Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Όλα είναι φως όλα είναι σκοτάδι-Σάκης Αθανασιάδης



Όλα είναι φως όλα είναι σκοτάδι        

Στο άγνωστο νησί στην άκρη του μυαλού μου
Mια θάλασσα μικρή όλο θυμώνει
Εκεί δεν κολυμπώ το κύμα έχει βγει
Αγάπη που ξενύχτησε  με τα θεριά μαλώνει

Όλα είναι φως όλα είναι σκοτάδι
Μέσα στο πλήθος όταν περπατώ
Στη λεωφόρο των αθώων κι αυτό το βράδυ
Χωρίς παπούτσια μέσα στο νερό

Μήπως ακούσω τη βροχή που κλαίει
Μόλις ο άνεμος φωνάξει δυνατά
Μήπως ακούσω μια φωνή να λέει
Ανέβα λίγο πιο ψηλά
  
Όλα είναι φως όλα είναι σκοτάδι
Αν αγαπάς ή αν μισείς δυνατά
Ότι κι αν λέω εσύ μη μου πεις
Ποιον δρόμο έχω πάρει

Ποιος θα με διώξει απ’ το σκοτάδι
Ποιος θα μου μάθει της γης την αγάπη
Γεμάτος χρώματα ο ουρανός
Αν μεθύσεις θα δεις φωτιά το φεγγάρι

Στο άγνωστο νησί στην άκρη του μυαλού μου
Ένα παιδί γυμνό κρυώνει
Εκεί μη το σκεφτείς να έρθεις να το δεις
Αγάπη που δεν χάθηκε  με τα θεριά μαλώνει
Cop.2017 Σάκης Αθανασιάδης

Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

Κι ακόμα ψιθυρίζω να μη σας ενοχλώ(πρώτη δημοσίευση)Σάκης Αθανασιάδης



                                   (πρώτη δημοσίευση)
Κι ακόμα ψιθυρίζω να μη σας ενοχλώ

Μεγάλωσα να αναγνωρίζω μόνο το μαύρο και λευκό
Έτσι έμαθα να με φοβίζουν τα άλλα χρώματα
Μεγάλωσα να ψιθυρίζω να μη σας ενοχλώ
Να μη χαλάω τον ύπνο σε άδεια σώματα

Μεγάλωσα για να γυρίζω στο σπίτι να κρυφτώ
Να κλείνω τα παράθυρα να μην καώ στον ήλιο
Συνήθισα να λέω κάνε υπομονή θα ’ρθει η αγάπη
Μεγάλωσα στα ψέματα με ψέματα

Μα τώρα πια αναγνωρίζω πως η ζωή είναι στιγμές
Που ανεβαίνεις πιο ψηλά αν θες η πέφτεις μια για πάντα
Γι’  αυτό άκουσέ με μια φορά
Η αγάπη αύριο δίχως τέλος

Κάποτε γίνεται αγκαλιά κάποτε βέλος
Πονάει πιο πολύ αν φύγει
Η αγάπη είναι δάκρυ είναι δρόμος
Είναι ένα σύννεφο που βρέχει ασταμάτητα ονόματα
Άλλοτε φέρνει φως άλλοτε φέρνει γκρίζα σύννεφα

Μεγάλωσα κι ακόμα ψιθυρίζω να μη σας ενοχλώ
Γι’ αυτό μαζεύω θάλασσα, ουρανό και χώμα
Ψάχνω να βρω ένα θεό
Που αγαπάει το μαύρο, το λευκό κι όλα τα χρώματα
Cop.2017 Σάκης Αθανασιάδης

Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017

Είμαι αυτό που θέλουν οι άλλοι-Σάκης Αθανασιάδης



Είμαι αυτό που θέλουν οι άλλοι

Σταμάτησα να πιάσω την αγάπη μα έτρεξε μακριά
Έτσι την ακολούθησα σε πόλεις και χωριά
Δίψασα και ζήτησα νερό παράθυρα κλειστά
Μνημόνια κάρφωναν κορμιά άδεια η καρδιά

Περπάτησα τη θάλασσα να βρω γυμνός να μπω
Κοιτούσα ένα αστέρι μακρινό χαμογελούσα στο κενό
Εσένα ήθελα να βρω μα δεν μπορώ να θυμηθώ
Αν η αγάπη ήταν η Μαρία, αν ήταν της Βασιλικής η απουσία
Αν ήτανε απλά η γάτα μου που ξενυχτούσε για να κοιμηθώ

Σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ που ήθελα να πάω
Τι χάλι, είμαι αυτό που θέλουν οι άλλοι

Ξημέρωσε κι ήμουν νηστικός η θάλασσα εχθρός
Το κρύο ήτανε πολύ η αγάπη είχε απομακρυνθεί
Περπάτησα και πάλι στα τυφλά να βρω το δρόμο
Μα ο δρόμος είχε εξαφανιστεί νομίζω την αγάπη είχε βρει
Σάκης Αθανασιάδης
νυχτερινές πατρίδες (2016)

Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

Ένα περιστέρι κοιτάζει τη βροχή που λιώνει το χιόνι-Σάκης Αθανασιάδης



Ένα περιστέρι κοιτάζει τη βροχή που λιώνει το χιόνι

Πάω πίσω τις μέρες βλέπω στη μνήμη μου φόβο
Μπροστά κοιτάζω δεν βλέπω το δρόμο
Μονάχα ένα άγριο ποταμό που μοιάζει να γελάει
Μόλις παρασύρει το φεγγάρι στα νερά του και το σπάει

Ιερόσυλες κότες προσκυνούν τον βεζίρη
Ποιά θα χτυπήσει ποιά για να σωθεί
Θα φταίει η λάσπη η πολύ
Κλείνω τα μάτια μη λερωθούν σε αυτό το πανηγύρι

Ένα περιστέρι κοιτάζει τη βροχή που λιώνει το χιόνι
Ακούω ένα μπαμ πάω να δω κόκκινο το λευκό
Το δυνατό μπορεί να σκοτώνει
Ιερόσυλες κότες προσκυνούν το θεό που πληρώνει

Ταξίδευε ο καπνός μακριά απ’ το αναμμένο τζάκι
Κράτησα την καρδιά έκαψα τα ξωτικά
Μικρό το βήμα στις πέτρες της ελευθερίας
Μα νοιώσω το αίμα να καίει την καρδιά

Πάω πίσω τις μέρες στη μνήμη βλέπω φόβο
Κοιτάζω μπροστά δεν βλέπω το δρόμο
Σε ένα αγόρι λέω τα χρώματα μη χάσεις
Οι θάλασσες των ποιητών μια μέρα θα σε βρουν
Cop.2017 Σάκης Αθανασιάδης

Σάββατο, 4 Νοεμβρίου 2017

Για πια πατρίδα θα μιλήσεις-Σάκης Αθανασιάδης



Για πια πατρίδα θα μιλήσεις
                             
Κάπου θα ακούς τον άνεμο να λέει:
Έλα μαζί μου ταξιδεύω τις ψυχές
Θα είσαι γυμνός και η ψυχή θα πλέει
Στη θάλασσα γεμάτη γρατσουνιές

Χιλιάδες όνειρα μέσα στο δάσος
Τα έχεις κόψει για να χτίσεις μοναξιά
Τα έχεις ρίξει στη φωτιά με πάθος
Να μη φοβάσαι πως θα φτάσει η χαρά

Για πια πατρίδα θα μιλήσεις
Για πια πατρίδα που όλο κλαίει
Που όλο προσεύχεται στη δύση της και λέει:
Πάρε και θάλασσα και γη

Πάρε το αίμα απ’ το βλέμμα μου
Για να σκουπίσεις τη ψυχή σου μια φορά
Μόλις οι γέφυρες θα πέφτουν
Μόλις στο τέρμα θα ζυγώνεις ξαφνικά