Γυμνή θεά-Σάκης Αθανασιάδης

                  

           Γυμνή θεά

Μοιάζω με άδειο κουτί που το κλωτσάει ο δρόμος

Που το αρπάζει ο αέρας το πετάει μακριά

Με κυνηγάει η βροχή κι ο χρόνος

Μα έχω στα μάτια την δική μου φωτιά

Έχω για σπίτι μια γραμμένη σελίδα

Που έχει ήλιο, νερό και φωτιά

Κι αν μοιάζω με άδειο κουτί δεν πειράζει

Έχω αφήσει το μέλλον στα δικά σου σκαλιά

Πώς να γυρίζω χιλιόμετρα πίσω

Σε ποιόν να μιλήσω και τι να πω

Γυμνή θεά θα κρυφτώ σε χαρτιά να με φιλήσεις

Θα γίνω τραγούδι να το λες ψιθυριστά

Μοιάζω με όνειρο άδειο που το δέρνει ο ήλιος

Που κάθε χαστούκι στην σιωπή το γυρνά

Με κυνηγάνε σκυλιά στην πλατεία

Μα έχω ασπίδα την δική μου φωτιά

Γυρίζω στους δρόμους διαβάζω τους μόνους

Που τρέχουν τις νύχτες μα δεν παν’ πουθενά

Με κυνηγάνε οι κόρνες του νόμου

Μυρίζει βροχή γυμνή θεά είσαι μακριά

  Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

Το αίμα της Δημοκρατίας-Σάκης Αθανασιάδης

Το αίμα της Δημοκρατίας

Τώρα που κοιμήθηκαν οι φωνές

Θα βγω απ’ τη φυλακή των λέξεων

Με γραμμένα συνθήματα στο σώμα 

Ντυμένος στις εκπτώσεις των Μ.Μ.Ε. επανάσταση

  

Κουρασμένος απ΄ τις νύχτες του καιρού

Θα βοηθήσω  τους παρατημένους στη σκόνη

της ανάγκης αστυνόμους να καθαρίσουν την πλατεία

Απ’ το αίμα της Δημοκρατίας

 Στο πλήθος θα χαθώ

Ακολουθώντας βιαστικά βήματα

Στον κίτρινο αέρα των δακρυγόνων

  

Τώρα...  που η πόλη ντυμένη στα κόκκινα

Παρατημένη εταίρα στην χώρα του Περικλή

Ξυπνά απ' τη λήθη τους ποιητές

Ζητιανεύει  όνειρα

Να κολλήσει στα άδεια μάτια των παιδιών

Τώρα... που ακούγονται καθαρά οι κραυγές

θα βγω απ’ τη φυλακή των λέξεων

Γλιστρώντας στο ζεστό κόκκινο αίμα της Δημοκρατίας

Σάκης Αθανασιάδης 

o μικρός ήλιος κι άλλα όνειρα του δρόμου, β΄ έκδοση (2014)

·         

Έξω απ’ την πόρτα του θανάτου-Σάκης Αθανασιάδης

               

Έξω  απ’ την πόρτα του θανάτου

Κλάψε όσο μπορείς περισσότερο

Πιες μέχρι την πόρτα του θανάτου

Φτάσε αν θέλεις στο τίποτα ακίνητος

Αυτό που σε καίει άφησέ το να σε κάψει

Μετά από αυτό θα είναι εύκολο να περπατήσεις

Αν καταφέρεις όρθιος να σηκωθείς

Κάψε ότι μπορείς να κάψεις που σε καίει

Άλλαξε τα μάτια κρυφά στον δρόμο

Πλήρωσε ότι είναι να πληρώσεις για να ελευθερωθείς

Η ταύτιση στις φωνές του όχλου είναι παραίτηση

Και μην βάζεις σύνορα στην θάλασσα γιατί χαλάς τα όνειρα

Γράψε στον καθρέπτη σου:

«Ότι με πληρώνει κάποια στιγμή θα με σκοτώσει

με τις αλυσίδες του

Τίποτε δεν είναι καλύτερο

Από το να μην πληρώνομαι για τίποτα

Η τέχνη με σώζει απ’ την σκόνη

Είναι το καλύτερο φάρμακο για το αίμα μου»
Καθάρισε τον καθρέπτη και μετά κρύψε τα λόγια στην καρδιά

Φτιάξει μια καλύβα μικρή

Να ξαποστάσει ο ζητιάνος όταν βρέχει

Ο έρωτας έχει φωνή που την ακούς μόνο εσύ

Η πίστη στα χρήματα είναι η άρνηση της αθανασίας

Θυμήσου, ένα σώμα έχει λιγότερη μοναξιά από δυο κρύα σώματα

Μην ακούς τις φωνές του δρόμου

Η αντιγραφή της ζωής είναι το δικό σου τέλος 

Με ενδιάμεσες διαφημίσεις μοναξιάς
Μετά από αυτό θα είναι εύκολο να αγαπήσεις

  Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

Κλέφτης της βροχής-Σάκης Αθανασιάδης

Κλέφτης της βροχής

Πάντα ήθελα μια θάλασσα

Το σώμα της να χαϊδεύω

Κι όλο αναζητούσα κύματα

Στους δρόμους να ζεσταθώ

Μα τώρα είμαι εδώ και γράφω απλά για σένα

Γιατί πριν από σένα δεν υπήρχε τίποτα

Γιατί πριν από σένα δεν υπήρχε φως 

Μόνο οι δρόμοι της νύχτας υπήρχαν

Καμένοι από τσιγάρα

Προφήτες που έβριζαν συνεχώς

Μη μου το πεις αν είμαι κλέφτης της βροχής

Γιατί  είσαι η θάλασσα που το σώμα μου έχεις

Πάντα ήθελα να ήμουν  κοντά

Στα ορμητικά νερά του Αξιού

Τον παγωμένο ήλιο να βλέπω

Να αντέχω  ξανά και ξανά

Στους υπονόμους των λογικών

Πριν από σένα δεν υπήρχε τίποτα

Πριν από σένα φώναζε μόνο η σιωπή

Σε ποιον να μιλούσα και να πω τι

Χιλιάδες νόμοι με αναγνώριζαν  σαν αριθμό

  Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

Θάλασσα Ομόνοιας-Σάκης Αθανασιάδης

Α. Τάσσος-χαρακτικό «17 Νοέμβρη 1973»

                          

            Θάλασσα Ομόνοιας

Περνούσαν οι Νοέμβρηδες από την Πατησίων

Φωνάζανε συνθήματα στην θάλασσα Ομόνοιας

Χτυπούσαν τα παράθυρα 

Μα η θάλασσα κοιμόταν

Ο άνεμος έπαιρνε τα συνθήματα μακριά

Κι όσο περνούσε ο θυμός και τα μαλλιά αρπίζανε

Τα λιώσανε οι Δεκέμβρηδες σαν να ήταν παγωτά

Σε άγνωστα μέρη περπατώ παρατημένα
Το καλοκαίρι κράτα αγκαλιά
Στα μάτια σου για μένα που είμαι  ξένος
Χειμώνας ήτανε εδώ Χειμώνας είναι ακόμα
Κάποια πληρώθηκαν με μετρητά
Και κάποια πια φωνάζουν μόνο για το κόμμα

Όσο περνούσε ο καιρός γνωστοί χαθήκανε
Κάθισαν στις καρέκλες τους και μέτραγαν τα λόγια
Που πήγαν οι Νοέμβρηδες ποτέ τους δεν μου είπανε
Κοιτούσαν να χαλάσουν της μνήμης τα ρολόγια

Κι έτσι το μαύρο απλώθηκε μακριά ως την Σαλονίκη
Σε κάμπους, σε λιμάνια, σε χωριά
Και οι φοιτητές ξεχάστηκαν στο απλήρωτο το νοίκι
Οι βάρβαροι επιστρέψαν και μοιράζαν δανεικά

Σε άγνωστα μέρη περπατώ
Πεθαίνω για μια μέρα
Σηκώνομαι κι αναζητάω τον θεό
Που πήγαν οι Νοέμβρηδες ποτέ πια δεν ρωτάω
Τα μάτια τους γνωρίζω αν τα δω
 Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

Ειδομένη, τα μάτια γέμισαν χώμα-Σάκης Αθανασιάδης

Ειδομένη, τα μάτια γέμισαν χώμα

Στρίβω  και πάλι αριστερά πριν απ’ το τελωνείο

Ακολουθώ στον άδειο δρόμο

Τη ψυχή μου που τρέχει μπροστά

Περνάω το ποτάμι του δάσους τη καρδιά

Αέρας καυτός μου φράζει το στόμα

Φτάνω ως το σταθμό του τρένου

Ο ιδρώτας του Αυγούστου κολλάει το μυαλό

Με σημαδεύουν αστυνόμοι με όπλα

Σαν να φωνάζουν τι γυρεύει αυτός εδώ

Σταματάει το τρένο ακούω απ’ τα βαγόνια φωνές

Κλαίνε μωρά σε ιδρωμένες αγκαλιές

Καίνε τα μάτια των αγγέλων απ’ τις πολλές προσευχές

Βγάζουν φωτιά που λιώνει τη μέρα

Το πλήθος περπατάει αργά στις γραμμές

Να φτάσει τα σύνορα, να τα σπάσει

Κάποιος σηκώνεται, πέφτει, τρέχει μπροστά

Αστυνόμοι κοιτούν μα δεν βλέπουν

Ο ήλιος πέφτει νεκρός στο βουνό

Τα μάτια μου γέμισαν χώμα

Κι είπα απόψε να φτιάξω το τραγούδι αυτό

Να γυρίσεις ψύχη μου στο σώμα

Σάκης Αθανασιάδης

νυχτερινές πατρίδες (2016)

Την αγάπη σαν ζητιάνα αναγνωρίζει ο νόμος-Σάκης Αθανασιάδης

                         

Την αγάπη σαν ζητιάνα αναγνωρίζει ο νόμος

Πως να δεις καθαρά πώς να περάσει ο φόβος

Την αγάπη σαν ζητιάνα αναγνωρίζει ο νόμος

Βρες ένα σώμα λοιπόν να περάσεις την νύχτα

Κι όταν βαρεθείς το πετάς με μια καληνύχτα

Την πρώτη φορά η καρδιά θα πονά

Όταν έχουν γεμίσει τα μάτια σου χώμα

Μα συνηθίζεις σιγά- σιγά να βλέπεις θολά

Σαν κομπάρσος σε στημένο αγώνα

Όμως εγώ είμαι ο χαμένος του δρόμου

Ο  Έλληνας ξένος

Που δεν γνωρίζει καθόλου αγγλικά

Και τον λυπάται κάθε πολιτισμένος

Γι’ αυτό λοιπόν θα σας πω να κόβεται την γλώσσα

Σε αυτούς που μιλούν με το σώμα

Κι αν είναι γυναίκες ή παιδιά η ποινή

Να είναι πιο βαριά ακόμα

Μιλούν στους διαδρόμους σιγά

Μα εγώ προσπαθώ

Τον εαυτό μου να προσπεράσω

Πίσω την σκιά μου να αφήσω χωρίς να κρυφτώ

Κι αν λένε θα σβήσω απλά θα κερδίσω

Απλά για να πω σε όποιον μιλάει με το σώμα

Αυτή την παρέλαση μην σου την κλέψει ο χρόνος

Μην είσαι πελάτης κανενός γιατί είσαι μόνος

Την αγάπη σαν ζητιάνα αναγνωρίζει ο νόμος

  Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)