Σιωπή (Πρώτη δημοσίευση) Σάκης Αθανασιάδης

   (Πρώτη δημοσίευση) 

                    Σιωπή

                                                                                      Σάκης Αθανασιάδης cop.2024

Τίποτα δεν είναι αδύνατο, τίποτα αν ζεις για άλλες ζωές-Σάκης Αθανασιάδης

Τίποτα δεν είναι αδύνατο, τίποτα αν ζεις για άλλες ζωές

 

Το μαχαίρι μου είπες, το μαχαίρι που τρυπάει το σύννεφο

Θα πρέπει να το ψάξεις στη σκόνη των δρόμων

Το καθαρό του το νερό που σπάει τα δόντια των νόμων

Θα πρέπει να το πιεις για να αλλάξεις

 

Τη ψυχή σου μου είπες, τη ψυχή σου που πηγαίνει στο σύννεφο

Θα πρέπει να την φτιάξεις με φωτιές

Στον άνεμο να αντέχει να καίει τις κραυγές

Τίποτα δεν είναι αδύνατο, τίποτα αν ζεις για άλλες ζωές

 

Από τότε γυρίζω στους δρόμους

Σημαδεύω τα σύννεφα και πετώ τη φωνή μου

Σημαδεύω τον εαυτό μου μα φοβάμαι να παραιτηθώ

Γιατί το όνειρο φωνάζει: Έλα πιάσε με, είμαι εδώ

Τίποτα δεν είναι αδύνατο, τίποτα αν ζεις για άλλες ζωές

 

Και ελπίζω πως θα βρω το μαχαίρι να τρυπήσω το σύννεφο

Το καθαρό του το νερό να μου φέρει πίσω τη ψυχή

Που φεύγει λίγο- λίγο απ’ το κορμί μου

Σάκης Αθανασιάδης
το γκρεμισμένο κάστρο των ηρώων-2015

Ένα περιστέρι κοιτάζει τη βροχή που λιώνει το χιόνι-Σάκης Αθανασιαδης

Ένα περιστέρι κοιτάζει τη βροχή που λιώνει το χιόνι

Πάω πίσω τις μέρες βλέπω στη μνήμη μου φόβο

μπροστά κοιτάζω δεν βλέπω το δρόμο

μονάχα ένα άγριο ποταμό που μοιάζει να γελάει

μόλις παρασύρει το φεγγάρι στα νερά του και το σπάει

Ιερόσυλες κότες προσκυνούν τον βεζίρη

ποιά θα χτυπήσει ποιά για να σωθεί

θα φταίει η λάσπη η πολύ

κλείνω τα μάτια μη λερωθούν σε αυτό το πανηγύρι

Ένα περιστέρι κοιτάζει τη βροχή που λιώνει το χιόνι

ακούω ένα μπαμ πάω να δω, κόκκινο το λευκό

το δυνατό μπορεί να σκοτώνει

ιερόσυλες κότες προσκυνούν το θεό που πληρώνει

Ταξίδευε ο καπνός μακριά απ’ το αναμμένο τζάκι

κράτησα την καρδιά. έκαψα τα ξωτικά

μικρό το βήμα στις πέτρες της ελευθερίας

μα νοιώθω το αίμα να καίει την καρδιά

Πάω πίσω τις μέρες στη μνήμη βλέπω φόβο

κοιτάζω μπροστά δεν βλέπω το δρόμο

σε ένα αγόρι λέω τα χρώματα μη χάσεις

οι θάλασσες των ποιητών μια μέρα θα σε βρουν

Ένα φεγγάρι κοιτάζει απ’ το παράθυρο - Σάκης Αθανασιαδης (2018)

Πρόσφυγας- Σάκης Αθανασιάδης

Πρόσφυγας

Δρόμος στρωμένος με ζωές

η ελευθερία

και η ιστορία κόκκινη στους αιώνες

στη γη μου

Στην ησυχία του βουνού

πιάνουν κουβέντα για το χθες

πλατάνια και βελανιδιές

σε χαϊδεύει ο ουρανός

το δέρμα βάφεται πράσινο

Από εκεί έρχομαι

εδώ ανάμεσά σας

με λίγο βαρδάρη στα μάτια

με ποιήματα

 Σάκης Αθανασιάδης-o μικρός ήλιος κι άλλα όνειρα του δρόμου, β΄ έκδοση (2014)

Καρδερίνες από πλαστελίνη-Σάκης Αθανασιάδης

                         

Καρδερίνες από πλαστελίνη

Είχα βρει το παράθυρο που κρατούσε

τον χειμώνα δικό του ο ήλιος

να ακονίζει ατάραχος δόντια της μοναξιάς

μα η νύχτα τον πρόδωσε έπεσε πάλι χιόνι

και το φως ήταν άσπρο

να φοβάται τα όνειρα

ένα παιδί που ήθελε να περπατήσει ξυπόλυτο 

εκεί που ταξιδεύει η βροχή

την θάλασσα να συναντήσει

Καρδερίνες από πλαστελίνη

είχα βάλει στα δέντρα

να έρχονται παγωμένα πουλιά

το τραγούδι του χειμώνα να ακούω

όταν φύγω μακριά να θυμάμαι

τα πουλιά που μιλούσαν την δική μου φωνή

Είχα δει άγριο ήλιο το καλοκαίρι

τους τοίχους που γρατζουνούσε 

κι ήθελε να μου κάψει

την βάρκα με τα όνειρα και τα πανιά

μέχρι η θάλασσα απ’  μάτια μου να  βγει

Καρδερίνες από πλαστελίνη

αφήνω τώρα δώρο στο παιδί

γιατί από την άμμο της ψυχής ο ποταμός

στα μάτια του ορμητικός θα φτάσει

Σάκης Αθανασιάδης cop.2023

Κλέφτης της βροχής-Σάκης Αθανασιάδης

                 

   Κλέφτης της βροχής

Πάντα ήθελα μια θάλασσα

Το σώμα της να χαϊδεύω

Κι όλο αναζητούσα κύματα

Στους δρόμους να ζεσταθώ

Μα τώρα είμαι εδώ και γράφω απλά για σένα

Γιατί πριν από σένα δεν υπήρχε τίποτα

Γιατί πριν από σένα δεν υπήρχε φως 

Μόνο οι δρόμοι της νύχτας υπήρχαν

Καμένοι από τσιγάρα

Προφήτες που έβριζαν συνεχώς

Μη μου το πεις αν είμαι κλέφτης της βροχής

Γιατί  είσαι η θάλασσα που το σώμα μου έχεις

Πάντα ήθελα να ήμουν  κοντά

Στα ορμητικά νερά του Αξιού

Τον παγωμένο ήλιο να βλέπω

Να αντέχω  ξανά και ξανά

Στους υπονόμους των λογικών

Πριν από σένα δεν υπήρχε τίποτα

Πριν από σένα φώναζε μόνο η σιωπή

Σε ποιον να μιλούσα και να πω τι

Χιλιάδες νόμοι με αναγνώριζαν σαν αριθμό

   Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

Μα ο άγγελος μου έχει κόκκινα φτερά-Σάκης Αθανασιάδης

Μα ο άγγελος μου έχει κόκκινα φτερά

Νομίζεις έχασα το δρόμο

Και ταξιδεύω σε μια έρημο χωρίς νερό

Πως ξέχασα για πάντα αυτό το τρένο

Που έλεγα θα βγει στον ουρανό

Αυτό που ξέχασα είναι αυτό που λες ζωή

Αυτό το ψέμα που μου στέλνεις να με σώσει

Δεν έχει αγκαλιά ψυχής για το κορμί

Έχει αιμάτινο φιλί με κρύα στάχτη

Μα ο άγγελος μου με κρατάει αγκαλιά

Με περπατάει στο σκοτάδι

Τα βήματά σου να ακούω βιαστικά

Βοήθεια να φωνάζουν κάθε βράδυ

Μα ο άγγελος μου έχει κόκκινα φτερά

Και μου χαρίζει κάθε νύχτα ένα χάδι

Τόσο μακριά απ’ το φόβο με πετά

Που το κορμί καθόλου δεν με νοιάζει

Νομίζεις τρέμω μη χαθώ μέσα στη κρίση

Νομίζεις τρέχω να γλιτώσω απ’ τη λάσπη εποχής

Και ελπίζεις να γυρίσω με σπασμένα φτερά

Στο χώμα να με βλέπεις για να με λυπηθείς

Αυτό που κέρδισα, αυτό που λες εσύ φυγή

Είναι ο δρόμος που το βλέμμα μου έχει σώσει

Δεν έχει κρύο η ψυχή

Και ο άγγελος ποτέ δεν θα προδώσει

Μα ο άγγελος μου με κρατάει αγκαλιά

Με ταξιδεύει από πόλη σε άλλη πόλη

Κάτι ανέραστα κορμιά πυροβολούν ξανά

Τα μάτια τα ανοιχτά και τη ζωή τους όλη

Σάκης Αθανασιάδης
το γκρεμισμένο κάστρο των ηρώων-2015

Με τα μαύρα ρούχα των ποιητών-Σάκης Αθανασιάδης

Με τα μαύρα ρούχα των ποιητών

Ας μου έκρυψαν

τα μαύρα ρούχα την ψυχή

δεν τρόμαξα το δρόμο

την στάση φοβήθηκα

εσένα

που έπιασες στα χέρια σου

τα όνειρα και κοιμήθηκες

Στα μαύρα μου ρούχα

λευκή ψυχή περπατάει

καινούρια φώτα με πλησιάζουν

  boy-leading-a-horse-1906              πάντα αγαπούσα

  Pablo Picasso                                 τα άσπρα χρώματα, τα άστρα

  Σάκης Αθανασιάδης-o μικρός ήλιος κι άλλα όνειρα του δρόμου, β΄ έκδοση (2014)

Γυμνοί μου Άγγελοι-Σάκης Αθανασιάδης

                                  

           Γυμνοί μου Άγγελοι

Βρήκα πηγή για να πλυθούνε οι ψυχές

Βαγόνια που έπιασαν σκουριά μες το χειμώνα

Που λέρωσαν με αρρώστιες δυτικές

Και έμειναν στην έρημο αιώνια

Πέφτει φωτιά στη γειτονιά μα εσύ

Στης τηλεόρασης ο δύτης στα σκοτάδια

Σε μια πισίνα που έχει αίμα από παιδιά

Και από αυτόχειρες που φύγανε τα βράδια

Περνάω το δρόμο και χτυπάω με φωνές

Χτυπάω με πέτρες τα κορμιά τα σκουριασμένα

Βρήκα πηγή για να πλυθούνε οι ψυχές

Βρήκα νερό να βγάζω τα όνειρα απ’ το ψέμα

Απ’ του Αχέροντα τις άγριες πηγές

Που ξεκουράζονται οι ψυχές για το ταξίδι

Παίρνω το κέρμα που ξεχάστηκε εχθές

Γυμνοί μου άγγελοι σε  ένα πανηγύρι

Πέφτει φωτιά στη γειτονιά μα εγώ

Ξυπνάω με ήχους τα όνειρα τα νυσταγμένα

Βρίσκω πηγή για να πλυθούνε οι ψυχές

Βαγόνια που έμειναν στα χρόνια σκουριασμένα

• Σάκης Αθανασιάδης
  •  τα παπούτσια του μάγου χρόνου και άλλα ποιήματα-Β’ έκδοση (2014)

Να λέω ακόμη σε αγαπώ-Σάκης Αθανασιάδης

Να λέω ακόμη σε αγαπώ

Ο δρόμος που σχεδίασες

Σε ένα χαρτί να τρέξω

Έχει επάνω

Μια πυξίδα μη χαθώ

Να βρω ένα κόλπο

Πως να σβήνω το θυμό μου

Να θυμηθώ  μου λες πως έπαιζα

Μικρός πάλι κρυφτό

Τα κόκκινα τα σύννεφα

Να σβήσω απ’ το μυαλό μου

Πριν βγάλω απ’ τα μάτια μου

Φωτιά με αυτή καώ κι εγώ

Πριν ρίξω βάρος στα φτερά

Ενός παιδιού μέσα του πόνο

Τώρα που σπάει το αυγό

Και βγαίνει το ερπετό

Ρίχνω τον φράχτη καθαρίζω

Όλα τα μαύρα απ’ την καρδιά

Οι λάσπες που έπεσαν στα μάτια

Να φύγουν σαν πλυθούν ξανά

Κι έτσι θυμώνω και τις πέτρες βγάζω

Από τον κόσμο μου μακριά

Σπίτι δουλειά κι αφωνία

Χέρια που χτίζουν τη καρδιά

Μη λες πως χάνω αφού όλο δίνω

Ενώ μαζεύουν  χρήματα οι πολλοί

Στη ανηφόρα μου σκοτώνω

Το άγριο που έχω στη ψυχή

Και βρίσκω άστρα πάλι μόνο

Το μαύρο μου έχει κρυφτεί

Να δίνω δύναμη και ρόλο

Στο αδύναμο λίγη φωνή

Μη λες θυμώνεις που όλο χάνω

Ενώ κερδίζω ένα κομμάτι εαυτό

Για να μπορώ να σε κοιτάζω

Να λέω ακόμη σε αγαπώ

• Σάκης Αθανασιάδης
  •  τα παπούτσια του μάγου χρόνου και άλλα ποιήματα-Β’ έκδοση (2014)

 

Τενεκεδένια ποτάμια -Σάκης Αθανασιάδης

  

Τενεκεδένια ποτάμια

Νυχτερίδες τα βράδια

χορεύουν στα τζάμια

χαλασμένα τα φώτα απ’ τις βροχές

τενεκεδένιο σχολείο  

που σκουριάζεις στο κρύο

φοιτητές σε κομπιούτερ γιατί θες

Αστυνόμοι με κράνη

με φυλάνε και πάλι

ένας νέος κόσμος με σιωπές

Θα κλείσω τα παράθυρα

να μην περάσει ο χειμώνας

από τις μάσκες του

τα ματιά μου μην μολυνθούν

θέλω να βλέπω οπαδούς από το κόμμα

τους θεούς τους να χειροκροτούν

θέλω να βλέπω τους πιστούς μεθυσμένους

για ένα νόμισμα να με ποδοπατούν

Πειρατές τα άδεια βράδια

με σπαθιά στην οθόνη τενεκεδένια ποτάμια

ένας νέος κόσμος με απειλές

μα θα περπατάω δίχως να ρωτάω

τι χάθηκε τι έμεινε στις τσέπες απ’ το χθες

Σάκης Αθανασιάδης Η βροχή χορεύει στα κεραμίδια (2022)

Ωδή στο Νίκο Καζαντζάκη-Σάκης Αθανασιάδης

   Ωδή στο Νίκο Καζαντζάκη

Ήξερα κάποιον που ζητούσε το θεό

Ήξερα κάποιον που μιλούσε για τα αιώνια

Ήξερα κάποιον που νερό στη έρημο είχε βρει

Και τα καρφιά που πέταγαν

Στο σώμα του τα χρόνια

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται

Στη διπλανή πλατεία

Ρακένδυτος και νηστικός

Από την ίδια πάλι συμμορία

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται

Το βλέπεις κάθε μέρα

Μπορεί να είναι αδελφός

Πατέρας και μητέρα

  

Ήξερα κάποιον που μιλούσε για θεό

Ήξερα κάποιον που γελούσε στα ρολόγια

Που πίστευε πως η φωτιά μπορεί

Να καίει στη ψυχή μια φορά

Μα αυτή η φορά να είναι αιώνια

Ο ήλιος μαύρισε κι αυτός

Απ’ του θυμού τη σκόνη

Κυρ Νίκο είσαι ζωντανός

Μες τη νεκρή τη πόλη

Σάκης Αθανασιάδης 

• Σάκης Αθανασιάδης
  •  τα παπούτσια του μάγου χρόνου και άλλα ποιήματα-Β’ έκδοση (2014)

Ένα Χωράφι Ουρανός- Σάκης Αθανασιάδης

Ένα Χωράφι Ουρανός

Πατέρα που κοιμήθηκες

Κι άρχισες τα ταξίδια

Το ξέρω είναι δύσκολο

Να βρεις δρόμο για εδώ

Τις πόλεις δεν αγάπησες

Τα κτίρια που είναι ίδια

Τα σώματα που τρέχουνε

Να πέσουν στο κενό 

Αυτούς που όλο σκέφτονται

Τα όνειρα να δέσουν

Και βλέπουν στο ταβάνι τους

Τον έναστρο ουρανό

Θέλω την πλάτη να γυρνώ

Οι μύτες τους να πέσουν

Γιατί αν δεν τους προσκυνώ

Ο κόσμος τους νεκρός

Οι άγγελοι λένε οι σοφοί

Πως ζουν με τα ταξίδια

Και όταν γυρίζανε ξανά

Πίσω στον ουρανό

Καινούργιες  φτιάχνουν διαδρομές

Ποτέ δεν κάνουν ίδιες

Ίσως μπορεί καμιά φορά

Κάποιος να φτάσει εδώ

Πατέρα που αρνήθηκες

Τα γήινα ταξίδια

Να σπείρεις στο χωράφι μου

Γαλάζιο ουρανό

Όλα τα ρίξαν στη φωτιά

Μα μείναν τα στολίδια

Τα όνειρα που έριξες

Από τον ουρανό

Σάκης Αθανασιάδης

•  τα παπούτσια του μάγου χρόνου και άλλα ποιήματα-Β’ έκδοση (2014)

Τα Τριαντάφυλλα του Οκτώβρη-Σάκης Αθανασιάδης

                          

Τα Τριαντάφυλλα του Οκτώβρη

  

Στα ψέματα των άδειων δρόμων

Ακούω τη βροχή

Πιασμένος στην παγίδα των νόμων

Με αλυσίδα χρυσή

Μιλάω για να ακούς εσύ

Μα ακούω τη φωνή μου

Τον άνεμο που έχει γιορτή

Μέσα στη φυλακή μου

Σου λέω τα τριαντάφυλλα του Οκτώβρη

Πως μυρίζουν πολύ

Αν τα έβρισκες κι ερχόσουν πάλι

Θα είχα γίνει παιδί

Σου λέω τα τριαντάφυλλα του Οκτώβρη

Μου μυρίζουν φιλί

Αν τα έφερνες θα άκουγα πάλι

Η αγάπη μπορεί

Μιλάω για να ακούς εσύ

Μα ακούω τη φωνή μου

Στα χώματα των άδειων δρόμων

Στην άγια σιωπή μου

Σάκης Αθανασιάδης 

• οι ανάσες των εραστών (2014)

 

Καμένη πόλη-Σάκης Αθανασιάδης

Καμένη πόλη

Ουρλιάζουν μεθυσμένα αυτοκίνητα

Τρομάζω απ’ τις φυλές του τέλους

Ζω σε μια καμένη πόλη

Που κάτω απ’ τις στάχτες της θα βρεις αγγέλους

Μοιράζουνε αέρα κι ακίνητα

Και στήνουμε χορούς πετυχημένους

Λατρεύουνε να χτίζουνε τα σύνορα

Να μην περάσει ο θεός κουρελιασμένος

Ζω σε μια καμένη πόλη

Με καρφωμένα τα παράθυρα

Μη με ρωτάς γιατί αδειάζει η χώρα

Κοίτα την πόλη σου

Ξέρεις γιατί

Στην άκρη σκάβουνε το χώμα οι εργάτες

Τα μάτια μου σκεπάζουν κι αποχωρούν

Γυρίζουν πίσω κατουράνε σαν πελάτες

Χαμογελάνε πριν τις μπίρες τους να πιούν

Ζω σε μια καμένη πόλη

Μα κάτω απ’ τις στάχτες της θα βρεις αγγέλους

Που δεν πετάνε πια γιατί είναι φοβισμένοι

Αφού στην πόλη αυτή το φως πυροβολούν

Ζω σε μια καμένη πόλη με ιερούς πολεμιστές

Που φαρμακώνουν κάθε μέρα τις ψυχές

Μη με ρωτάς γιατί αδειάζει η χώρα

Κοίτα την πόλη σου

Ξέρεις γιατί

  Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)