Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026

Και η αγάπη άφησε χιλιόμετρα να σβήσω-Σάκης Αθανασιάδης

Και η αγάπη άφησε χιλιόμετρα να σβήσω

Το πρώτο καλοκαίρι που ήσουνα μακριά
Είπα θα κρύψω τα όνειρα, θα προσπαθήσω
Μα οι ώρες κύλαγαν αργά
Και οι μέρες πήγαιναν πίσω και πάλι πίσω

Σου στέλνω ένα αστέρι για να πας
Το χρόνο άμα θέλεις πίσω
Καμιά φορά νομίζω πως γελάς
Και μες το όνειρο ζητάς να σε αφήσω

Το πρώτο καλοκαίρι που ήσουνα μακριά
Είπα θα ρίξω σύνορα για να κερδίσω
Μα είχες αλλάξει  πια πολύ
Και η αγάπη άφησε χιλιόμετρα να σβήσω

Σου στέλνω ένα κρασί άμα διψάς
Να πιεις πολύ να σε ζαλίσω
Καμιά φορά νομίζω με ζητάς
Και μες το σώμα σου θέλεις να μείνω και να ζήσω

 

Της θάλασσας το σώμα-Σάκης Αθανασιάδης


Της θάλασσας το σώμα

Φιλί όταν μου ζήταγες να πιεις για να πετάξεις
Μου μίλαγες για φοίνικες σε εξωτικά νησιά
Είχες το χρώμα στη φωνή το κύμα να διατάξεις
Να φαίνεται η θάλασσα γαλάζια αγκαλιά

Στον ύπνο όταν με σκέπαζες με ένα φιλί να αντέχω
Απ’ τα χαστούκια της ζωής και από το αφεντικό
Με έστελνες στο όνειρο με ένα τσαπί να σκάψω
Τη σκάλα για τον Όλυμπο ως το πρωί να βρω

Την σκάλα για τον Όλυμπο που λεν πως είναι μεγάλη
Κι αν την ανέβεις μια φορά πετάς στον ουρανό
Φέρνει τα αστέρια χαμηλά και παίρνει και η ζάλη
Το σώμα μου στη θάλασσα να βλέπω από ψηλά

Στη θάλασσα, κύμα θα γίνω στη θάλασσα
Νερό με ήλιο διάλεξα και σώμα να κρυφτώ
Στη θάλασσα, έλα  εγώ θα είμαι η θάλασσα
Μες στο γαλάζιο διάλεξα να κλείσω τα αγαπώ

Στην αγκαλιά σου έφτιαχνα φτερά για να πετάξω
Κι ας χτύπαγε αλύπητα τα μάτια μου η βροχή
Ήθελα να έρθει μια στιγμή τα σύνορα να κάψω
Άγγελος να γινόμουνα και η γη ένα νησί

Μα όταν βρήκα τα φτερά και φόρα να πετάξω
Σε χτύπησε ένας κεραυνός και  άλλαξες ζωή
Και έγινα τώρα θάλασσα τα χείλη μου να βάψω
Τη σκάλα μόνο άφησα να φτάσεις στη κορυφή

Είναι ωραία η ζωή έξω απ’ τους τοίχους-Σάκης Αθανασιάδης

                                                       
Είναι ωραία η ζωή έξω απ’ τους τοίχους

Θέλω τα μάτια μου να έχουν ασυλία
Να μη τα ανοίγω για να κλαίω
Είναι ωραία η ζωή έξω απ’ τους τοίχους
Να ακούς την άνοιξη, αυτό σου λέω

Εμπόδια μη μου βάζεις
Τη πόρτα μου να κλείνω
Γιατί θα μείνω μόνος
Και θα πνιγώ στο λίγο

Ποτέ μη με μοιράζεις
Για σώμα δεν αξίζω
Είναι ωραία όταν βρέχει
Τον κόσμο να γνωρίζω

Ξανά μη με διατάζεις
Τα μάτια μου να κλείνω
Είναι ωραία η ζωή έξω απ’ τους τοίχους
Να ακούς τα κύματα, αυτό σου λέω

Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

Με τα μαύρα ρούχα των ποιητών-Σάκης Αθανασιάδης

Με τα μαύρα ρούχα των ποιητών

Ας μου έκρυψαν
τα μαύρα ρούχα την ψυχή
δεν τρόμαξα το δρόμο
την στάση φοβήθηκα
εσένα
που έπιασες στα χέρια σου
τα όνειρα και κοιμήθηκες
Στα μαύρα μου ρούχα
λευκή ψυχή περπατάει
καινούρια φώτα με πλησιάζουν
πάντα αγαπούσα
 τα άσπρα χρώματα, τα άστρα

  Σάκης Αθανασιάδης-o μικρός ήλιος κι άλλα όνειρα του δρόμου, β΄ έκδοση (2014)


Όσο μακριά αν πάει η θάλασσα εκεί θα πάω-Σάκης Αθανασιάδης

Όσο μακριά αν πάει η θάλασσα εκεί θα πάω

Όσο μακριά μου αν α πας εκεί θα πάω
Να ζωγραφίζω τα μεγάλα σου τα μάτια
Πόσο ομορφαίνει η ψυχή στου έρωτα τα χάδια
Το σώμα που δεν τα έζησε σαν έρημο χωριό

Ακολουθώντας τη φωτιά βρήκα το δρόμο
Μέσα στη νύχτα την ανάσα σου να ζήσω
Τότε σου έλεγα το σώμα μου θα σβήσω
Αν μείνω μόνος θα παραδοθώ

Όσο μακριά αν πάει η θάλασσα εκεί θα πάω
Μήπως γλυτώσει η ψυχή μου τα σκοτάδια
Καίει το κορμί μου η βροχή χτυπάει τα τζάμια
Είναι τα μάτια σου που έλειψαν καιρό

Ακολουθώντας τη βοή ψάχνω το λάθος
Χίλιες φωνές μου έλεγαν πρέπει να σε ξεχάσω
Πως να γεμίσει η ψυχή μου αν σε χάσω
Θα μείνω μόνος θα παραδοθώ

 

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ - Τραγούδι: Γιάννης Βελίκης. Στίχοι: Σάκης Αθανασιάδης



Τραγούδι: Γιάννης Βελίκης. Στίχοι: Σάκης Αθανασιάδης. Σύνθεση - Κιθάρες: Γιάννης Βελίκης. Ηχοληψία - Παραγωγή: Χρήστος Φολτόπουλος. 
 
Στο Δρόμο της Αγάπης
Τραγούδι: Γιάννης Βελίκης. Στίχοι: Σάκης Αθανασιάδης

Σε  ένα φάρο…
Τα μάτια μου ταξίδευαν
Το πλοίο πριν να πάρω
Κι όταν θα φύγω…
Δεν θα υπάρχει πια ζωή
Τα ίχνη  θα ’χουνε σβηστεί
Θα ζω στο λίγο

Τρέξε…στο δρόμο της αγάπης πάλι τρέξε
Τη νύχτα με βιολιά κι αστέρια παίξε
Να ακούω μιας νεράιδας τη φωνή

Είναι μεγάλο το ταξίδι της αγάπης
Έχει πολλές και δύσκολες στροφές
Μα όταν θα βγεις στο δρόμο της διαβάτης
Έχει στιγμές μοναδικές

Το μόνο της ζωή μου καλοκαίρι
Αυτό που με κρατούσες απ’ το χέρι
Αυτό που με ξυπνούσες μεσημέρι
Το μόνο της ζωή μου καλοκαίρι

Τρέξε… στον ύπνο μου με  να  φακό και φέξε
Στο όνειρο βάλε φωνή και παίξε
Θα μάθεις  αν σε αγάπησα πολύ
                      
Είναι μεγάλο το ταξίδι της αγάπης
Έχει πολλές και δύσκολες στροφές
Μα όταν θα βγεις στο δρόμο της διαβάτης
Έχει στιγμές μοναδικές 

Κι όταν σαλπάρω…
Το Φως από τα μάτια σου
Να δώσεις σε ’να φάρο
Για να με πάρει αγκαλιά
Τη νύχτα πριν σαλτάρω

Δώρα…δεν χάνεται η αγάπη σε μια μπόρα
Δεν σβήνει  όταν βρεις την ανηφόρα
Αντέχει όταν είναι αληθινή

Είναι μεγάλο το ταξίδι της αγάπης
Έχει πολλές και δύσκολες στροφές
Μα όταν θα βγεις στο δρόμο της διαβάτης
Έχει στιγμές μοναδικές

Νέο βιβλίο free ebοok Το βαμβάκι που δακρύζει στο χιόνι Σάκης Αθανασιάδης

 Νέο βιβλίο free ebοok Το βαμβάκι που δακρύζει στο χιόνι, Σάκης Αθανασιάδης link

Νοέμβριος 2026
Το έργο διατίθεται δωρεάν σε ψηφιακή μορφή (free e-book) από το  https://books.google.gr/ ,

https://online.fliphtml5.com,  ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ, Freebooks.gr,

ISBN: : 978-618-84709-2-7

,1η έκδ. 2026

Γλώσσα: Ελληνική

Ebook

102 σελ.

«Το βαμβάκι που δακρύζει στο χιόνι» είναι το νέο βιβλίο του Σάκη Αθανασιάδη, το οποίο κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2026. Το έργο διατίθεται δωρεάν σε ψηφιακή μορφή 




Περιγραφή

Το βαμβάκι που δακρύζει στο χιόνι, η νέα ποιητική συλλογή του Σάκη Αθανασιάδη

Μια μεγάλη διαδρομή μέσα στην σκόνη του χρόνου 

Ωδή στο Νίκο Καζαντζάκη-Σάκης Αθανασιάδης


Ωδή στο Νίκο Καζαντζάκη

Ήξερα κάποιον που ζητούσε το θεό
Ήξερα κάποιον που μιλούσε για τα αιώνια
Ήξερα κάποιον που νερό στη έρημο είχε βρει
Και τα καρφιά που πέταγαν
Στο σώμα του τα χρόνια

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται
Στη διπλανή πλατεία
Ρακένδυτος και νηστικός
Από την ίδια πάλι συμμορία

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται
Το βλέπεις κάθε μέρα
Μπορεί να είναι αδελφός
Πατέρας και μητέρα
  
Ήξερα κάποιον που μιλούσε για θεό
Ήξερα κάποιον που γελούσε στα ρολόγια
Που πίστευε πως η φωτιά μπορεί
Να καίει στη ψυχή μια φορά
Μα αυτή η φορά να είναι αιώνια

Ο ήλιος μαύρισε κι αυτός
Απ’ του θυμού τη σκόνη
Κυρ Νίκο είσαι ζωντανός
Μες τη νεκρή τη πόλη

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

The pirate of dreams-Sakis Athanasiadis-English translation Eva Johanos

  The pirate of dreams-Sakis Athanasiadis

English translation- Eva Johanos

 

The pirate of dreams

I ruined all my shoes

walking in thousands of dreams

in the sun in the rain

asking the wind

if you are thirsty for one of my kisses

The first time I saw you in a dream

you were naked and argued with the waves

I ran in a hurry to embrace you

but your eyes cried out that I must leave

It is very late for us to walk on the sea

in a little while the day breaks and the dream ends

the next time I will surrender to you

that your blood will never grow cold, you said

Countless nights I ran far from the body

and waited in unknown seas for you to appear

to capture you like a pirate but you never came

however I remember one time a star that fell

its intense light that burned my eyes

my soul hurt for days at work

I ruined all my shoes

walking in thousands of dreams

I quit the cities I travelled to the villages

in the springtime to meet you

In a sweat I awoke in the morning

and the thing I remembered each time I awoke

is how I saw you naked in the snow

running far away so I couldn't reach you

But now that the laws lock the cities

I bought new shoes

to run far from the winters

that my blood never grow cold.

Sakis Athanasiadis

(translation: Eva Johanos)


Η Ελευθερία του σπασμένου καθρέφτη- Σάκης Αθανασιάδης

                        
Η Ελευθερία του σπασμένου καθρέφτη

Το ’20 η Ελευθερία
τη θάλασσα την κλείδωσε στον δρόμο
ποτέ δεν θα παρέβαινε τον νόμο
από την άνοιξη τα μάτια της να μολυνθούν

Ποτέ δεν έκλεινε την τηλεόραση
την είχε κάθε μέρα σαν καθρέφτη
όλα τα είχε δει μαζί της έγινε παιδί
μέσα στο σπίτι της ήταν το πανηγύρι

Το καλοκαίρι ο υπουργός
την έβγαλε μια βόλτα απ’ την οθόνη στην πλατεία
και την κρατούσε απ’ το χέρι σφιχτά
τη θάλασσα περίμενε μες το μυαλό της να της φέρει
μα οι διαφημίσεις άφησαν το ταξίδι της μισό

Έτσι περνούσαν οι μήνες
άλλαζαν οι νόμοι γελούσε ο καθρέφτης
χαρταετό σε κάνανε κι έμαθες να πέφτεις
μα πρόσεχε αρχίζει η βροχή

Την άνοιξη του ’21 η Ελευθερία
άνοιξε τα παράθυρα για να περάσει ο δρόμος
ποτέ δεν είχε καταλάβει τι έλεγε ο νόμος
για τα λουλούδια που είχαν τώρα μαραθεί

Περπάτησε μέσα στο φως για μέρες
να φύγει ο φόβος απ’ τις σφαίρες της οθόνης
κι απ’ τις φωνές να ξεχαστεί
χωρίς να ακούει πίσω της τι έλεγε ο καθρέφτης:
Η άνοιξη τον άλλο χρόνο θα σε περιμένει, υπομονή
Σάκης Αθανασιάδης Η βροχή χορεύει στα κεραμίδια (2022)

 

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026

Το γκρεμισμένο κάστρο των ηρώων-Σάκης Αθανασιάδης

Το γκρεμισμένο κάστρο των ηρώων

Φανατικοί πολεμιστές
Στο γκρεμισμένο κάστρο των ηρώων
Φρεσκοντυμένοι με σκοτάδι
Να πολεμάνε με το φως

Μαύροι απ’ το αίμα των αθώων
Αίμα που τρέχει στο ποτάμι των ηρώων
Που λούζονται οι αθάνατοι θεοί

Αυτό που υπάρχει εδώ
Είναι η πείνα της πατρίδας για ψωμί
Είναι οι πέτρες που πετάνε οι αστοί
Στο άρρωστο κορμί της
Να ηδονίζονται στο πόνο της αθανασίας


Φανατικοί πολεμιστές
Στο γκρεμισμένο κάστρο των ηρώων
Να πολεμάνε με το φως 
 Αυτό που υπάρχει εδώ
Είναι σκοτάδι τυλιγμένο με χρυσάφι
Μια απάτη που τελειώνει πριν αρχίσει η ζωή
Που οι αστοί ονόμασα δημιουργία

Κάθε Μεγάλη Παρασκευή
Μεγαλώνει η στάχτη στη ψυχή
Κι αυτή η στάχτη μένει εκεί
Για μέρες, για μήνες για χρόνια, για μια ζωή

Βουνό που κρύβει τον ήλιο να μη γελάω, να φοβάμαι
Γιατί ο φόβος τρέφει το μίσος
Και πρέπει να μισώ κάθε τι διαφορετικό
Για να υπάρχω στη σιωπή των αθώων

Αυτό που υπάρχει εδώ
Είναι η άνοιξη που κλαίει
Κάθε άρνηση είναι ο θάνατός σου λέει
Στο κοπάδι αν δεν μπεις πολεμιστής

Αυτό που υπάρχει εδώ
Είναι το άρμα των κομπάρσων
Το πλήθος των άσσων, των ειδικών
Των μαλακισμένων απλά στα λαϊκά παιδιών
Που φτύνουν τα μάτια της ιστορίας
Να μη βρεθεί η αλήθεια στο χώμα
Κι ελευθερώσει το φως

Δρόμοι της άμμου-Σάκης Αθανασιάδης


                               
Δρόμοι της άμμου

Τρέχω ξανά πριν βγει το φεγγάρι
Η μέρα σιωπής τελειώνει καλά
Σφυρίζει ο άνεμος άγριο το κύμα
Το γέλιο του χειμώνα στην ερημιά

Αστέρια παγωμένα στη θάλασσα πέφτουν
Τα μάτια του φάρου κοιτούν τα νερά
Τα πόδια μου κάηκαν σε δρόμους της άμμου
Σε δρόμους του τίποτα που ήταν χαρτιά

Θέλω να μάθω η ψυχή σου αν καίει
Κάθε χειμώνας να φεύγει μακριά
Να βγεις ως την άνοιξη που ζουν οι ωραίοι
Γιατί απ’ τα μάτια η αγάπη περνά

Πάω στο σπίτι σκαλίζω τα χρόνια
Η στάχτη τους κρύα σκόρπια παντού
Κυρίες βολεμένες μικρές απουσίες
Στα παντελόνια ενός άγριου θεού

Κοιτάω απ’ το παράθυρο φυσάει ακόμα
Μια γάτα ανεβαίνει το γρατζουνά
Την βάζω στο σπίτι με νιαουρίζει
Τα μάτια της λένε είμαι τώρα καλά

Τα πόδια μου κάηκαν σε δρόμους της άμμου
Σε δρόμους του τίποτα που ήταν χαρτιά
Μεγάλωσα κι έπαθα σαν όλους τους άλλους
Μα εγώ δεν κατάφερα να ζω για λεφτά

Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

Θάλασσα Ομόνοιας-Σάκης Αθανασιάδης

Α. Τάσσος-χαρακτικό «17 Νοέμβρη 1973»
                          
   Θάλασσα Ομόνοιας

Περνούσαν οι Νοέμβρηδες από την Πατησίων
Φωνάζανε συνθήματα «στην θάλασσα» Ομόνοιας
Χτυπούσαν τα παράθυρα για να ξυπνήσει η «θάλασσα» μα η «θάλασσα» κοιμόταν
Ο άνεμος έπαιρνε τα συνθήματα μακριά
Κι όσο περνούσε ο θυμός και τα μαλλιά αρπίζανε
Τα λιώσανε οι Δεκέμβρηδες σαν να ήταν παγωτά

Σε άγνωστα μέρη περπατώ παρατημένα
Το καλοκαίρι κράτα αγκαλιά
Στα μάτια σου για μένα που είμαι  ξένος
Χειμώνας ήτανε εδώ Χειμώνας είναι ακόμα
Κάποια πληρώθηκαν με μετρητά
κι άλλοι πια τώρα φωνάζουν μόνο για το κόμμα

Όσο περνούσε ο καιρός γνωστοί χαθήκανε
Κάθισαν στις καρέκλες τους και μέτραγαν τα λόγια
Που πήγαν οι Νοέμβρηδες ποτέ τους δεν μου είπανε
Κοιτούσαν να χαλάσουν της μνήμης τα ρολόγια

Κι έτσι το μαύρο απλώθηκε μακριά ως την Σαλονίκη
Σε κάμπους, σε λιμάνια, σε χωριά
Και οι φοιτητές ξεχάστηκαν στο απλήρωτο το νοίκι
Οι βάρβαροι επιστρέψαν  μοιράζουν δανεικά

Σε άγνωστα μέρη περπατώ
Πεθαίνω για μια μέρα
Σηκώνομαι κι αναζητάω τον θεό
Που πήγαν οι Νοέμβρηδες ποτέ πια δεν ρωτάω
Τα μάτια τους γνωρίζω απ' τις πληγές
 Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

Ο Αιχμάλωτος θεός-Σάκης Αθανασιάδης

 

Ο Αιχμάλωτος θεός

Με τον καιρό κατάλαβα πως ήταν μια παγίδα
Να μπω κι εγώ στο σύστημα απλό λογισμικό
Κι αντί να ψάχνω πέρασμα στον έρωτα να πάω
Το Δία να μου δείχνουνε στο χώμα και γυμνό

Ψάχνω τη δύναμη λοιπόν να πάρω ένα ψαλίδι
Μήπως και κόψω το σκοινί που σφίγγει την καρδιά
Πριν η ανάσα μου η μικρή χαλάσει σαν παιγνίδι
Και με πετάξουν άχρηστο σε κάποια αμμουδιά

Βγάζω απ’ τα μάτια μου λάσπη και χώμα
Κι όλα τα ψεύτικα τα δώρα εκδοτών
Μιλάει ο καθρέπτης και μου λέει άκου τώρα
Ο ουρανός δεν δέχεται αιχμάλωτο θεό

Με τον καιρό κατάλαβα πως ήταν μια παγίδα
Να μπω κι εγώ στο κάστρο τους και εκεί να κλειδωθώ
Κι αντί να χτίζω όνειρα τη νύχτα με τους ήχους
Κατάδικος στο κάστρο τους τις πέτρες να χτυπώ

Χάθηκαν τα παιδιά απ’ το παράθυρό μου
Ξυπόλυτη πια βλέπω την ελπίδα σε παγκάκια
Να περπατάει μόνη νύχτα στα σοκάκια
Τα όνειρα στα χέρια της να λιώνουν παγωτό

Με τον καιρό κατάλαβα πως ήταν μια παγίδα
Να μπω κι εγώ στο κάδρο τους να φωτογραφηθώ
Μα το κουστούμι πούλησα να βρω μια ελπίδα
Για να μιλώ στον ήλιο μου και στο μικρό μου γιό