Κάποια Χριστούγεννα-Σάκης Αθανασιάδης

      Κάποια Χριστούγεννα

 

Για πάντα ξέρω θα γυρίζω πίσω

Την μάνα μου να δω με ένα φακό

Να σκαλίζει το χιόνι

Την νύχτα να τρέμει

Μέσα στο άσπρο μια φάτνη για να δω

 

Κάποια Χριστούγεννα βλέπω ένα φως

Ένα άσπρο φως στον ουρανό να χορεύει

Δεν ξέρω πως, μα ένα παιδί με γυρεύει

Να μου δείξει την φάτνη στο χιόνι

 

Κάποια Χριστούγεννα ένα αόρατο χέρι

Στον ουρανό με ταξιδεύει

Είναι ο πατέρας μου εκεί με γυρεύει

Να μου πάρει απ’ την ψυχή το θυμό

 

Για πάντα ξέρω θα γυρίζω πίσω

Μέσα στο άσπρο φως την φάτνη μου να βρω

Μα πρέπει πρώτα η νύχτα να αρχίσει να τρέμει

Να ’ναι Χριστούγεννα κι εγώ παιδί πάλι μικρό

Σάκης Αθανασιάδης 

οι ανάσες των εραστών (2014)

Οι Ανάσες Εραστών-Σάκης Αθανασιάδης

      Οι Ανάσες Εραστών

Μπροστά εγώ πίσω η βροχή

Κι ανάμεσα μια έρημος πατρίδα

Κράτα καλά  τρέχω πολύ

Μη πέσουμε στου δήθεν την παγίδα

Πως να διαβάζω τα σημάδια του καπνού

Τα μονοπάτια  μου γεμίσανε αλάτια

Με χνώτα ενός μικρού αστού θεού

Και με προφήτες που έχουν σκόνη για τα μάτια

Τραβάω απ’ την πρίζα το καλώδιο

Σβήνω απ’ τον πίνακα τα λόγια των σοφών

Τόσοι πολλοί να μουρμουρίζουν λόγια ίδια

Φωτοτυπίες μες τη λάσπη των καιρών

Τραβάω απ’ την πρίζα το καλώδιο

Μες το σκοτάδι μου ο κόσμος των γυμνών

Κανένας δεν ακούγεται να λέει λόγια ίδια

Φτιάχνω τον κόσμο με ανάσες εραστών

Με σκόνη λες καταδικάζει

Ο χρόνος το άχρηστο παρόν

Και εμένα τρώει  το μαράζι

Στη σκόνη του να είμαι απών

Σάκης Αθανασιάδης

• τα παπούτσια του μάγου χρόνου και άλλα ποιήματα-Β’ έκδοση (2014)

Κι ακόμα ψιθυρίζω να μη σας ενοχλώ-Σάκης Αθανασιαδης

Κι ακόμα ψιθυρίζω να μη σας ενοχλώ

 

Μεγάλωσα να αναγνωρίζω μόνο το μαύρο και λευκό

Έτσι έμαθα να με φοβίζουν τα άλλα χρώματα

Μεγάλωσα να ψιθυρίζω να μη σας ενοχλώ

Να μη χαλάω τον ύπνο σε άδεια σώματα

 

Μεγάλωσα για να γυρίζω στο σπίτι να κρυφτώ

Να κλείνω τα παράθυρα να μην καώ στον ήλιο

Συνήθισα να λέω κάνε υπομονή θα ’ρθει η αγάπη

Μεγάλωσα στα ψέματα με ψέματα

 

Μα τώρα πια αναγνωρίζω πως η ζωή είναι στιγμές

Που ανεβαίνεις πιο ψηλά αν θες η πέφτεις μια για πάντα

Γι’  αυτό άκουσέ με μια φορά

Η αγάπη αύριο δίχως τέλος

 

Κάποτε γίνεται αγκαλιά κάποτε βέλος

Πονάει πιο πολύ αν φύγει

Η αγάπη είναι δάκρυ είναι δρόμος

Είναι ένα σύννεφο που βρέχει ασταμάτητα ονόματα

Άλλοτε φέρνει φως άλλοτε φέρνει γκρίζα σύννεφα

 

Μεγάλωσα κι ακόμα ψιθυρίζω να μη σας ενοχλώ

Γι’ αυτό μαζεύω θάλασσα, ουρανό και χώμα

Ψάχνω να βρω ένα θεό

Που αγαπάει το μαύρο, το λευκό κι όλα τα χρώματα 

Ένα φεγγάρι κοιτάζει απ’ το παράθυρο - Σάκης Αθανασιαδης (2018)

 

Εξορισμένος ποιητής-Σάκης Αθανασιάδης

Εξορισμένος ποιητής

Σε ένα έρημο νησί

Καίω την νύχτα με τσιγάρα

Εξορισμένος ποιητής

Που δεν αθώωσε κανένα με κερί

Μοιάζω με ανήλικο παιδί

Που το αφήσανε στο δρόμο τον χειμώνα

Μέσα στην κρύα την βροχή

Να δυναμώσει η ψυχή του και το σώμα

Βλέπω τον ήλιο που βουτά

Κόκκινη θάλασσα το αίμα μου στο σώμα

Σαν του φιλιού σου την φωτιά

Που μου θυμίζει ένα λάθος μου ακόμα

Κάτω απ’ τα αστέρια η φωτιά

Καίει το μέλλον, το παρόν μα και τον φόβο

Γιατί η ζωή είναι μικρή

Και δεν πετιέται σε συμβάσεις για έναν ρόλο

Μοιάζω με αδέσποτο σκυλί

Που παρατάει το καλοκαίρι του στο χώμα

Για να φυλάξει την τροφή

Απ’ τους προφήτες που αγάπησαν το σώμα

Εξορισμένος ποιητής

Απ’ την αγάπη την δική σου για το μέλλον

Σπάω την νύχτα με σφυρί

Όλες τις πέτρες της ψυχής που κρύβουν μίσος

  Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

Τα μάτια των φάρων-Σάκης Αθανασιάδης

     Τα μάτια των φάρων

Γυρίζω στο σπίτι μου κυνηγημένος

Ένας δραπέτης  εποχής

Αφήνω το φιλί, αφήνω τη ζωή

Μα αυτό που αφήνω σήμερα για πάντα θα χαθεί

Μαζεύω λίγη θάλασσα τη βάζω στο μυαλό μου

Αυτή μονάχα ξέρει να κλείνει τις πηγές

Αυτή μονάχα ξέρει να μπαίνει στο όνειρό μου

Και δρόμο να μου δείχνει μακριά από κάθε χθες

Ζηλεύω τα μάτια των γλάρων

Τα ταξίδια τους στον ουρανό

Ζηλεύω τον ήχο του ανέμου

Τις ανάσες απ’ τον άγριο ποταμό

Ζηλεύω τα ίχνη στην άμμο απ’ τα κύματα

Ζηλεύω τα φώτα, της νύχτας τα μηνύματα

Γελάω, κλαίω, μα βουτάω πάλι στα όνειρα

Μισό μέτρο πλέω μα ελπίζω σε χιλιόμετρα

Αφού δεν μπόρεσα ποτέ  να προσπεράσω

Και ποιητής να γίνω, τις νύχτες κοσμικός

Πλησιάζω στην ομίχλη ένα σύννεφο να πιάσω

Υπάρχουν δρόμοι στο λευκό που είναι φως

Ζηλεύω τα μάτια των φάρων στη θάλασσα

Ζηλεύω το γέλιο των δέντρων, την ανάσα τους 

Ζηλεύω τα αηδόνια τη νύχτα άνοιξη

Ζητάω τον ήλιο να έρχεται

Σάκης Αθανασιάδης 

·        τα παπούτσια του μάγου χρόνου και άλλα ποιήματα-Β’ έκδοση (2014)

Μα εγώ στην αγάπη πιστεύω ακόμα- Σάκης Αθανασιάδης

Μα εγώ στην αγάπη πιστεύω ακόμα

Έχω μια αγάπη παλιά που αντέχει τα χρόνια

Μόλις τη φωνάζω κοντά με αγκαλιάζει σφιχτά

Δεν χρειάζεται φως να με δει στο σκοτάδι

Ότι είναι αλήθεια μπορεί την ψυχή μου να δει

Μες την ομίχλη κοιτώ κουρασμένα τα σώματα

Άνθρωποι μόνοι γυρνούν με ραμμένα τα στόματα

Στη κρίση χαμένος κι εγώ δεν πιστεύω σε κόμματα

Όμως φοβάμαι πολύ η ομίχλη μη γίνει ζωή

Αν κι η αγάπη μου ζει σκεπασμένη με φώτα

Μου έστειλε ένα μπουφάν για να ανοίξω την πόρτα

Μόλις το φορέσω να δει τη ψυχή μου γυμνή

Έτσι την είδα ξανά  μια νεράιδα φωτιά

Έχω μια αγάπη παλιά που κρατάει μαχαίρια

Όταν τη φωνάξω θα ’ρθεί να μου κόψει αστέρια

Έτσι περνάει ο καιρός έτσι αντέχει το σώμα

Κάποιοι σκοτώνουν το φως

Μα εγώ στην αγάπη πιστεύω ακόμα

Σάκης Αθανασιάδης

νυχτερινές πατρίδες (2016)

Στίχοι ΣΑΚΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ youtube

Μπροστά από το φως που βλέπουν οι άλλοι-Σάκης Αθανασιάδης

 

Μπροστά από το φως που βλέπουν οι άλλοι

Από καιρό δοκιμάζω να γνωριστώ

με αυτό που φοβάμαι

αλλά κάθε προσπάθεια πάει χαμένη

γι’ αυτό θέλω να περάσω

στην άλλη πλευρά της θάλασσας

κι όταν φτάσω εκεί

να έχω ξεχάσει πως έφτασα

μέσα σε τόσο πολύ φως

Κι άλλες φορές θέλω

να αφήσω πίσω μου το σώμα

στα χάρτινα χέρια της πόλης

στην μόνη αλήθεια της, το σκοτάδι

και να βρεθώ για μια μόνο φορά

μπροστά από το φως που βλέπουν οι άλλοι

Κάποιες μέρες γράφω στο χαρτί:

«χρωμάτισε ένα ψέμα ονόμασε το

παράθυρο για τον παράδεισο

και το αδύναμο στα μπαλκόνια θα χειροκροτεί»

μα μια άδεια δική μου σφαίρα δεν μπορεί

να ρίξει το φράγμα για να περάσει το ποτάμι

Γι’ αυτό δοκιμάζω να γνωριστώ με την μοναξιά

και με τους παππούδες της επανάστασης

μαζεύοντας τα αποτσίγαρα του Μπουκόφσκι 

μέσα στα άδεια μπουκάλια του πολιτισμού

ποιος ξέρει… ίσως κάποτε βρεθώ
μπροστά από το φως που βλέπουν οι άλλοι

Σάκης Αθανασιάδης Η βροχή χορεύει στα κεραμίδια (2022)

ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΤΟΥ ΜΑΓΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Τα παπούτσια του μάγου χρόνου

Στη αγκαλιά μιας θάλασσας σαν βάρκα η ζωή μου

Υγρά σεντόνια κύματα την πέταξαν μακριά

Αφού δεν ήξερα καλά πως άνεμος χτυπάει

Αυτούς που νοιώθουν δυνατοί και αφήνουν τα κουπιά

 

Ανάσα για ένα άντρα είναι ο δρόμος

Μου έλεγες πατέρα αν ήσουν μόνος

Τα σύννεφα αν θυμώνουν να γελάς

Στον έρωτα να τρέχεις κι ας χτυπάς

 

Την νύχτα απ' το παράθυρο να ρίχνεις

Τα ψεύτικα κι όλα τα στημένα

Στο φως τώρα γυρνάς σαν ταξιδιώτης

Ψηλά με τα παπούτσια μαγεμένα

 

Αγρότης ο πατέρας μου ποτέ δεν είδε κύμα

Μόνο ποτάμια ορμητικά που έριχναν βουνά

Κοιτώντας το ποτήρι του έλεγε μ' ένα βλέμμα

Πρόσεχε το ταξίδι σου κι αγάπα το γλυκά

 

Ψωμί δεν φτάνει να έχεις για να φας

Το δρόμο αν δεν βλέπεις να πατάς

Κλωστή να αφήνεις να γυρίζεις πίσω

Τον άγνωστό σου κόσμο να γνωρίσω

 

Να κλείνεις το παράθυρο βοριάς

Σε βλέπω με τα μάτια νυσταγμένα

Στο φως τώρα γυρνάς σαν ταξιδιώτης

Ψηλά με τα παπούτσια μαγεμένα

 

Σφιχτά κρατώντας αγκαλιά ένα μικρό φεγγάρι

Ένα φεγγάρι κόκκινο που 'μοιαζε ζωγραφιά

Κατάλαβα η βάρκα μου πως βγήκε στο λιμάνι

Τον γιο μου όταν κράτησα σφιχτά στην αγκαλιά

 

Φεύγει η ζωή μα εδώ είναι για πάντα

Ένα παιδί τα χρόνια φέρνει πίσω

Πατρίδα έχω τα άγρια ποτάμια

Στο ρεύμα τους τις μνήμες θα δροσίσω

 

Εγώ μεγάλωσα στα μαύρα της γιαγιάς

Τον φόρο τους μικρό θα στον αφήσω

Τον φόβο είπες μέσα σου θα σβήσω

Φωνή να αφήνεις να μένει πάντα πίσω

 

Την νύχτα απ' το παράθυρο να ρίχνεις

Τα ψεύτικα κι όλα τα στημένα

Στο φως τώρα γυρνάς σαν ταξιδιώτης

Ψηλά με τα παπούτσια μαγεμένα

 

Να κλείνεις το παράθυρο βοριάς

Σε βλέπω με τα μάτια νυσταγμένα

Στο φως τώρα γυρνάς σαν ταξιδιώτης

Ψηλά με τα παπούτσια μαγεμένα

ΓΙΑΤΙ Η ΑΓΑΠΗ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ - ARPEGGIOSMP

    Γιατί η Αγάπη Μάτια μου

Φτάνεις  πρωί απ’ τη δουλειά με μάτια κουρασμένα

Πριν φύγω εγώ και πάω σε αυτή να γίνω σαν κι εσένα

Βάρδια που τελειώνει την αυγή τα μάτια θα σου σπάσει

Μέσα στη νύχτα το κορμί κι  αυτό θα το διψάσει

Πήρε η νύχτα πληρωμή ξεχρέωσε και τη μέρα

Σε μια ψιχάλα που θα ’ρθεί για να τα βγάλω πέρα

Στο δρόμο σκέφτομαι ξανά καράβια που έχω πάρει

Και στης Λαμίας τα στενά ψάχνω να βρω τον Άρη

Περνάει ο καιρός αγάπη μου στα μάτια πέφτει η πόλη

Λίγο κρασί πίνει η ζωή κι όμως κρατάει τιμόνι

Πατάει γκάζι στην εθνική μονάχα όταν θυμώνει

Γιατί η αγάπη μάτια μου πονάει αν μένει μόνη

Έχει πατρίδα σύννεφα που ζουν στην αμαρτία

Και την τρομάζεις άμα λες πως είναι πάντα αγία

Γιατί η αγάπη μάτια μου δεν θέλει να μιλάει

Βγάζει φωνή με σιωπές και πονηρά γελάει

Σου πήρε η νύχτα τη φωνή σε μια ακόμη βάρδια

Μονάχη σε μια κλινική και σου έκλεψε τα χάδια

Μονάχη σε μια κλινική σε μια ακόμη βάρδια

Μα της αγάπης Έφη μου δεν σου έκλεψε τη βάρκα

Περνάει ο καιρός αγάπη μου στα μάτια πέφτει η πόλη

Λίγο κρασί πίνει η ζωή κι όμως κρατάει τιμόνι

Πατάει γκάζι στην εθνική μονάχα όταν θυμώνει

Γιατί η αγάπη μάτια μου πονάει αν μένει μόνη