Η ψυχή που δεν πέφτει στο χώμα μεγαλώνει στο φως (Πρώτη δημοσίευση) Σάκης Αθανασιάδης

                                                                                                           (Πρώτη δημοσίευση)

Η ψυχή που δεν πέφτει στο χώμα μεγαλώνει στο φως     

        

Οι πρώτες σταγόνες της  ανοιξιάτικης βροχής

καίνε τα μάτια

ο ήλιος πέφτει πληγωμένος στο ποτάμι

περπατάω αργά ανάμεσα σε σπασμένα κλαδιά

σκαλώνει η ψυχή στα αγκάθια

αφήνει κομμάτια της στο χορτάρι

το σώμα γεμίζει λάσπες

που αντί οι λάσπες να λερώνουν καθαρίζουν την ψυχή

Πια σύνορα να περάσω να μην σπάσω

το βάζο που κρατάω στα χέρια μου

το βάζο μιας ολόκληρης ζωής αδελφέ μου

όταν αέρας υγρός φωνάζει ονόματα απουσίας

μέχρι να φτάσω στην όχθη του Αξιού

να σκορπίσω τις στάχτες σου στο νερό να ελευθερωθείς

Μέσα στη σιωπή μου βλέπω ένα παιδί να τρέχει

στην απέναντι όχθη να κυνηγήσει τον ήλιο

με μια σφεντόνα στα χέρια

εσένα βλέπω να κρατάς την σφεντόνα

που τίποτα δεν φοβήθηκες

και κοιτάζω στα θολά νερά όλα τα καλοκαίρια μου

τους χειμώνες μου όλους

μα χάνονται οι εικόνες και τελειώνουν τα χρώματα

μόλις οι στάχτες σου αρχίζουν το ταξίδι τους για την θάλασσα

αλλά αυτό το ταξίδι σου δεν είναι το τέλος

γιατί η ψυχή που δεν πέφτει στο χώμα μεγαλώνει στο φως

Σάκης Αθανασιάδης cop.2025

Κάνε τα μάτια μου σαν θάλασσα-Σάκης Αθανασιάδης

Κάνε τα μάτια μου σαν θάλασσα

Κοίτα τα όνειρα όταν πέφτουν

Και όταν παραδίδονται στα πλήθη

Σαν σώματα βαριά πως μοιάζουν

Κι ο χρόνος πως τα σπρώχνει προς τη λήθη

Γι’ αυτό σου λέω για αρχή απόψε

Βάλ’ την αγάπη στην καρδιά

Στην αγκαλιά σου μια ανάσα

Μπορεί να είναι η γιατρειά

Κάνε τα μάτια μου σαν θάλασσα

Ρίξε με μες το γαλάζιο

Θέλω να μείνω με το φως

Μακριά από έναν κόσμο άδειο

Να με κρατάς θέλω σφιχτά

Να αλλάζει ο κανόνας

Κάνε τα μάτια μου σαν θάλασσα

Να φεύγει ο χειμώνας

Κοίτα τα όνειρα όταν πέφτουν

Και όταν παραδίδονται στα λάθη

Πόσο πονάνε τη ψυχή

Οι στάχτες που σκεπάζουνε τα πάθη

Σάκης Αθανασιάδης

•   τα παπούτσια του μάγου χρόνου και άλλα ποιήματα-Β’ έκδοση (2014)

Τα συρμάτινα αστέρια- Σάκης Αθανασιάδης

       Τα συρμάτινα αστέρια

Τα κόκκινα τα σύννεφα ο άνεμος τα παίρνει

Και τα πετάει στο βουνό σαν άχρηστα χαλιά

Τα όμορφα τα όνειρα ο ποταμός τα δέρνει

Και τα πετάει στη θάλασσα να σβήσει η φωτιά

Συρμάτινο το  σώμα μου κι αυτό μαζί τους πάει

Κι όλο γυρίζει μοναχό τις νύχτες σαν σκιά

Κάπου μαζί θα ειν’  κι ψυχή χαμένη μες το δάσος

Να κυνηγάει τον έρωτα σαν τα άγρια πουλιά

Ξημέρωσε νωρίς  κι απ’ την αγρύπνια

Φαντάστηκα τον ήλιο στην καρδιά

Να μου μαζεύεις πάλι τα λουλούδια

Να τα ανταλλάξεις με αγκαλιά

Το άγριο που είχα στη ψυχή αέρας θα είχε πάρει

Και  αγγέλους θα αντάμωνα στον ύπνο μου καλούς

Αν δε με άφηνες εδώ για ένα ακόμη βράδυ

Να κυνηγάω τα όνειρα στους άγριους ποταμούς

Συρμάτινα τα αστέρια μου συρμάτινες και οι μέρες

Ανάβουνε τις νύχτες μου μα σβήνουνε πρωί

Πέφτουν και χάνονται ξανά σταγόνες μες το δρόμο

Συρμάτινο το σώμα μου χωρίς ένα φιλί

Σάκης Αθανασιάδης

•   τα παπούτσια του μάγου χρόνου και άλλα ποιήματα-Β’ έκδοση (2014)

Τα χάρτινα παπούτσια του αγγέλου-Σάκης Αθανασιάδης

                                

Τα χάρτινα παπούτσια του αγγέλου

Τα μάτια σου μια θάλασσα αφρισμένη

Μες τον βυθό τους με καλούν να δροσιστώ

Μα έχεις γεμίσει με αλάτι την ψυχή μου

Και απ’ τα μάτια σου απόψε δεν θα πιω

Τα χέρια σου σφιχτά με αγκαλιάζουν

Και στα μακριά σου τα μαλλιά ζητάς να τυλιχτώ

Μες την σκιά σου όλοι οι δρόμοι να με χάσουν

Να κλείσω την φωνή και να σωθώ

Μα τα όνειρα φοβάμαι πως θα σπάσουν

Αν με τυλίξεις σαν χαρτί

Θα περιμένω εντολή απ’ την μαμά και τον μπαμπά σου

Πότε η άνοιξη θα ’ρθεί

Μετά θα μου ζητούν να μπω στο κόμμα

Για να κερδίζεις μια μικρή προαγωγή

Και περισσότερα ακόμα

Να αντιγράφω αυτούς που έχω σιχαθεί

Μη στέκεσαι στην πόρτα οργισμένη

Ο πυρετός για σένα ήταν προσευχή

Ακίνητος κανείς νέος δεν μένει

Αφού εκεί έξω τρέχει με τα πόδια η ζωή

Όλοι οι δρόμοι με φωνάζουν

Βγάλε τα χάρτινα παπούτσια του αγγέλου

Τα κεραμίδα στην ψυχή σου στάζουν

Και η αγάπη έχει βραχεί

 Το δαχτυλίδι της ελευθερίας -Σάκης Αθανασιάδης (2020)

ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ -Τραγούδι: Γιάννης Βελίκης Στίχοι: Σάκης Αθανασιάδης

Τραγούδι: Γιάννης Βελίκης.

Στίχοι: Σάκης Αθανασιάδης. Σύνθεση - Κιθάρες: Γιάννης Βελίκης. Ηχοληψία - Παραγωγή: Χρήστος Φολτόπουλος. 

 

        Αν Θέλεις Καλοκαίρια

Τραγούδι: Γιάννης Βελίκης. Στίχοι: Σάκης Αθανασιάδης.                 

     

Δεν τα παράτησες ποτέ σου

Κι ας περπατούσες στη βροχή

Πόσες φορές ο δρόμος είχε

Βράχους πολλούς στη διαδρομή

Γύρευες μέσα σου στο σώμα

Ο έρωτας σπίτι να βρει

Πίστευες της αγάπης δώρα

Κάποιος στην τύχη να τα δει

Να σε αγγίξει με τα μάτια

Να σου τραντάξει το κορμί

Κάτω να πέσεις σε κομμάτια

Να σπαρταράει η ψυχή

Έλα κοντά μου μη φοβάσαι πες μου πως κλείνει μια πληγή

Γιατί στου φόβου το παλάτι η αγάπη πάντα είναι μισή

Έλα κοντά μου μη φοβάσαι έλα κοντά μου να μου πεις

Πως πήγαν στη φωτιά τα χρόνια πως τρέξανε μακριά τα αηδόνια

Ξέρεις διαβάζω στο σκοτάδι από παλιά με ένα φακό

Γιατί φοβόμουν από πάντα πως ότι κάνω ενοχλώ

Και τώρα που έκλεισα σαράντα το ίδιο νοιώθω πάλι εδώ

Γιατί είμαι ροκ και ψάχνω μπάντα στο ράδιο μέσα να κρυφτώ

Πάρε αν θέλεις Καλοκαίρια

Σου ’πε στον ύπνο σου ο θεός

Φοβήθηκα να μη φοβάσαι

Και εγώ να φαίνομαι μικρός

Πάρε αν θέλεις Καλοκαίρια

Σου ’πε στον ύπνο σου ο θεός

Κοίτα το δρόμο σου και φτάσε

Θα σου κρατώ εγώ το φως

  

Πόσες φορές είπες εντάξει

Θα ακολουθήσω τη ζωή

Δεν θα χαλάσω εγώ την τάξη

Να ’μαι στο πλήθος η σιωπή

Γύρευες κάτω απ’ το στρώμα

Όλος ο κόσμος σου να ζει

Κι ας ένοιωθες φτωχή ακόμα

Που στο όνειρο δεν έχεις μπει

  

Έλα κοντά μου μη φοβάσαι έλα κοντά μου σαν βροχή

Για να σε αγγίξω σαν σταγόνα και το κορμί να δροσιστεί

Ότι χαμένο το ξυπνάω και να ξανάρθει του ζητώ

Μα σαν το δω αλλού κοιτάω να ξαναφύγει του ζητώ

Μια φυλακή έχω δική μου για να κλειδώνω ότι αγαπώ

Γιατί είμαι ροκ και ήμουν πάντα να μη φοβάμαι τον καιρό

 

Πάρε αν θέλεις Καλοκαίρια

Σου ’πε στον ύπνο σου ο θεός

Φοβήθηκα να μη φοβάσαι

Και εγώ να φαίνομαι μικρός

Πάρε αν θέλεις Καλοκαίρια

Σου ’πε στον ύπνο σου ο θεός

Κοίτα το δρόμο σου και φτάσε

Θα σου κρατώ εγώ το φως

Συλλέγω στιγμές μα όταν βρω αφορμές τις αφήνω στο χθες

Και αφού είναι πολλές και είναι γυμνές τις κρύβω κι αυτές

Θα είμαι η αρχή σε ένα μεγάλο τέλος-Σάκης Αθανασιάδης

Θα είμαι η αρχή σε ένα μεγάλο τέλος

Μια ακόμη φορά θα μείνω πίσω

Στα μάτια να κοιτάζω το φεγγάρι

Να μη φοβάμαι πως θα χάσω πάλι

Μια ψεύτικη συγνώμη για αγάπη

Μια ακόμη φορά θα περάσω

Στην άλλη όχθη να δω τον ήλιο που έρχεται

Δεν εύχομαι, μα απ’ το ποτάμι ας χάσω

Μακριά οι ουρανοί θα γελούν με φωτιά

Στα μάτια μου ο δρόμος θα καίγεται

Αυτό που θα ζητήσω να μου κάνεις ξανά

Σε αυτό το τραγούδι δεν λέγεται

Θα είμαι η αρχή σε ένα μεγάλο τέλος

Μόλις η κόκκινη βροχή θα καίγεται

Μέσα στη λάσπη που ονόμασες αγάπη

Θα σπαρταράς όταν ο άγγελος θα έρχεται

Μια ακόμη φορά θα τρέξω στην άμμο

Αν και το ξέρω από τώρα

Κανείς δεν θα βρεθεί να με περάσει

Θα είμαι ο νικητής θα είμαι ο χαμένος

Θα είμαι η αρχή σε ένα μεγάλο τέλος

Ένα φεγγάρι κοιτάζει απ’ το παράθυρο - Σάκης Αθανασιαδης (2018)

Μακριά απ’ τις φωνές των σκλάβων-Σάκης Αθανασιάδης

Μακριά απ’ τις φωνές των σκλάβων

Δεν ήθελα να είμαι το σπίτι

που θα άφηνες τα όνειρά σου να κοιμηθούν

ούτε ήθελα να γίνω το πρώτο αστέρι

που θα έσβηνε στα μάτια σου

μόνο ήθελα να μείνω στο αίμα σου σαν καλοκαίρι

Δεν ήθελα να είμαι ο σκονισμένος δρόμος για τα παπούτσια σου

ούτε ήθελα να είμαι κοντά σου όταν πέφτεις

μπροστά στον καθρέπτη

κοιτώντας τα άσπρα μαλλιά σου

ήθελα να πιστέψω τον μύθο της αθανασίας

Δεν ήθελα να ακούω να μου λες

δεν έχτισα ένα σπίτι για σένα στη θάλασσα

την λάσπη να βγάλεις απ’ το αίμα σου

αλλά σε άφησα μονάχη να περάσεις τον εαυτό σου

και χάθηκα στο δάσος με τις καρδιές

ξυπόλητος στο ποτάμι χωρίς φαγητό

ψάχνοντας αυτό που για σένα δεν υπάρχει, την αγάπη

Όμως πάντα ήθελα να περπατήσω στη βροχή

πάντα ήθελα να μιλήσω στον άνεμο

για ένα καινούριο μου όνειρο

να μιλήσω μακριά απ’ τις φωνές των σκλάβων

Σάκης Αθανασιάδης Η βροχή χορεύει στα κεραμίδια (2022)