Σάββατο, 17 Μαρτίου 2018

Αλλά θα ήταν ωραία να ήμουν το αίμα το δικό σου- Σάκης Αθανασιάδης


Αλλά θα ήταν ωραία να ήμουν το αίμα το δικό  σου

Κράτα με όσο μπορείς στο φως να σε κοιτάζω γυμνή
Για μια φορά να ζήσω τη μεγάλη εκδρομή
Μακριά από εδώ ψηλά στα βουνά
Ή σε ένα νησί που ο άνεμος μιλά

Κράτα όσο μπορείς στο φως να είμαι ο εαυτός  μου
Καθρέπτης που δεν σπάει στη μέση το όνειρό μου
Θέλω να με κοιτάς να μεγαλώνω τη ψυχή
Να πέφτω να σηκώνομαι να μη φοβάμαι το κακό πως θα ’ρθεί

Πολλά ζητάω ξέρω πολλά ζητούσα πάντα
Κι έτσι έμαθα να υποφέρω με λεπίδες ελπίδες
Θα ήταν ωραία όμως να ήμουν το αίμα το δικό  σου
Θα ήταν ωραία να άνθιζε μέσα στη κρίση η ψυχή

Πολλά ζητάω ξέρω πολλά ζητούσα πάντα
Μέσα στο στίχο να ακούς που αναπνέω
Θα ήταν ωραία όμως να ήμουν ο ήχος δικό  σου
Θα ήταν ωραία να έβαζες εσύ τη μουσική

Όταν τα μάτια μου είναι κλειστά
Να μου μιλάς για το δρόμο που βλέπεις
Θα ήταν ωραία να με αγκάλιαζες τα κρύα πρωινά
Μετά να πετούσες στο κορμί μου φωτιά

Πολλά ζητάω ξέρω πολλά ζητούσα πάντα
Έτσι έμαθα να υποφέρω με λεπίδες ελπίδες
Μα τις φωνές τις αντέχω τη σιωπή μου την είδες
Αλλά θα ήταν ωραία να ήμουν το αίμα το δικό  σου
Θα ήταν ωραία να άνθιζε μέσα στη κρίση μια καρδιά

Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2018

Η αμαρτία μου είναι η σιωπή-Σάκης Αθανασιάδης



                                 
Η αμαρτία μου είναι η σιωπή

Βγήκα μια μέρα ξανά να σε ψάξω
Μα εσύ αγάπη μου είχες χαθεί
Μονάχες γυναίκες μπροστά περπατούσαν
Απελπισμένες και ψάχναν φωνή

Στα χέρια τηλέφωνα είχαν
Και τα κρατούσαν σαν φυλαχτά
Ίσως με αυτά κοινωνούσαν
Ίσως το μέλλον να θέλει φυτά

Τότε κατάλαβα πως έμεινα μόνος
Που περπατάω με τα χέρια αδειανά
Όμως φοβάμαι στο νέο μου μέλλον
Οι εταιρείες θα φτιάχνουν κορμιά 

Αν με ακούς πες το κι εσύ
Που παραδόθηκες σε χάρτινους θεούς
Πες το κι εσύ
Η αμαρτία μου είναι η σιωπή

Βγήκα μια μέρα απ’ την παγίδα
Να αποκτήσω και πάλι φωνή
Αφού κατάλαβα πως πέρασαν χρόνια
Που η αμαρτία μου είναι η σιωπή

Μέσα στη νύχτα τώρα θυμάμαι
Πως το σκοτάδι φέρνει πάντα το φως
Μα όταν πέφτω
Η αγάπη πονάει δυστυχώς

Πες το κι εσύ
Που αγάπησες το σώμα σαν ψυχή
Η αμαρτία μου είναι η σιωπή

Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2018

Την άνοιξη ανθίζει η καρδιά-Σάκης Αθανασιάδης



Την άνοιξη ανθίζει η καρδιά

Τρέχει ο χειμώνας μου μακριά, σχεδόν με βρίζει
Σαν κατεβαίνω στη καρδιά και μεγαλώνω
Αφού η αγάπη, αγάπη μου τον κόσμο μας ορίζει
Στείλε την άνοιξη να ανθίσει η καρδιά

Ανάβει ο άνεμος φωτιά η άνοιξη ζυγώνει
Τα ψεύτικα ιδανικά σκεπάζει με τα χρώματα
Έρχεται  αγάπη μου ο ήλιος και ενώνει
Ανοίγει πόρτες για να μπούμε στη φωτιά

Την άνοιξη ανθίζει η καρδιά, την άνοιξη...
Την άνοιξη ανάβει η φωτιά, την άνοιξη...

Ανάβει ο άνεμος φωτιά και η ψυχή αχνίζει
Πάλι η άνοιξη καράβια φέρνει χρώματα
Νερό που πέφτει στην καρδιά και η καρδιά δροσίζει
Ανάβει ο άνεμος φωτιά ο έρωτας να ζει

Έβρεχε ατέλειωτα με άδειες μέρες
Μα ένα βράδυ που σταμάτησε η βροχή
Πέταξα απ’ τα μάτια μου τις ξέρες
Και τη σκουριά που είχε φέρει η εποχή
Σάκης Αθανασιάδης