Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2018

Η μόνη μου αλήθεια είναι το λάθος (πρώτη δημοσίευση)Σάκης Αθανασιάδης


                                    (πρώτη δημοσίευση)
Η μόνη μου αλήθεια είναι το λάθος

Βρήκα μια θάλασσα που είχε στο σώμα της σημάδια
Απ’ το φεγγάρι που τη χάιδευε τα βράδια
Η μόνη μου αλήθεια είναι το λάθος
Που αγάπησα τη θάλασσα με τόσο πάθος

Όλα είναι αλήθεια όλα είναι τρομακτικά
Οι φύλακες με τους φυλακισμένους μοιάζουν ίδιοι
Περήφανος κι ας είμαι κανένας στη στεριά
Αν καταφέρω να χαράξω μια ψυχή με ένα στίχο

Πήρα ξανά απ’ το δρόμο τη φωνή μου
Αυτή που σύντροφοι την πέταξαν στην σκόνη
Να σταματήσει κάθε απειλή
Η αριστερά μην πληγωθεί απ’ την δημοκρατία

Όλα είναι αλήθεια όλα είναι τρομακτικά
Το είπαν χίλιες δυο φορές για να το συνηθίσεις
Χωρίς ναρκωτικά κι εύκολα λεφτά
Χαζός κι ασήμαντος θα καταντήσεις

Η μόνη μου αλήθεια το ξέρω είναι το λάθος
Μα είναι ένα λάθος που με βοηθά
Τον θάνατο να μην τον προσκυνήσω
Cop.2018 Σάκης Αθανασιάδης

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2018

Στο δάσος του ονείρου(πρώτη δημοσίευση)Σάκης Αθανασιάδης


                         (πρώτη δημοσίευση)
      Στο δάσος του ονείρου

Σφυρίζει ένα τρένο
Μα δεν υπάρχουν στις ράγες βαγόνια
Μονάχα ένα ματωμένο φεγγάρι στον ουρανό
Που θέλει στο μυαλό μου να μπει
Για να σπάσω αιώνια

Μα αφού έμαθα στον φόβο
Πρέπει από παντού να περάσω
Μόνος, μια αναπνοή πριν το τέλος
Στο δάσος του ονείρου να φτάσω

Στο δάσος του ονείρου
Να σε κρατάω αγκαλιά μες το χιόνι
Μες το άσπρο φως       
Να ακούω τι μου λένε τα μάτια σου

Να μην κρυώνω με τα πόδια γυμνά
Τα χέρια μου να απλώνω
Το φεγγάρι στα μαλλιά σου να πιάσω
Η ψυχή μου να μάθει την αγάπη

Κι αν όλα πάνε στραβά και δεν φτάσω
Θα έχει μείνει ο δρόμος
Και το τέλος θα γίνει η βροχή
Σε μια καινούργια διαδρομή

Γιατί θα πρέπει αυτή τη φορά να περάσω
Ποτάμια που σπάνε τις πόλεις
Τις μηχανές που τρώνε ανθρώπους
Στο δάσος του ονείρου να φτάσω

Να ακούσω τι μου λένε τα μάτια σου
Η ψυχή μου να μάθει την αγάπη
Cop.2018 Σάκης Αθανασιάδης  

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2018

Κάπου στη Μέση Κάπου στο Πουθενά-Σάκης Αθανασιάδης


Κάπου στη Μέση Κάπου στο Πουθενά

Σε πόλεις που έχουν αστυνόμο για τον έρωτα
Θεά  γυμνή η μοναξιά θα έρχεται δίχως  χέρια
Σε πόλεις που έχουνε  ουλές στο σώμα από μαχαίρια
Θεά  γυμνή η μοναξιά θα σβήνει όλα τα σχέδια

Άγιος ο δρόμος  μου στις ήσυχες τις  μέρες
Θα με  φωνάζει να κρυφτώ στις καλησπέρες
Στο σώμα μου αντί φιλί θα στέλνει σφαίρες
Άγιος ο δρόμος  μου στις ξένες μόνο μέρες

Κάπου στη μέση κάπου στο πουθενά
Θα πέφτει μια βροχή μια αλήθεια θα ξυπνά
Κάπου στη μέση κάπου στο πουθενά
Δεν θα είναι αυταπάτη μα ανάγκη η αγκαλιά

Κάπου στη μέση κάπου στο πουθενά
Θα υπάρχει μια πηγή να πιω νερό που ξεδιψά
Κάπου στη μέση κάπου στο πουθενά
Το φόβο μου μπορώ να τον πετάξω στη φωτιά

Σε πόλεις που έχουν αστυνόμο για τον έρωτα
Θεά  γυμνή η μοναξιά θα έρχεται δίχως χέρια
Ψυχές θα λιώνουν σε παγκάκια καλοκαίρια
Άδεια θα μένουν τα χαρτιά σε όλα μου τα σχέδια

Μη με διατάζεις να κρυφτώ να μη ξυπνάω τις μέρες
Θεά  γυμνή μου μοναξιά τον τόκο έχεις πάρει
Μη με ζυγώνεις δεν μπορώ να δώσω άλλες μέρες
Θεά  γυμνή μου μοναξιά σκληρό μου μαξιλάρι
Σάκης Αθανασιάδης 

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2018

Το καλάθι με τα ψέματα-Σάκης Αθανασιάδης


Το καλάθι με τα ψέματα

Σε μια αργία του μυαλού
Άνοιξα το καλάθι με τα ψέματα
Κι άκουσα τις πόρτες να μιλάνε
Κόκκινες έβλεπα τις σημαίες
Κόκκινα τα φύλλα στα δέντρα
Κόκκινα όλα.
Σε μια αργία του μυαλού
Άκουσα το γέλιο των τοίχων
Άγγιξα χιλιάδες φωνές.
Στην υγρασία των ματιών
Φώναζαν οι μουσικές στους δρόμους
Ο πόνος των βημάτων φώναζε
Πέθαιναν οι Έλληνες
Και πέθαιναν για πάντα
Όπως πεθαίνουν για πάντα οι φοβισμένοι
Σε μια αργία του μυαλού
Άνοιξα το καλάθι με τα ψέματα
Τη φωτιά βρήκα
Κι έκαψα όλες τις πόρτες.
Τυλιγμένος με λίγο ουρανό
Λαχτάρισα των πουλιών το τραγούδι
Μα είχε σβήσει ο ήλιος
Γιατί πέθαιναν οι Έλληνες
Και πέθαιναν για πάντα
Όπως πεθαίνουν για πάντα οι φοβισμένοι
Σάκης Αθανασιάδης

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2018

Στη δική μου πατρίδα (πρώτη δημοσίευση)Σάκης Αθανασιάδης


                (πρώτη δημοσίευση)
Στη δική μου πατρίδα
Η δική μου πατρίδα έχει ήλιο
Κόκκινα σύννεφα που μυρίζουν βοριά
Έχει άρωμα από χώμα στα καφενεία
Και κάρβουνα του εμφυλίου
Ανάμεσα στις σπασμένες πέτρες

Στη δική μου πατρίδα
Τα τρυγόνια της άνοιξης χορεύουν στο φως
Κι όταν κουρνιάζουν στις λεύκες
Ακούνε το τραγούδι του Αξιού

Η δική μου πατρίδα είναι το μάτι ενός φακού
Στη σιωπή του χειμώνα
Τα ερειπωμένα φυλάκια στο χιόνι
Τα τρακτέρ που ουρλιάζουν σαν σκυλιά
Το φιλί της βροχής

Ασπίδες από χιόνι έχουν στη δική μου πατρίδα
Για να γλυτώσουν  απ’ τον μεθυσμένο ήλιο
Γιατί το πολύ φως πονάει
Αυτούς που  αγάπησαν μόνο τον εαυτό τους 
Και χάλασαν όνειρα ακούγοντας τα σκυλιά να τραγουδούν    
Cop.2018 Σάκης Αθανασιάδης