Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2019

Στρατιώτες της ειρήνης-Σάκης Αθανασιάδης


                    
  Στρατιώτες της ειρήνης

Χαμένα ονόματα στους δρόμους
Στρατιώτες της ειρήνης σε υπονόμους
Μικρή ζωή σε χώματα πρέπει να ζήσω
Ποιος είναι ο καλύτερος θεός στον θάνατο να αποφασίσω

Μα τώρα μπορώ μονάχος μου να δω
Την κόκκινη βροχή που καίει την ψυχή μου
Να φύγω μακριά απ’ τα πιστά αντίγραφα
Μακριά απ’ τους στρατιώτες της ειρήνης
Και να ζητήσω την δική μου φωνή

Μόνο θα χάσω αν στην άμμο μείνω ακίνητος
Μόνο θα χάσω αν χτυπήσω το διαφορετικό
Δεν υπάρχει δρόμος που χαρίζετε εδώ
Μονάχα παράθυρα υπάρχουν να περάσει το σκοτάδι στην ψυχή
Μα είμαστε εδώ μαζί να κυνηγάμε το φως
Ποιητές ορφανοί από μίσος

Μετράω τις σφαίρες που με έχουν χτυπήσει
Είναι τόσες πολλές που έχει γίνει ατσάλι η ψυχή
Στρατιώτες της ειρήνης μου μιλάνε για δύση
Μα εγώ κοιτάζω την ανατολή

Οι δεσμοφύλακες μικροί φτιαγμένοι για το λίγο
Έτσι μπορώ μονάχος μου να φύγω απ’ την βροχή
Μες την ομίχλη να περάσω χωρίς φόβο το κενό
Τα μάτια που με λησμόνησαν τόσο
Μέσα στο φως να δω αν αναπνέουν
Γυμνός ορφανός από μίσος

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2019

Πάνινα κουπιά-Σάκης Αθανασιάδης


                           
       Πάνινα κουπιά

Χάρτινα καράβια έφτιαχνα τα βράδια
Έφτιαχνα και πάνινα κουπιά
Όταν μεγαλώσω το μηδέν να σπάσω
Και να ταξιδέψω μακριά

Κόκκινα φεγγάρια γέμιζα τους τοίχους
Έσβηνα τους στίχους με φωτιά
Τη σιωπή μη χάσω το όνειρο ξεχάσω
Μείνω κολλημένος στη σκιά

Μα η αγάπη είναι δρόμος
Κανένας νόμος δεν θα στο πει
Η αγάπη πονάει σε φτύνει και γελάει
Δεν έχει διακοπές μονάχα ενοχές

Ο κόσμος αλλάζει κι όλο βουλιάζει
Στο νησί της κατανάλωσης σαπίζει αργά
Μαζεύει λεφτά για να αγοράσει
Το παιδί που έχει χάσει απ’ την καρδιά

Μην ακούς συμβουλές μόνος σου εσύ
Με πάνινα κουπιά φτάνεις στα νησιά
Γιατί είναι Ελλάδα εδώ με φως μαγικό
Αν το πιστέψεις στη φωτιά θα σε δω
  Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2019

Αόρατη κλωστή-Σάκης Αθανασιάδης


        Αόρατη κλωστή
                    
Μια αόρατη κλωστή έχω πάντα μαζί
Όταν χρειαστεί να την απλώνω στον δρόμο
Να μη χαθώ μέσα στη βροχή
Μέσα στην σκόνη του μηδέν να μην κρυφτώ

Μια αόρατη κλωστή
Μας κρατάει μαζί
Χιλιόμετρα μακριά
Σφιχτά στον χρόνο

Εκεί που χορεύει το φως
Θα βρεθούμε μια μέρα
Το σώμα σου δεν θα είναι ο θεός
Θα το ’χεις αφήσει στη γη
Άγγελοι θα χορεύουν πιο πέρα

Τότε είναι καλά να μου πεις
Αυτά που ποτέ σου δεν είπες
Γιατί κανείς δεν θα βρεθεί να σου πει
Μαζί μου θα κλάψεις

Μια αόρατη κλωστή
Μας κρατάει μαζί στον χρόνο
Κι όσες φορές προσπαθείς στην σκόνη να ζεις
Μαλώνει η ψυχή με το σώμα