα θα μιλήσεις
Για πια πατρίδα που όλο κλαίει
Που όλο προσεύχεται στη δύση της και λέει:
Πάρε και θάλασσα και γη

Πάρε το αίμα απ’ το βλέμμα μου
Για να σκουπίσεις τη ψυχή σου μια φορά
Μόλις οι γέφυρες θα πέφτουν
Μόλις στο τέρμα θα ζυγώνεις ξαφνικά

Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2026

ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΟΧΘΗ(Alternative Version 2021) - ARPEGGIOSMP-Lyrics Sakis Athanasiadis

Στην Άλλη Όχθη 
Σύνθεση, Τραγούδι: Γιάννης Βελίκης.
Στίχοι: Σάκης Αθανασιάδης.
Ακούω ένα γέλιο στη νύχτα ξανά
Πέφτω στο χώμα κι αυτό δυναμώνει
Βάζω φωτιά σε χόρτα ξερά
Κι έτσι ο φόβος μου για απόψε τελειώνει

Κι αν ταξιδεύω συχνά  μοναχός
Φοβάμαι τις σκιές στο σκοτάδι
Πληρώνω τις μνήμες τι φόρος κι αυτός
Να είσαι λαβύρινθος στη χώρα του Άδη

Κι όμως παράτησα το δρόμο
Να ακολουθήσω το αστέρι μου παντού
Για να κερδίσω ένα βήμα μόνο
Μήπως γλυτώσω απ’ τα χαστούκια του ουρανού

Είναι μικρή ξέρω η φωνή μου
Τόσο μικρή που τη φοβίζει η ησυχία
Παίρνει μια πέτρα σπάει το τζάμι
Κι όλο ζητάει να ξυπνήσει η ενορία

Πρώτη φορά που δεν φοβάμαι πως θα χάσω
Γιατί γνωρίζω πως η αγάπη είναι βροχή
Πρώτη φορά που δεν φοβάμαι να φωνάξω
Αν και οι γείτονες λατρεύουν τη σιωπή

Πρώτη φορά που λέω τώρα θα περάσω
Απέναντι στην άλλη όχθη και ότι βγει
Δεν έχω τίποτε πολύτιμο να χάσω
Και μου αρέσει που έχει τρέλα η εποχή   

Ακούω μουσική στη νύχτα ξανά
Τρέχω στο δρόμο μα αυτή δυναμώνει
Αρπάζω ένα αστέρι το βάζω φωτιά
Κι έτσι ο φόβος μου για απόψε τελειώνει

Δεν περιμένω να έρθει το φως
Γιατί το ψάχνω εγώ στα κρυμμένα
Κι αν στο σκοτάδι φαντάζω γυμνός
Απλά με όλα αυτά τα έχω χαμένα

Κι όμως παράτησα το δρόμο
Να ακολουθήσω το αστέρι μου παντού
Για να κερδίσω ένα βήμα μόνο
Μήπως γλυτώσω απ’ τα χαστούκια του ουρανού

Είναι μικρή ξέρω η φωνή μου
Τόσο μικρή που τη φοβίζει η ησυχία
Παίρνει μια πέτρα σπάει το τζάμι
Κι όλο ζητάει να ξυπνήσει η ενορία

Πρώτη φορά που δεν φοβάμαι πως θα χάσω
Γιατί γνωρίζω πως η αγάπη είναι βροχή
Πρώτη φορά που δεν φοβάμαι να φωνάξω
Αν και οι γείτονες λατρεύουν τη σιωπή

Πρώτη φορά που λέω τώρα θα περάσω
Απέναντι στην άλλη όχθη και ότι βγει
Δεν έχω τίποτε πολύτιμο να χάσω
Και μου αρέσει που έχει τρέλα η εποχή    

Είναι μικρή ξέρω η φωνή μου
Τόσο μικρή που τη φοβίζει η ησυχία
Παίρνει μια πέτρα σπάει το τζάμι
Κι όλο ζητάει να ξυπνήσει η ενορία 

Είναι μικρή ξέρω η φωνή μου
Είναι μια ψεύτρα που όλο λέει την αλήθεια
Έχει από χρόνια πάρει δώρο το κορμί μου
Μικρή που αφήνει τα μεγάλα στη συνήθεια 

Προς γυναίκα με λευκό δέρμα-Σάκης Αθανασιάδης


 Προς γυναίκα με λευκό δέρμα

Μέσα από νύχτες, ήχους, χρώματα
Θα περάσω στο σώμα σου
Βράδια που θα ζητάς απόλυση
Κόκκινα τα λευκά σου όνειρα
Θα κολλήσω σύμφωνα και φωνήεντα
Στο μυαλό σου
Λέξεις νεκρές στα χείλη σου
Παλιές στα μάτια σου αγάπες
Με την σημαία του έρωτα στο χέρι
Ξανά στο δρόμο με τις μαργαρίτες
θα σε στείλω
Να βρεις τον εαυτό σου
Κι εμένα, τον ποιητή

Θα είμαι η αρχή σε ένα μεγάλο τέλος-Σάκης Αθανασιάδης

Θα είμαι η αρχή σε ένα μεγάλο τέλος

Μια ακόμη φορά θα μείνω πίσω
Στα μάτια να κοιτάζω το φεγγάρι
Να μη φοβάμαι πως θα χάσω πάλι
Μια ψεύτικη συγνώμη για αγάπη

Μια ακόμη φορά θα περάσω
Στην άλλη όχθη να δω τον ήλιο που έρχεται
Δεν εύχομαι, μα απ’ το ποτάμι ας χάσω

Μακριά οι ουρανοί θα γελούν με φωτιά
Στα μάτια μου ο δρόμος θα καίγεται
Αυτό που θα ζητήσω να μου κάνεις ξανά
Σε αυτό το τραγούδι δεν λέγεται

Θα είμαι η αρχή σε ένα μεγάλο τέλος
Μόλις η κόκκινη βροχή θα καίγεται
Μέσα στη λάσπη που ονόμασες αγάπη
Θα σπαρταράς όταν ο άγγελος θα έρχεται

Μια ακόμη φορά θα τρέξω στην άμμο
Αν και το ξέρω από τώρα
Κανείς δεν θα βρεθεί να με περάσει
Θα είμαι ο νικητής θα είμαι ο χαμένος
Θα είμαι η αρχή σε ένα μεγάλο τέλος