(Πρώτη
δημοσίευση)
Οι καθρέφτες του χειμώνα
Οι δρόμοι που περπάτησα παιδί ήταν γεμάτοι πέτρες
παγωμένα νερά οι καθρέφτες του χειμώνα
όπου έπρεπε να μάθω να πέφτω, να μάθω να σηκώνομαι,
τον πόνο της φτώχιας να αντέχω, του δασκάλου την βέργα
την υποχρεωτική εκκλησία την Κυριακή
και πάνω απ’ όλα να μην ονειρεύομαι την θάλασσα
γιατί έτσι όπως ήταν παρατημένη η επαρχεία
ήταν σχεδόν παράλογο να μη γλείφεις τις λάσπες
Τα χωράφια του χαμένου πατέρα μου
που όργωσα μέσα τους είχανε φωνές
χέρια πληγωμένα μάτια με αίμα
άκουγα στον αέρα το τραγούδι πόνου
και φανταζόμουν πρόσφυγες να πολεμάνε με την γη
σε μια μάχη σίγουρα χαμένη
κάτω από έναν καυτό ήλιο που έλιωνε τις ψυχές
να μουρμουρίζουν θα έρθει
ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά μας
αλλά το αύριο δεν ήρθε ποτέ
γιατί φοβήθηκαν να ακολουθήσουν το ποτάμι
για να φτάσουν στην θάλασσα
και γιατί τους έλεγαν χωροφύλακες, ιερείς και πολιτικοί
πως δεν μπορούν να περάσουν τα σύνορά τους
και πίστεψαν πως γεννήθηκαν σκλάβοι
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου