Παρασκευή 23 Φεβρουαρίου 2024

Ευρωπαίων η Πόλις-Σάκης Αθανασιάδης


  Ευρωπαίων η Πόλις 

Όταν σταμάτησαν πάνω
Από το λόφο που κοιμάται
Η αρχαία πόλη
Τα κόκκινα σύννεφα
Είχαν στο σώμα τους άνεμο και θυμό
Κατόπιν ένας μικρός θεός
Τα έδιωξε από τη φωλιά του
Αφήνοντας μόνο γαλάζιο και πράσινο
Την άνοιξη στην αυλή.
Τα καλοκαίρια που πυρώνει
Ο ήλιος το σκληρό χώμα
Η ανάσα της ιστορίας ακούγεται
Στον άπειρο ουρανό
Στο βαμμένο με κόκκινο χώμα
Στον Αξιό ποταμό
Που στο ορμητικό του ρεύμα
Σκορπάει την σκόνη των αιώνων.
Λίγα σπασμένα κεραμίδια
Χιλιάδες αναπνοές
Σαν του καπνού μηνύματα
Ένα μυστικό φως  στα βήματα 
Του χρόνου
Τίποτε δεν πεθαίνει  στην αρχαία πόλη.

Πέμπτη 22 Φεβρουαρίου 2024

Οι άγιοι της οθόνης-Σάκης Αθανασιάδης

Η Ελλάς Ευγνωμονούσα θ.Βρυζάκης
                                   
            Οι άγιοι της οθόνης

Ένα κουρέλι έχω αγκαλιά που κρύβει λίγο αίμα
Να μπαινοβγαίνει η ψυχή το παρελθόν να δει
Πως να πετάξω άραγε τις πέτρες με το ψέμα
Προσκυνητές φανατικοί χειροκροτούνε τη σφαγή

Πέρασε η θάλασσα αλάτι η ψυχή μου
Που να πετάξω το θυμό να δροσιστώ
Πέρασε ο άνεμος μου πήρε το κορμί μου
Πώς να φωνάξω τα πουλιά να ψάξω να το βρω

Οικονομικοί δολοφόνοι άγιοι στην οθόνη
Χάρτινα νομίσματα άγγελοι στα εικονίσματα
Μια μεγάλη παρέα στο άρμα του Αχιλλέα
Σέρνουν στο χώμα της ιστορίας το σώμα

Πέρασε το σύννεφο πήρε το φιλί μου
Να στο πετάξει από ψηλά κάπου αγκαλιά να ζω
Μόνο τα βράχια έμειναν να κρύψω τη φωνή μου
Γιατί οι λύκοι του βορρά έρχονται κατά δω
Σάκης Αθανασιάδης
το γκρεμισμένο κάστρο των ηρώων-2015

Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου 2024

Όποιος δεν μέθυσε ποτέ -Σάκης Αθανασιάδης



Όποιος δεν μέθυσε ποτέ 

Όποιος δεν μέθυσε ποτέ 
Και κάθεται μονάχος
Είναι οι νύχτες του μισές
Στο φως βλέπει το λάθος

Θα είναι μια κούραση η ζωή
Να είσαι ο ίδιος χρόνος
Να μην αλλάζεις εποχές
Χειμώνα να έχεις μόνος
            
Όποιος δεν μέθυσε ποτέ 
Στον έρωτα δεν πάει
Δεν έχει ανάγκη το φιλί
Τη μοναξιά αγαπάει

Όποιος δεν μέθυσε ποτέ 
Το χρήμα αγαπάει
Γιατί αν μεθύσει με φιλιά
Αυτό θα το σκορπάει

Δεν θα έχει γεύση η ζωή
Σε κήπους παραδείσου
Αν δεν μεθύσεις μια φορά
Και βγεις απ’ την ψυχή σου

Θα είναι ο έρωτας ντροπή
Η αγάπη αυταπάτη
Αν δεν μεθύσεις μια φορά
Κι εσύ για κάποια αγάπη

Δευτέρα 19 Φεβρουαρίου 2024

Λίγες σταγόνες άνοιξη-Σάκης Αθανασιάδης

Λίγες σταγόνες άνοιξη

Πέταξα μνήμες στο πάτωμα
Φωνάζοντας κάθε τόσο:
«Πάρε ελπίδα και πιες
πιες το σώμα μου
κι αν ακόμη διψάς
βρέξε τα χείλη σου
με τη φωνή μου».
Κι ο θεός σου
Ο θεός τους
Ο δικός μου θεός
Μου έπλυνε την ψυχή
Μου δώρισε αρώματα
Και μια εντολή:«Μοίρασέ τα».
Παρατημένος μπροστά σου
Ελεύθερος
Άνοιγα τα δώρα
Μα εσύ δε τα έβλεπες
Κι έτσι τα κράτησα δικά μου
Να τα μοιράσω αλλού
Σε μια ψυχή που κρυώνει
Μετά τον Χειμώνα λένε
Πως έρχεται πάντα η Άνοιξη


Κυριακή 11 Φεβρουαρίου 2024

Το δικό σου αιώνιο ψέμα-Σάκης Αθανασιάδης



     Το δικό σου αιώνιο ψέμα

Πετούσε η ψυχή, κοιτούσε τη θάλασσα
Με φως του φεγγαριού τα μάτια μου τα χάλασα
Μα κάθε άνθρωπος στη γη που ξέρει από αυτά
Γνωρίζει της αγάπης του το αίμα

Που όταν τρέχει πονά
Χτυπάει τα μάτια, το κορμί και τον αέρα
Και δεν γνωρίζει πια που πάει ο δρόμος
Και μια μέρα ζει το δικό του αιώνιο ψέμα

Έτσι κοιτάνε τις φωτιές οι εραστές
Να καίνε τη ψυχή τους στο σκοτάδι
Που τριγυρνάει γυμνή και ξένη με το σώμα
Και δεν γνωρίζουν γιατρειά με ένα χάδι

Έτσι μιλάνε οι εποχές στους εραστές
Που αφήσουν το κορμί τους στο χαλάζι
Να το χτυπάει ο άνεμος, ο ήλιος, οι βροχές
Και τίποτα πια να μη τους νοιάζει

Πετούσε η ψυχή, κοιτούσε τις στάχτες
Το φως του φεγγαριού εκεί, τα μάτια μου κλειστά
Μα κάθε άνθρωπος στη γη που ξέρει από αυτά
Γνωρίζει την αγάπη απ' το τέρμα

Τετάρτη 7 Φεβρουαρίου 2024

Κόκκινο σαν Ζωή-Σάκης Αθανασιάδης


Κόκκινο σαν Ζωή

Μ’ ένα κρασί ξυνόμαυρο
Θα ανάψω τη σάρκα
Ελεύθερη από μνήμες
Θα πετάς μακριά
Θα λιώνεις το θάνατο
Με τα πόδια.
Στο βαθύ κόκκινο χρώμα
Θα βουτάνε τα μάτια
Γεμίζοντας το ποτήρι μου
Ελπίδα
Να την πίνω γουλιά –γουλιά
Ταξιδεύοντας στον χρόνο
Σαν διψασμένος κυνηγός
Να ψάχνω τον θεό, την αγάπη.
Σάκης Αθανασιάδης

Τρίτη 6 Φεβρουαρίου 2024

Ένας μικρός αγέλαστος Απρίλης-Σάκης Αθανασιάδης

                  
   Ένας μικρός αγέλαστος Απρίλης

Πέρασα πρωί έξω απ’ το σχολείο
έμοιαζε ξανά βυθισμένο πλοίο
μες την σιωπή μεγάλωσε ο χειμώνας
κρύψε το παιδί στον ήλιο μην καεί

Έφυγα μακριά πήγα στο ποτάμι
έκλεισα καλά την τρύπια στην καρδιά
όλη η φωτιά στη θάλασσα να φτάσει
η άνοιξη αργεί ίσως να πουληθεί

Χάρτινα φιλιά κι ο βοριάς χτυπάει
το σώμα με ραβδί σπάει την ψυχή
μες την σιωπή βαριές οι αλυσίδες
κάτι σαν ζωή σπίτι φυλακή

Μόνο για φτωχούς τα όνειρα που κάνεις
πριν αυτά καούν σε νόμους και χαθούν
παρέλαση σοφών η σκόνη χθες που είδες
μόνο μια βροχή δεν σπάει την σιωπή

Πέρασα ξανά έξω απ’ το λιμάνι
θάλασσα φωτιά κάηκε η καρδιά
φώναζε το φως ήθελε να με πάρει
με αγέλαστο Απρίλη δεν πάω πουθενά

Σάββατο 3 Φεβρουαρίου 2024

Τα παραμύθια της γιαγιάς που άκουγα παιδί-Σάκης Αθανασιάδης



                            
Τα παραμύθια της γιαγιάς που άκουγα παιδί

Μες τα ποτάμια του βορρά
Ακούγεται η φωνή μου
Κι ως το Βόσπορο η καρδιά
Μυρίζει ανατολή
Μα είναι φορές που προσπαθώ
Να βρω μια πατρίδα
Που να πιστεύει πως μπορώ
Να μείνω σε σκεπή

Μα πάντα πέφτω στο κενό
Χάνεται κάθε ελπίδα
Η θάλασσα μαζεύεται
Πιο μέσα να χτιστεί

Απ’ τα ποτάμια του βορρά
Γνωρίζω τον χειμώνα
Που κατεβαίνει στην καρδιά
Να κλέψει το φιλί
Κι όσο λέω δεν μπορεί
Θα αλλάξει αυτή η εικόνα
Απ’ την ελπίδα κρέμομαι
Ο δρόμος μη χαθεί

Και τώρα κάθομαι κοντά
Στη θάλασσα να ακούσω
Τα παραμύθια της γιαγιάς
Που άκουγα παιδί