Μεγάλωσα κι εγώ στα παραμύθια-Σάκης Αθανασιάδης

                                  

Μεγάλωσα κι εγώ στα παραμύθια

Μεγάλωσα ένα μικρό παιδί

Μα άντρα το συνάντησα στο δρόμο

Είχε την κιθάρα του στον ώμο

Ένοιωσα τα μάτια μου υγρά

Ποτέ δεν το περίμενα πως θα ’ρθει μια στιγμή

Πατέρας πως θα γίνω μοιάζει ψέμα

Τις μέρες μου θα χόρταινα με παιδικές τροφή

Θα άρχισα να μοιράζομαι το αίμα

Μα έτσι βρίσκει τρόπο η ζωή

Φωτιά να μεγαλώνουνε τα μάτια

Την πέτρα αν χτυπάς να πληγωθεί

Να τρέχει αίμα από αυτή μες τα κομμάτια

Μεγάλωσε κι άντρας το παιδί

Μεγάλωσα κι εγώ στα παραμύθια

Τις πόλεις τις σιχάθηκα γεράσανε πολύ

Σκυφτές να προσκυνούν από συνήθεια

Σάκης Αθανασιάδης

νυχτερινές πατρίδες (2016)

Το χιονισμένο παράθυρο-Σάκης Αθανασιάδης

                       

Το χιονισμένο παράθυρο

Μα έτσι μόλις βγουν

Απ’ τους φράκτες τα όνειρά μου

Στο σκοτάδι το άγριο λύκοι θα τα δουν

Κάπου ακούω για φωτιές

Μα εδώ η καρδιά τελειώνει

Πιο κρύες είναι οι φωνές

Απ’ των βουνών το χιόνι

Μες τη μεγάλη παγωνιά

Είπαν θα συνηθίσω

Θα ζω παρέα με το χιονιά

Κι εσένα θα σε αφήσω

Μα έτσι μόλις βγουν

Απ’ τους φράκτες τα όνειρά μου

Στο σκοτάδι το άγριο λύκοι θα τα δουν

Μα έτσι δεν θα βρουν

Φως τα μάτια μου να πάρουν

Γελαστές οι σφαίρες θα χτυπούν

Κάπου διαβάζω για πουλιά

Που ακολουθούν τον ήλιο

Στο χιονισμένο το παράθυρο

Ποτέ δεν τραγουδούν

Κι αυτοί μου λένε εδώ ξανά

Στη μοναξιά να αρχίσω

Χιόνι να βάζω στη καρδιά

Χρυσά φλουριά

Σάκης Αθανασιάδης

νυχτερινές πατρίδες (2016)

Αγάπη λες-Σάκης Αθανασιάδης

                     

   Αγάπη λες

Αγάπη λες

Το σώμα σου αν ξεδιψά

Και το άλλο σώμα που κοιτάς γυμνό

Που πήρε το δικό σου

Ήταν φορές που άφησα

Τη νίκη να περάσει

Γιατί δεν ήθελα να δω μπροστά

Το δάκρυ να κυλά

Όμως μπορεί ο ουρανός

Ο γκρίζος να κοιτά να θέλει να με φτάσει

Να μου χαρίσει μια ζεστή

Για πάντα αγκαλιά

Αγάπη λες

Το σώμα σου αν ξεδιψά

Και το άλλο σώμα που κοιτάς γυμνό

Που πήρε το δικό σου

Αγάπη λες

Το θάνατο που προσπερνά

Που σε αφήνω να χτυπάς

Να μεγαλώνει το εγώ σου

Ήταν φορές που έχασα τα αστέρια

Τα μάτια μου ματώσαν στο θυμό μου  

Που χάρισα το τελευταίο μου ρούχο

Και πήρα αγκαλιά ένα πιστόλι

Αγάπη λες

Το αίμα που σου έδωσα

Και κράτησες για πάντα για δικό σου

Σάκης Αθανασιάδης
νυχτερινές πατρίδες (2016)

Μια λάσπη μονάχα στο αίμα-Σάκης Αθανασιάδης

                            

Μια λάσπη μονάχα στο αίμα

Tο σκοτάδι όταν γίνει νέο φως

Η γη θα ερημώσει από το μίσος

Θα κλαίνε οι σταυροφόροι με λυγμούς

Παρέα με αντίπαλους πολεμιστές

Ξαπλωμένοι στα κουρέλια της βιομηχανίας.

Αυτοί που μιλάνε πολύ για ειρήνη

Για πόλεμο ετοιμάζονται τη νύχτα

Κι αυτοί που σκοτώνουν για να ζει ο θεός τους

Είναι μια λάσπη μονάχα στο αίμα

Καλά κρυμμένες πέτρες στις τσέπες της δύσης

Στο πλαστικό της φαγητό που ονόμασαν πολιτισμό.

Αυτοί που μιλάνε για ασφάλεια

Τον φασισμό έχουν στο βλέμμα, μαύρο το αίμα τους

Κι αυτοί που όλο λένε η αγάπη θα ’ρθεί

Τον εαυτό τους λατρεύουν στον καθρέπτη.

Κάποτε όταν το σκοτάδι γίνει νέο φως

Οι σταυροφόροι θα κλαίνε

Παρέα με αντίπαλους πολεμιστές

Γιατί την ειρήνη μισούν σαν το θάνατο.

Αλλά μέχρι τότε οι σφαίρες θα καίνε

Θα πετάνε οι ψυχές των παιδιών σαν χαρτιά στη Μεσόγειο

Για να μεγαλώνουν οι θρησκείες-εταιρείες

Τα εργοστάσια πολέμου, οι βιομηχανίες μεταλλαγμένων ψυχών.

Αλλά μέχρι τότε θα μεγαλώνει ο βασιλιάς θάνατος

Η αγάπη θα περιμένει τις σφαίρες

Και θα μαραίνεται ο ήλιος στη ψυχή σου

Σάκης Αθανασιάδης

νυχτερινές πατρίδες (2016)

Τη νύχτα πέφτει η ψυχή-Σάκης Αθανασιάδης

                         

  Τη νύχτα πέφτει η ψυχή

Σπάω το τζάμι για να μπει

Άγριος βαρδάρης να με ανταμώσει

Μήπως μπορέσει κάτι αυτός να πει

Γιατί η αγάπη ζει μέσα στη πτώση

Το βράδυ έρχεται βροχή

Η καληνύχτα σου στον άνεμο να σβήσει

Σαν ξημερώσει κρύο με σιωπή

Τα όνειρά μου να κρυφτούν

Μόνο τη νύχτα πέφτει η ψυχή

Φέρε ήλιο φως να ξαναδώ

Ένα σου φιλί μια αστραπή

Τα μάτια μου να μεγαλώσουν

Μόνο τα δάκρυα ξέρω να πετώ

Στον ποταμό που δεν θα με προδώσει

Άγριο νερό μα και γλυκό

Μια αγκαλιά σου να μου δώσει

Σάκης Αθανασιάδης

νυχτερινές πατρίδες (2016)

Άγονη γραμμή-Σάκης Αθανασιάδης

                                

                    Άγονη γραμμή

Μακριά οι αστραπές ξυπνούσανε τη μνήμη

Χαμένος ένοιωθα εντός μα κι εκτός

Ξεχάστηκε η πατρίδα τα βλήματα είχαν μείνει

Να σκάνε όταν πετάει ο χάρτινος θεός

Σκυφτοί προσκυνητές μου σβήνουνε τη μνήμη

Να κάθομαι μαζί τους θλιμμένος στη  βροχή

Χτυπάνε με τις πέτρες μα τρέχω σαν αγρίμι

Γιατί δεν παραδόθηκα στη λάσπη τους γυμνός

Χαρίζω τη βροχή και πάω για λίγο ήλιο

Θα είναι χρήσιμος  μες την ομίχλη αυτή

Μέσα στο γύψο αυτό αστείο είναι να μείνω

Ακίνητος, ακούνητος, σε προσοχή

Μέσα στη λογική ο λόγος έχει πάψει

Οι άνθρωποι να ψάχνουνε νερό για τη ψυχή

Με εγώ ο ρομαντικός βγαίνω από αυτή την τάξη

Στου έρωτα τραβάω την άγονη γραμμή

Σκυφτοί προσκυνητές χτυπάνε με τις πέτρες

Με τράπεζες, με κάρτες πλαστικές

Γέμισε το ταβάνι μου με πράσινους, μπλε λεκέδες

Κόκκινες,  μαύρες πιστολιές

Σάκης Αθανασιάδης

νυχτερινές πατρίδες (2016)