Οι πρώτες σταγόνες της ανοιξιάτικης βροχής
καίνε τα μάτια
ο ήλιος πέφτει πληγωμένος στο ποτάμι
περπατάω αργά ανάμεσα σε σπασμένα κλαδιά
σκαλώνει η ψυχή στα αγκάθια
αφήνει κομμάτια της στο χορτάρι
το σώμα γεμίζει λάσπες
που αντί οι λάσπες να λερώνουν καθαρίζουν την ψυχή
Πια σύνορα να περάσω να μην σπάσω
το βάζο που κρατάω στα χέρια μου
το βάζο μιας ολόκληρης ζωής αδελφέ μου
όταν αέρας υγρός φωνάζει ονόματα απουσίας
μέχρι να φτάσω στην όχθη του Αξιού
να σκορπίσω τις στάχτες σου στο νερό να ελευθερωθείς
Μέσα στη σιωπή μου βλέπω ένα παιδί να τρέχει
στην απέναντι όχθη να κυνηγήσει τον ήλιο
με μια σφεντόνα στα χέρια
εσένα βλέπω να κρατάς την σφεντόνα
που τίποτα δεν φοβήθηκες
και κοιτάζω στα θολά νερά όλα τα καλοκαίρια μου
τους χειμώνες μου όλους
μα χάνονται οι εικόνες και τελειώνουν τα χρώματα
μόλις οι στάχτες σου αρχίζουν το ταξίδι τους για την θάλασσα
αλλά αυτό το ταξίδι σου δεν είναι το τέλος
γιατί η ψυχή που δεν πέφτει στο χώμα μεγαλώνει στο φως
Σάκης
Αθανασιάδης Η βροχή χορεύει στα κεραμίδια (2022)
Magician Time's ShoesMy life, like a boat in the sea's embrace Wet sheet waves threw it away Since I didn't know well how the wind whips those who feel strong and leave their oars The road is like a breather for a man You used to tell me, father, if you were alone You should laugh if the clouds get angry Run towards love even if you get hurt Throw out from the window at night All those things fake and rigged Now you come back to the light like a traveller High, with your shoes enchanted My father, a farmer, never saw a wave Only violent rivers that threw over mountains Looking at his glass, he said, with a knowing look Take care of your voyage, and love it sweetly It's not enough to have bread to eat If you can't see the road well enough to step on it Leave behing a thread so you can return So I can get to know your unknown world Close the window north I see you with sleepy eyes Now, you return to the light like a traveller High, with your shoes enchanted Holding a little moon tightly in your arms A red moon that looked like a drawing I figured out that my boat reached the habor When I held my son tight in my embrace Life goes, but it's here forever A child brings the years back My and is the violent rivers I will water the memories in their stream I grew up on the black clothing of my grandmother I'll leave you their small tax You said that I'll erase the terror in you Keep leaving a voice to always stay behind Throw out from the window at night All those things fake and rigged Now you come back to the light like a traveller High, with your shoes enchanted Close the window north I see you with sleepy eyes Now, you return to the light like a traveller High, with your shoes enchanted | Τα παπούτσια του μάγου χρόνουΣτην αγκαλιά μιας θάλασσας σαν βάρκα η ζωή μουΥγρά σεντόνια κύματα την πέταξαν μακριά Αφού δεν ήξερα καλά πως άνεμος χτυπάει Αυτούς που νοιώθουν δυνατοί και αφήνουν τα κουπιά Ανάσα για ένα άντρα είναι ο δρόμος Μου έλεγες πατέρα αν ήσουν μόνος Τα σύννεφα αν θυμώνουν να γελάς Στον έρωτα να τρέχεις κι ας χτυπάς Την νύχτα απ' το παράθυρο να ρίχνεις Τα ψεύτικα κι όλα τα στημένα Στο φως τώρα γυρνάς σαν ταξιδιώτης Ψηλά με τα παπούτσια μαγεμένα Αγρότης ο πατέρας μου ποτέ δεν είδε κύμα Μόνο ποτάμια ορμητικά που έριχναν βουνά Κοιτώντας το ποτήρι του έλεγε μ' ένα βλέμμα Πρόσεχε το ταξίδι σου κι αγάπα το γλυκά Ψωμί δεν φτάνει να έχεις για να φας Το δρόμο αν δεν βλέπεις να πατάς Κλωστή να αφήνεις να γυρίζεις πίσω Τον άγνωστό σου κόσμο να γνωρίσω Να κλείνεις το παράθυρο βοριάς Σε βλέπω με τα μάτια νυσταγμένα Στο φως τώρα γυρνάς σαν ταξιδιώτης Ψηλά με τα παπούτσια μαγεμένα Σφιχτά κρατώντας αγκαλιά ένα μικρό φεγγάρι Ένα φεγγάρι κόκκινο που 'μοιαζε ζωγραφιά Κατάλαβα η βάρκα μου πως βγήκε στο λιμάνι Τον γιο μου όταν κράτησα σφιχτά στην αγκαλιά Φεύγει η ζωή μα εδώ είναι για πάνταΈνα παιδί τα χρόνια φέρνει πίσω Πατρίδα έχω τα άγρια ποτάμιαΣτο ρεύμα τους τις μνήμες θα δροσίσω Εγώ μεγάλωσα στα μαύρα της γιαγιάςΤον φόρο τους μικρό θα στον αφήσω Τον φόβο είπες μέσα σου θα σβήσω Φωνή να αφήνεις να μένει πάντα πίσω Την νύχτα απ' το παράθυρο να ρίχνεις Tα ψεύτικα κι όλα τα στημένα στο φως τώρα γυρνάς σαν ταξιδιώτης Ψηλά με τα παπούτσια μαγεμένα Να κλείνεις το παράθυρο βοριάς Σε βλέπω με τα μάτια νυσταγμέναΣτο φως τώρα γυρνάς σαν ταξιδιώτης Ψηλά με τα παπούτσια μαγεμένα Στη μνήμη του πατέρα μου |
