Για το σώμα μου δεν ξέρω -Σάκης Αθανασιάδης

Για το σώμα μου δεν ξέρω

Μες τα χρόνια έχω σκάψει

Χώμα άγριο σκληρό

Και αυτό πάντα θυμάμαι

Δρόμο για να βρω

Να περάσω απ’ το μαύρο σε φώτα δυνατά

Και ο άνεμος να φέρνει θάλασσα κοντά

Στις πλατείες αν βρισκόμουν της ελευθερίας

Στη Τουρκία θα ήμουν τώρα ένας τραυματίας

Η ψυχή θα είχε σωθεί για το σώμα μου δεν ξέρω

Λίγο περισσότερο μαύρο

Λίγο περισσότερο απο χθες

Η ψυχή πάει να χαθεί για το σώμα μου δεν ξέρω

Μα αυτό που ξέρω είναι πως στα μάτια μου έχω πληγές

Γιατί ο άνεμος φέρνει οσμές

Από καμένες ψυχές και δρόμο δε βλέπω

Μα αυτό που ξέρω είναι πως στα μάτια μου έχω πληγές

Γιατί το μίσος βγάζει γύρω μου ρίζες

Και δεν μπορώ να δω πέρα απ’ το μαύρο

Δεν μπορώ να ακούσω της θάλασσάς  μου τις φωνές

Χτίζει πάλι η μοναξιά μου το δικό της κάστρο

Μα καπνό έχει ακόμα της ψυχής το άστρο

Να περάσει απ’ το μαύρο σε σύννεφα χρυσά

Και ο άνεμος να φέρνει θάλασσα κοντά

Σάκης Αθανασιάδης

·        τα παπούτσια του μάγου χρόνου και άλλα ποιήματα-Β’ έκδοση (2014)

Ξύλινες πέτρες-Σάκης Αθανασιάδης

                               

          Ξύλινες πέτρες

Σου λέω ένα γεια, βγαίνω στο δρόμο

Αυτό που ανταμώνω με τρομάζει πολύ

Ένα παιδί το κυνηγάνε με ξύλα

Έχει αρπάξει ένα καρβέλι ψωμί

Παρόλα αυτά κανείς δεν ρωτάει

Ο χειμώνας που φτάνει τι άλλο θα δει

Αυτό θα το πει η μικρή η οθόνη

Με ξύλινες πέτρες να πονάει η ψυχή

Δεν με νοιάζει αν κερδίσω αναπνέω να μη σβήσω

Μέσα στο μαύρο που έχει γύρω απλωθεί

Το συρμάτινο το άστρο που μου λεν’ να αγαπήσω

Η σκουριά του θα μου φάει και τη λίγη μου φωνή

Σου λέω ένα γεια στην τράπεζα τραβάω

Τους φόρους να πληρώσω για μια άλλη φορά

Τώρα τι να ελπίζω αφού πρέπει να ξεχάσω

Τη θάλασσα, το φως και τα βουνά

Παρόλα αυτά κανείς στο τραπέζι

Δεν βλέπει τη βροχή που το τζάμι χτυπά

Γεμίζει την κοιλιά του και ατάραχα σπάει

Το αυγό του φιδιού το ερπετό και κοιτά

Σάκης Αθανασιάδης  
το γκρεμισμένο κάστρο των ηρώων-2015

Κι είμαι εδώ απλά να σου πω-Σάκης Αθανασιάδης

                                      

Κι είμαι εδώ απλά να σου πω

Βροχή μου έστελνες να ακούω τα όνειρά σου

Ξεχάστηκες μακριά έσβησε η φωνή σου

Στη σκόνη έβαλες τα μάτια σου μωρό μου

Για να σκεπάσεις τη ψυχή

Μα τώρα έφτασες κοντά φωτιά να ανάψεις

Το σώμα μου να καίγεται ξανά όπως παλιά

Σπηλιά μου έλεγες την αγκαλιά μου έχεις

Το σώμα σου να κρύβεται καλά

Μέσα απ’ τις στροφές, τις άγριες ξέρες

Πέρασα και είμαι ζωντανός

Δεν μίλησα ποτέ γι’ αυτές τις μέρες

Ούτε θα ήθελες να μάθεις ευτυχώς

Κι είμαι εδώ απλά να σου πω

Πως στα μεγάλα τα ταξίδια

Υπάρχει ουρανός που το σώμα σκεπάζει

Και η θάλασσα χωράει στη ψυχή

Για να σε πάει το κύμα της μακριά

Σαν άγριο χώμα το κορμί μου

Διψούσε μα μου έλεγες η δίψα θα περάσει

Η αγάπη έλεγες ποτέ της δεν θα χάσει

Θα έρθει η στιγμή που θα γελά

Σάκης Αθανασιάδης 
το γκρεμισμένο κάστρο των ηρώων-2015

Στον έρωτα η ψυχή αναφλέγεται-Σάκης Αθανασιάδης

Στον έρωτα η ψυχή αναφλέγεται

Χτυπάει και μένα ο εχθρός

Κάθε πρωί με χιλιάδες χαμόγελα

Μου στέλνει χαρτιά συνεχώς

Πως η πατρίδα μου δεν είναι τα χώματα

Δεν φέρνει ζωή ο χρυσός

Όταν το δάσος πονάει και καίγεται

Τα αστέρια όταν χάνουν το φως

Και η αλήθεια στη νύχτα όταν κρέμεται

Γιατί να ανάψω το φως

Αφού στο σώμα σου η νύχτα μου καίγεται

Κοιμάμαι τα βράδια γυμνός

Γιατί στον έρωτα η ψυχή αναφλέγεται

Μπορεί να είμαι ο μικρός

Μα η φωτιά απ’ το όνειρο φαίνεται

Δεν φέρνει ζωή ο χρυσός

Μόνο σκουριά στον αέρα που καίγεται

Ο χρόνος αν είναι οδηγός

Το ποτήρι σαν άδειο μου φαίνεται

Ποτέ μισθοφόρος θεός

Την πατρίδα μου δεν ελευθέρωσε

Σάκης Αθανασιάδης

·        τα παπούτσια του μάγου χρόνου και άλλα ποιήματα-Β’ έκδοση (2014)