Το .μαύρο-Σάκης Αθανασιάδης

   Το μαύρο

Έχει κρυφτεί απ’ την αστυνομία

Μια οικογένεια εργατών στην εκκλησία

Την κυνηγούν οι άνθρωποι

Και τη χτυπούν θέλουν να φύγει

Αυτοί που πάντοτε

Στα όνειρα χρωστούν δεν είναι λίγοι

Μα η αγάπη, αγάπη μου δεν σταματά σε ένα φιλί

Δεν είναι δύση – ανατολή δεν έχει αργία

Ξύπνησε ο ήλιος και μαζευτήκαν πιστοί

Πολλοί πιστοί  που έλεγα να φύγω

Κι έριχναν σφαίρες

Που είχαν κρύψει στην ψυχή εδώ και μέρες

  

Μα η αγάπη, αγάπη μου δεν σταματά σε ένα φιλί

Δεν έχει δύση – ανατολή δεν έχει φράχτη

Μα η αγάπη, αγάπη μου δεν σταματά σε Κυριακή

Δεν προσκυνά το δυνατό, είναι το φως, είναι αγία

Είναι αυτό που λένε οι ποιητές, ελευθερία

Κάποιοι φωνάζανε πολύ πάρα πολύ

Να φύγουνε οι ξένοι

Και οι αστυνόμοι μόνο ακούγαν του παπά μας τη φωνή:

Να εφαρμοστούν οι νόμοι

Σε μια εκκλησία ήταν γυμνή απ’ το πρωί η κοινωνία

Πόσο σκοτάδι μπορεί να πάρει η ψυχή σε ένα βράδυ

Μέσα στο φόβο ενός παιδιού να κάνει τάμα

Το σύστημα μην γκρεμιστεί από ένα κλάμα

Σάκης Αθανασιάδης

·        τα παπούτσια του μάγου χρόνου και άλλα ποιήματα-Β’ έκδοση (2014)

 

Οι άγγελοι φοράνε μαύρα ρούχα-Σάκης Αθανασιάδης

 Οι άγγελοι φοράνε μαύρα ρούχα

Στο μυστικό μου εργαστήρι κάθε πέτρα

Έχει το δικό της αίμα

Κι οι άγγελοι φοράνε μαύρα ρούχα

Η κάθε αλήθεια να φαίνεται ψέμα

Στο μυστικό μου εργαστήρι

Πίνω κρασί να βγουν απ’ το αίμα μου οι δρόμοι

Δεν είμαι φως μα ούτε πιόνι

Τους φοβισμένους αγαπούν οι νόμοι

Τρέχουν στα μάτια μου οι δρόμοι

Στην μοναξιά της πόλης με γυρίζουν

Μέσα σε νάρκισσους κομπάρσο με αφήνουν

Ψυχή να καίω το πρωί

Στο μυστικό μου εργαστήρι

Φτάνω απ’ το χώμα στον θεό

Η ψυχή να μην χρειάζεται να βλέπει

Κι ούτε μαγικά παπούτσια έχω

Κι ούτε λεφτά να αγοράσω φως

Κι όλο μαθαίνω από όλα όσα έχασα
Καλύτερα βήματα

Κι ας μην έζησα μια θάλασσα

Κι ας μην πέθανα μια νύχτα από έρωτα

Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

Γυάλινος πόλεμος-Σάκης Αθανασιάδης

    Γυάλινος πόλεμος

 

Ήταν όλοι φοβισμένοι

για χρόνια φορούσαν μάσκες

κι έτρεχαν μακριά απ’ την βροχή

κρύβονταν απ’ τα χρώματα

και περίμεναν πάνω απ’ το πληκτρολόγιο

να τους πουν ποιος είναι ο εχθρός να τον πολεμήσουν

Φοβόταν οι γονείς τα παιδιά τους

οι παππούδες τα εγγόνια τους

φοβόταν η μια ήπειρος την άλλη

το παλιό φοβόταν το καινούργιο

όλα ήταν εχθρός

Αλλά με τον καιρό

μέσα στον φόβο τους υπήρχε μια κρυφή ελπίδα

πως δεν θα χρειαστεί να πολεμήσουν ποτέ κανένα εχθρό

και μετρούσαν τα λεφτά τους κάθε μέρα

και κάθε μέρα έπλεναν τις μάσκες τους

να μην μολυνθούν τα μάτια

κι ήταν ευτυχισμένοι γιατί ζούσαν

με μεγάλη ασφάλεια τον φόβο τους

και σχεδίαζαν το μέλλον

Ελάχιστοι πίστευαν στο θεό

οι περισσότεροι είχαν φτιάξει έναν θεό δικό τους

χόρευαν μαζί του στα πανηγύρια

τον κερνούσαν κανένα κερί σε γιορτές

ή τον έβγαζαν απ’ το μυαλό τους να παίξει

τυχερά παιγνίδια να σώσει το μέλλον

Ήταν όμως όλοι φοβισμένοι τα βράδια στο σπίτι

οι γονείς με τα δάνεια

οι νοικοκυρές με το φαγητό

οι παππούδες με τα φάρμακα

οι φοιτητές με την μοναξιά

οι δάσκαλοι με τα βιβλία

μα κανένας δεν έκανε τίποτα

να περάσει τον φόβο του

κι όλοι περίμεναν κάτι να γίνει

έστω, να γίνει επιτέλους πόλεμος

Όμως πέρασαν τα χρόνια

οι πιο μεγάλοι πέθαναν περιμένοντας να μάθουν τον εχθρό

κάηκαν στην φωτιά να μην  μολυνθεί η Ευρώπη

κι οι λίγοι που έμειναν ζωντανοί

δεν ρωτούσαν να μάθουν ποιος ήταν ο εχθρός

που θα έπρεπε κάποτε να πολεμήσουν

γιατί περίμεναν κι αυτοί να πεθάνουν 

  Σάκης Αθανασιάδης Η βροχή χορεύει στα κεραμίδια (2022)

 

Τα παραμύθια κρύβουν μέσα τους καρδιές-Σάκης Αθανασιάδης

Τα παραμύθια κρύβουν μέσα τους καρδιές

Είχα ακούσει πολλά για φωτιές που δεν καίνε

Για παιδιά που πετάν σαν νεράιδες ψηλά

Είχα ακούσει πολλά για τα δέντρα που κλαίνε

Σαν σκαλώνουν στα σύννεφα

Για να χτίσουν αγγέλοι φωλιά

Αλλά μέσα σε αυτές τις φωνές είχα πιστέψει

Πως το ψέμα κοντά μου μιλούσε χιλιάδες φορές

Ότι τελειώνει πως μένει για πάντα στη λήθη

Μέχρι που είδα στο χώμα ψυχές

Τότε κατάλαβα πως η ύλη σκοτώνει

Την πίστη που είχα στο όνειρο χθες

Τα παραμύθια λένε πάντα την αλήθεια

Τα παραμύθια κρύβουν μέσα τους καρδιές

Κι αν δεν πιστεύεις πως σου λέω την αλήθεια

Κοίτα κοντά σου μες το χώμα τις ψυχές

Τα παραμύθια λένε πάντα την αλήθεια

Τα παραμύθια δίνουν σώμα στις φωνές

Βάζουν τα βήματα στο δρόμο να γνωρίσεις

Λίγο απ’ τον άνεμο που ανθίζει τις ψυχές

Είχα ακούσει πολλά για ανθρώπους που σπάνε

Με ένα βλέμμα τις πέτρες και τις καίνε μετά

Για πουλιά που πετάν και γελάνε

Με ανθρώπους που ζουν μια ζωή στα κλουβιά

Είχα ακούσει πολλά και τα μάτια μου καίνε

Που φοβόνται νομίζω να βλέπουν κοντά

Σε ένα κόσμο που τα όνειρα φταίνε

Που κυλιέται στο χώμα για μια χούφτα λεφτά

Σάκης Αθανασιάδης

το γκρεμισμένο κάστρο των ηρώων-2015

 

Η κόκκινη θάλασσα-Σάκης Αθανασιάδης

 Η κόκκινη θάλασσα

Κόκκινη θάλασσα στου ήλιου τα παιγνίδια

Κοιτάζω τα σύννεφα μήπως περνάς κι αν με θυμάσαι

Το πρώτο αστέρι έπεσε του Αυγούστου

Μα δεν μου άφησες καμιά ευχή να σε προδώσω

Κι όμως στα μάτια μου έχω την άμμο από τα ταξίδια

Γυρίζω πίσω στο ποτάμι για να πάρω

Λίγο νερό για τις πληγές μου στη ψυχή
Και να πληγώσω με τα μάτια μου το χάρο

Πριν ταξιδέψω στης πατρίδας τη σιωπή

Αυτό που σου έμαθαν να αγαπάς

Είναι μια φυλακή μέσα στους τοίχους

Να λες σε όλα ναι να μη μιλάς

Να μουτζουρώνεις τη φωνή σου μες τους ήχους

Αυτό που σου έμαθαν να αγαπάς
Είναι μια καρδιά χωρίς τους χτύπους

Μες τη σιωπή να ζεις και να γερνάς

Να κολυμπάς μέσα στα κύματα τους μίσους

Κοιτάζω τα σύννεφα να μουτζουρώνουν το φεγγάρι

Το λεωφορείο για το μέλλον στο γκρεμό

Άμα πονάς και αν με θυμάσαι

Το πρώτο αστέρι έπεσε και είμαι εδώ

Σάκης Αθανασιάδης 

·        οι ανάσες των εραστών (2014)

ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΟΧΘΗ(Alternative Version 2021) - ARPEGGIOSMP

Χωρίς άδεια εξόδου-Σάκης Αθανασιάδης

  Χωρίς άδεια εξόδου

Αν υπάρχει ένας άγγελος μέσα μου

που καίει το αίμα και με φωνάζει πέτα ψηλά

για πρώτη φορά αυτό θα σας πω

υπάρχει κι ένας δαίμονας στο σώμα μου

παγωμένος σαν πέτρα που θέλει να με φάει

και με φωνάζει όλα είναι χαμένα

Γιατί εδώ δεν έρχεται η ανάσταση

είναι η ελευθερία που ξεκλειδώνει τις πόρτες

και φεύγει ντροπιασμένη

εδώ δεν είναι θάνατος η σιωπή

είναι οι ζαλισμένοι πολεμιστές της αγάπης

παραδομένοι στο φτηνό κρασί

που φωνάζουν τον θεό τους να φέρει τα όπλα

Τι να σας πω είναι η γιορτή του φόβου χρόνια τώρα

που έχει σβήσει απ’ την πατρίδα μου το φως;

είναι ο κόσμος που έχει για δάσκαλο

και για γιατρό την τηλεόραση

και με αφήνει ξυπόλυτο με ένα φακό

να ψάχνω το ποτάμι της αθανασίας;

Άγνωστα χρόνια και φοβάμαι

πως θα χαθώ για πάντα σαν τους σκλάβους μες τη νύχτα

απ’ την άνοιξη της φυλακής θα γίνω σκόνη

και το φεγγάρι θα κοιτάζω σε άδειους δρόμους

τους ποιητές θα κοιτάζω χωρίς ντροπή να το αδειάσουν από φως

Τι να σας πω φοβάμαι χρόνια τώρα

τα θαύματα που αγοράζονται με νομίσματα

τις κραυγές των αγέλαστων μισθοφόρων

αλλά ελπίζω πως κάποια στιγμή αυτό που δεν θα αγοράζεται

θα ονομάζεται αθάνατο φως 

γι’ αυτό περπατάω με ένα φακό στο σκοτάδι

χωρίς άδεια εξόδου, μακριά από μισθοφόρους

ψάχνοντας το δικό μου ποτάμι

Σάκης Αθανασιάδης Η βροχή χορεύει στα κεραμίδια (2022)

Κι εσύ μια θάλασσα μακριά -Σάκης Αθανασιάδης

 Κι εσύ μια θάλασσα μακριά

Αλήθεια που να είσαι τώρα, που να ζεις και πως

Εδώ ο ήλιος πάντα κρύο φως μου φέρνει

Σε αυτή την άγνωστη στεριά νοιώθω γυμνός

Κι εσύ μια θάλασσα μακριά

Αν έρθεις κάποτε ένα βράδυ

Και με φιλήσεις ίσως πω

Η μοναξιά μου ήταν σημάδι

Απ’ το σκοτάδι για να βγω

Αν έρθεις κάποτε ένα βράδυ

Μη μου μιλάς  ως το πρωί

Μες το γαλάζιο των ματιών σου

Θέλω να ’ρθει η ανατολή

Λέω στη νύχτα το όνομά σου

Μες την ομίχλη την πυκνή

Πέφτω κοιμάμαι είμαι κοντά σου

Μα τρέχω μόνος το πρωί

Που να ζητήσω τα φιλιά σου

Πώς να περάσω απ’ τη σιωπή

Άλλη μια νύχτα θα μεθύσω

Στη θάλασσά σου ως την αυγή

Σάκης Αθανασιάδης 

    οι ανάσες των εραστών (2014)

Η ιστορία ενός φιλιού-Σάκης Αθανασιάδης

          

Η ιστορία ενός φιλιού

 

Δίχως τα δικά σου φιλιά

βλέπω μια θάλασσα άδεια

γιατί να είσαι μακριά

μόνο εσύ μπορείς να φέρεις τα κύματα

 

Ποτέ δεν βρέχει εδώ

το σύννεφο άδειο περνάει

ίσως να φταίει γι’ αυτό

το σώμα μου που για σένα διψάει

 

Δίχως τα δικά σου φιλιά

έχω ξεχάσει τα βήματα

πως να ζεσταθεί η καρδιά

αν με ακούς φέρε έναν ήλιο και γρήγορα

 

Τώρα φυσάει ξανά

ο βοριάς με μανία χτυπάει

χωρίς το δικό σου φιλί

σαν κλαδί ο αέρας με σπάει

  

Το τραγούδι δεν αρχίζει ποτέ

ο καιρός μόνο πέτρες πετάει

χωρίς την δική σου φωνή

σιωπή στο αίμα κυλάει

 

Τώρα ξημερώνει ξανά

και το άδειο ποτήρι ρωτάει:

«Που θα βρεις το φιλί

που τα μάτια της άλλος κοιτάει»

Σάκης Αθανασιάδης Η βροχή χορεύει στα κεραμίδια (2022)

 

Γάτες με πέταλα αλόγων-Σάκης Αθανασιάδης

                      

Γάτες με πέταλα αλόγων

 

Στα κομμωτήρια ψυχών

στις ηλεκτρονικές τάξεις που καίνε το μυαλό

στις θρησκείες και το μίσος τους

στους εξαθλιωμένους του πλούτου

και σε όλες τις εταιρείες

που αγαπάνε τον πόλεμο και πουλάνε πατρίδα

πες όχι

πες όχι στον θάνατό σου 

Σε αυτούς που παρακαλάνε γονατιστοί να σε σώσουν

μόλις πλησιάζουν οι εκλογές

ενώ έχουν έτοιμους  νόμους

να σου πάρουν και την τελευταία φέτα

από το ψωμί στο τραπέζι

σε αυτούς που βάζουν τα παιδιά σου

σαν εμπόρευμα στα τρένα

και τα στέλνουν εργάτες στην δύση

να καούνε στο κρύο

στα γυάλινα μάτια τους

που σε παρακολουθούν κάθε μέρα

μη βγεις απ’ κοπάδι

στους λύκους που δαγκώνουν

τα κορίτσια σου στο δρόμο 

πες όχι

πες όχι στους σοφούς της μιας μέρας 

Στα ηλεκτρονικά κλουβιά

στις γάτες με πέταλα αλόγων

στα γεμάτα με σκοτάδι μάτια

στον βασιλιά και τους διαδόχους του βασιλείου

στους αυλικούς που καθαρίζουν τον δρόμο

να περάσει η βασίλισσα

σε αυτούς που ποτέ τους δεν ίδρωσαν

γιατί κολυμπάνε στην δική σου θάλασσα

στους εργάτες που πεθαίνουν για την εξουσία

και σε αυτούς που πατάνε το αδύναμο σαν αποτσίγαρο

πες όχι

πες όχι στο όνομα των παιδιών σου

  Σάκης Αθανασιάδης Η βροχή χορεύει στα κεραμίδια (2022)

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ (Alternative version 2021) - ARPEGGIOSMP

Όταν όλοι πέφτουν, μείνε όρθιος- Σάκης Αθανασιάδης

 Όταν όλοι πέφτουν, μείνε όρθιος 

Τα σπίτια που έζησα

είχανε πόρτες με διπλές κλειδαριές

να ονειρεύομαι αυτοκίνητα που τρέχουν

φρένα που σπάνε τα τζάμια

να μην περνάει η άνοιξη στα δωμάτια

κλειδωμένος όνειρα άλλων να ζω για δικά μου

Οι πόλεις της οθόνης

που έλαμπαν στο πανί

όταν τις γνώρισα είχαν χαλασμένα φώτα

την μοναξιά αράχνη στους τοίχους

δρόμους βρώμικους, ναυαγούς εργάτες

νηστικούς που διψούσαν για χρυσάφι

Κι αυτό που άκουγα στις σιωπές μου

«μείνε όρθιος...»

«…όλοι πέφτουν κι όλοι φωνάζουν

την άμμο της Κυψέλης θάλασσα»

με έκανε πιο δυνατό από τον φόβο μου

κι ήθελα να χάσω περισσότερα

αλλά να χάσω όρθιος

Μα κάποτε ελπίζω

τα ξυπόλυτα καλοκαίρια

θα με φωνάξουν στην θάλασσα

να αφήσω τον πόνο της αγάπης στα κύματα

κι έναν μου στίχο στο γαλάζιο φως
«μείνε όρθιος...»

   Σάκης Αθανασιάδης Η βροχή χορεύει στα κεραμίδια (2022)

 

Καλοκαίρι ’15: Αυτός ο χορός να γίνει μες το φως-Σάκης Αθανασιάδης

 Καλοκαίρι ’15: Αυτός ο χορός να γίνει μες το φως

Η Άννα έγινε παντοπωλείο

Πουλάει το κορμί της να φύγει η μοναξιά

Αφού τα πάντα έχει χάσει στη ζωής της

Μοιράζεται τον πόνο με άλλους μια βραδιά

Γενάρη η Άννα ψήφισε αριστερά

Η μάγισσα η δεξιά να φύγει

Στους δρόμους ήθελε να περπατήσει πριν γεράσει

Είχαν ανθίσει τα λουλούδια στην καρδιά που είχε ξεχάσει

Το καλοκαίρι η Άννα ψήφισε όχι στη βροχή

Ήρθε επιτέλους ο καιρός για να σωθεί ο ήλιος

Λίγο καρδιά και ο θεός θα βοηθούσαν

Αυτός ο χορός να γίνει μες το φως

Η Άννα έγινε παντοπωλείο

Πουλάει το κορμί της να φύγει η μοναξιά

Αφού τα πάντα έχει χάσει στη ζωής της

Μοιράζεται τον πόνο με άλλους μια βραδιά

Μα το όχι έγινε παράδοση άνευ όρων

Εμείς να ήμαστε καλά

Η Άννα πήγε στον καταυλισμό σαν πρόσφυγας

Εσείς χρωστάς της είπανε τα δανεικά

Έτρεξε ως τη θάλασσα το μίσος πριν τη φτάσει

Εκεί την είδα και μετά στο δρόμο, απέναντι στο νόμο

Χάθηκε ο καιρός για να σωθεί ο ήλιος

Αυτός ο χορός να γίνει μες το φως

Σάκης Αθανασιάδης

νυχτερινές πατρίδες (2016)

Tα μάτια του δρομέα-Σάκης Αθανασιάδης

Τα μάτια του δρομέα

Λένε τα μάτια μου πως βγάζουνε μια λάμψη

Μόλις η θάλασσα τον άνεμο ξυπνά

Με παρατούν στη γη για τιμωρία

Αύγουστο μήνα και τραβάνε μακριά

Μα είναι φορές που πιάνομαι στα δίχτυα

Σαν ψάρι στη συνήθεια σπαρταρώ

Κι άλλες φορές που τρέχω για να φτάσω

Εκεί που νόμιζε το χθες πως δεν μπορώ

Θέλω να αφήσεις τη ψυχή να ταξιδέψει

Μόλις τα χείλη σου διψάσουν για φιλί

Στα χίλια ψέματα αγάπη αφού δεν βρήκες

Και το κορμί σου είναι άμμος και γυαλί

Άδειες ζωές συνάντησα στους δρόμους

Άσπρα κοστούμια που είχαν μαύρη τη καρδιά

Είχα τα μάτια του δρομέα

Που έψαχνε φως στην ερημιά

Μα είναι φορές που λέω πως θα σπάσω

Πως θα ’ρθει ο άνεμος να σβήσει τα κεριά

Στη παγωνιά θα πέσω της συνήθειας

Να τρέμω γύρω απ’ τη φωτιά

Κι άλλες φορές που τρέχω για να φτάσω

Εκεί που νόμιζε το χθες πως δεν μπορώ 

Ότι έχασα στα χρόνια το έχω χάσει

Πλέον κερδίζω τα εμπόδια και περνώ

Σάκης Αθανασιάδης
το γκρεμισμένο κάστρο των ηρώων-2015